google.com, pub-7610353441165800, DIRECT, f08c47fec0942fa0 ਸਾਹਿਤ ਸਕਰੀਨ: Poetry
Showing posts with label Poetry. Show all posts
Showing posts with label Poetry. Show all posts

Thursday, 11 June 2026

ਜੰਗਲ ਦੇ ਵਿਚ ਸ਼ੇਰ ਨਾ ਬਣ ਤੂੰ//▪️ਗੁਰਭਜਨ ਗਿੱਲ

Gurbhajan Singh Gill on Wednesday 11th June 2026 at 07:06 AM Sahit Screen Regarding Global Poetry 

ਨੀ ਬਹੁਤੀ ਅੱਤ ਨਾ ਚੰਗੀ! ਕੁੱਲ ਦੁਨੀਆਂ ਸੂਲੀ ਤੇ ਟੰਗੀ!


ਜੰਗਲ ਦੇ ਵਿਚ ਸ਼ੇਰ ਨਾ ਬਣ ਤੂੰ,

ਜੱਗ ਤੋਂ ਪਸ਼ੂ ਕਹਾਵੇਂਗਾ ।

ਜੰਗਲ ਜੋਗਾ ਰਹਿ ਕੇ ਦੱਸ 

ਤੂੰ ਫਿਰ ਕਿੱਧਰ ਨੂੰ ਜਾਵੇਂਗਾ ?


ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚ ਮਾਰ ਮਰੱਈਆ ।

ਤੇਰੀ ਥੈਲੀ ਵਿਚ ਰੁਪੱਈਆ ।

ਮੰਨਿਆ ਤੂੰ ਵੱਡਾ ਮੁਲਖ਼ਈਆ ।

ਏਨੇ ਪੱਥਰ ਬੇੜੀ ਇੱਕੋ,

ਸਾਗਰ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਜਾਵੇਂਗਾ ।


ਏਨੀ ਬਹੁਤੀ ਅੱਤ ਨਾ ਚੰਗੀ ।

ਕੁੱਲ ਦੁਨੀਆਂ ਸੂਲੀ ਤੇ ਟੰਗੀ ।

ਧਾਰੇਂ ਨੀਤੀ ਰੰਗ-ਬਰੰਗੀ ।

ਦੂਜੇ ਦੇ ਘਰ ਬਾਲ ਮੁਆਤਾ,

ਆਪ ਕਿਵੇਂ ਬਚ ਜਾਵੇਂਗਾ ?


ਕਰਦੈਂ ਜਬਰ, ਅਜਾਰੇਦਾਰਾ ।

ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਸਰਦਾਰਾ ।

ਪੁੱਠੀਆਂ ਮੱਤਾਂ, ਉਲਟਾ ਕਾਰਾ ।

ਜੇਕਰ ਪਿੱਛੇ ਮੁੜ ਨਾ ਹੋਇਆ,

ਅੱਗੇ ਕਿੱਧਰ ਜਾਵੇਗਾ ?


ਲਿੱਸਿਆਂ ਤੇ ਤਲਵਾਰ ਚਲਾਵੇਂ ।

ਲਾਸ਼ਾਂ ਦੇ ਅੰਬਾਰ ਲਗਾਵੇਂ ।

ਫਿਰ ਤੂੰ ਬੱਗਾ ਸ਼ੇਰ ਕਹਾਵੇਂ ।

ਸਿਵਿਆਂ ਅੰਦਰ ਮਿੱਟੀ ਉੱਤੇ,

ਕਿੱਦਾਂ ਹੁਕਮ ਚਲਾਵੇਂਗਾ?


ਪਹਿਲਾਂ ਤੂੰ ਸ਼ੈਤਾਨ ਸ਼ਿੰਗਾਰੇਂ ।

ਰੌਲਾ ਪਾ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਚਾਰੇਂ ।

ਫਿਰ ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਮਾਰੇਂ ।

ਕਾਠ ਦੀ ਹਾਂਡੀ ਦੇ ਵਿਚ ਦੱਸ ਤੂੰ,

ਕਦ ਤੱਕ ਲਾਸ਼ ਪਕਾਵੇਂਗਾ!


ਬੁਰਿਆ ਤੂੰ ਕਰਦੈਂ ਬੁਰਿਆਈ ।

ਮੂੰਹੋਂ ਆਖੇਂ ਲੋਕ-ਭਲਾਈ ।

ਮਾਰੇਂ ਡਾਕੇ ਕਹੇਂ ਕਮਾਈ ।

ਏਨੀ ਦੌਲਤ 'ਕੱਠੀ ਕਰਕੇ,

ਫਿਰ ਕਿਹੜਾ ਰੱਜ ਜਾਵੇਂਗਾ ?


ਤੇਰੇ ਹੁੰਦਿਆ ਡਰਦੇ ਰਹੀਏ ।

ਜਾਣਦਿਆਂ ਵੀ, ਕੁਝ ਨਾ ਕਹੀਏ ।

ਤੇਰਾ ਜਬਰ ਕੁਹਾੜਾ ਸਹੀਏ ।

ਜੇ ਦਮ ਘੁੱਟ ਕੇ ਮਰ ਗਏ ਆਪਾਂ,

ਕਿਸ ਤੇ ਰੋਅਬ ਜਮਾਵੇਂਗਾ?

🔳

Wednesday, 10 December 2025

ਵਾਰ ਟਿਕੈਤ ਸੂਰਮੇ ਦੀ-ਸੁਖਦੇਵ ਸਿੰਘ ਸਿਰਸਾ (ਡਾ.)

9th Dec.2025 at 5:36 AM A Poem By Sukhdev Singh Sirsa On Rakesh Tikait's tears turned the table of farmers' protest 

ਮੂੰਹ ਨਾ ਲਾਇਆ ਦਿੱਲੀ ਦਾ ਪਾਣੀ!ਲਿਖ ‘ਤੀ ਯੁਗ ਦੀ ਨਵੀਂ ਕਹਾਣੀ!

An Image By AI

ਚੰਡੀਗੜ੍ਹ:9 ਦਸੰਬਰ 2025: (ਮੀਡੀਆ ਲਿੰਕ ਟੀਮ//ਸਾਹਿਤ ਸਕਰੀਨ ਡੈਸਕ)::

ਪੱਤਰਕਾਰੀ ਦੀ ਆਪਣੀ ਅਲੱਗ ਹੀ ਅਹਿਮੀਅਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਉਹ ਕੁਝ ਵੀ ਕਰ ਦਿਖਾਉਂਦੀ ਹੈ ਜੋ ਛੇਤੀ ਕੀਤਿਆਂ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਕਈ ਵਾਰ ਪੱਤਰਕਾਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਬਹਾਦਰ ਉਹ ਕੁਝ ਵੀ ਸਾਹਮਣੇ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ ਜਿਸਦੇ ਨਤੀਜੇ ਵੱਜੋਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਵੀ ਗੁਆਉਣੀ ਪੈਂਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਪੱਤਰਕਾਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਕੋਲ ਕੈਮਰੇ ਅਤੇ ਰਿਕਾਰਡਿੰਗ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਯੰਤਰ ਨਹੀਂ ਸਨ ਹੁੰਦੇ ਉਦੋਂ ਸਿਰਫ ਕਲਮ ਅਤੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੇ ਆਸਰੇ ਹੀ ਵਕਤ ਵਕਤ ਦੇ ਸੱਚ ਨੂੰ ਵੱਖ ਵੱਖ ਸਮਿਆਂ ਦੇ ਸ਼ਾਇਰਾਂ ਨੇ ਹੀ ਸੰਭਾਲਿਆ। ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਕੈਮਰੇ ਅਤੇ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਟੇਪ ਰਿਕਾਰਡਰ ਦੇ....!

ਕੈਰਾਨਾ ਦੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸ਼ਾਇਰ ਮੁਜ਼ੱਫਰ ਰਜ਼ਮੀ ਕੈਰਾਨਵੀ ਨੇ ਇੱਕ ਸ਼ੇਰ ਲਿਖਿਆ ਸੀ--

ਯੇਹ ਜਬਰ ਭੀ ਦੇਖ ਹੈ ਤਾਰੀਖ ਕਿ ਘੜੀਓਂ ਨੇ!

ਲਮਹੋਂ ਨੇ ਖ਼ਤਾ ਕੀ ਥੀ; ਸਦੀਓਂ ਨੇ ਸਜ਼ਾ ਪਾਈ! 

ਅਜਿਹਾ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਹੈ ਜੋ ਕਵਿਤਾ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਇਸ਼ਾਰਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਬੜੀ ਸਫਲਤਾ ਦੇ ਨਾਲ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਪੰਜਾਬੀ ਦੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਲੇਖਕ ਅਤੇ ਸ਼ਾਇਰ ਡਾ. ਸੁਖਦੇਵ ਸਿੰਘ ਸਿਰਸਾ ਨੇ ਵੇਲੇ ਦੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਖੁਦ ਵੀ ਬੜਾ ਨੇੜਿਓਂ ਹੋ ਕੇ ਦੇਖਿਆ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕਿਸਾਨ ਆਗੂ ਰਾਏਕਸ਼ ਟਿਕੈਤ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂ ਆਏ ਤਾਂ ਇਹ ਜਜ਼ਬਾਤੀ ਗੱਲ ਮੀਡੀਆ ਵਿੱਚ ਬੜੀ ਵੱਡੀ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਚਰਚਿਤ ਵੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਇਹਨਾਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨੇ ਕਿਸਾਨ ਅੰਦੋਲਨ ਵਿੱਚ ਨਵੀਂ ਜਾਨ ਵੀ ਪਾ ਦਿੱਤੀ ਸੀ। ਬੜੇ ਹੀ ਸ਼ਾਂਤਮਈ ਢੰਗ ਨਾਲ ਇਹਨਾਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨੇ ਜਿਸ ਕ੍ਰਾਂਤੀ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਕਰਾਇਆ ਉਹ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਵਰਤਾਰਾ ਸੀ। ਉਹਨਾਂ ਪਲਾਂ ਨੂੰ ਬੇਹੱਦ ਇੰਡੀਓਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਿਆਂ ਡਾ. ਸੁਖਦੇਵ ਸਿੰਘ ਸਿਰਸਾ ਨੇ ਇੱਕ ਕਵੀਆਂ ਲਿਖੀ ਵਾਰ ਟਿਕੈਤ ਸੂਰਮੇ ਦੀ---ਇਹ ਕਵਿਤਾ ਅਤੀਤ ਅਤੇ ਵਰਤਮਾਨ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦਿਆਂ ਭਵਿੱਖ ਦੇ ਰਸਤੇ ਵੀ ਦਿਖਾ ਗਈ ਸੀ। 

ਬਾਬਾ ਬਾਤ ਬਤੋਲੀ ਪਾਵੇ।

ਮਿਰਜ਼ਾ ਮਰਿਆ ਬਾਝ ਭਰਾਵਾਂ,

ਸ਼ਾਇਰ ਡਾ. ਸੁਖਦੇਵ ਸਿਰਸਾ 
ਨਾਤੀ ਪੋਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਮਝਾਵੇ।


ਧਰਤੀ ਜਦ ਵੀ ਆਹ ਭਰਦੀ ਹੈ।

ਰੂਹ ਮਿਰਜ਼ੇ ਦੀ ਉੱਠ ਖੜ੍ਹਦੀ ਹੈ।

ਰਣ ਤੱਤੇ ਹਿੱਕ ਡਾਹ ਲੜਦੀ ਹੈ।


ਜੰਡ ਜੰਡੋਰਾ ਨਾ ਸਾਂਦਲ ਬਾਰ।

ਗਾਜ਼ੀਪੁਰ ਦੇ ਬਾਡਰ ਪਾਰ।

ਆ ਲੱਥਾ ਬੱਕੀ ਅਸਵਾਰ।

ਲੜੂੰ ਐਤਕੀਂ ਆਰ ਜਾਂ ਪਾਰ।

ਭੱਥੇ ਤੀਰ ਨਾ ਹੱਥ ਤਲਵਾਰ।


ਮੋਦੀ ਮਾਰੀ ਗੁੱਝੀ ਮਾਰ।

ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਗਏ ਬੇਲੀ ਯਾਰ।


ਮਿਰਜ਼ੇ ਰਾਠ ਮਾਰੀ ਲਲਕਾਰ।

ਟਰੈਕਟਰਾਂ ਉੱਤੇ ਹੋ ਅਸਵਾਰ।

ਆਣ ਜੁੜੇ ਸਿਰਲੱਥੜੇ ਯਾਰ।



ਹੁਣ ਨਾ ਮਿਰਜ਼ਾ ‘ਕੱਲੜਾ ਕਾਰਾ।

ਹਰ ਦੁਖਿਆਰਾ ਭਰੇ ਹੁੰਗਾਰਾ।

ਨਹੀਂ ਮਿਰਜ਼ੇ ਨੂੰ ਤੀਰ ਚਾਹੀਦੇ।

ਮਿਰਜ਼ੇ ਰਾਠ ਨੂੰ ਵੀਰ ਚਾਹੀਦੇ।


ਰਾਕੇਸ਼ ਟਿਕੈਤ ਦਾ ਅੱਥਰੂ ਖ਼ਾਰਾ।

ਫੌਜ ਪੁਲਿਸ ਤੇ ਪੈ ਗਿਆ ਭਾਰਾ।

ਟਿਕੈਤ ਨੂੰ ਦੁੱਲਾ ਵੀਰ ਚਾਹੀਦਾ।

ਸਿਸੌਲੀ ਪਿੰਡ ਦਾ ਨੀਰ ਚਾਹੀਦਾ।


ਮੂੰਹ ਨਾ ਲਾਇਆ ਦਿੱਲੀ ਦਾ ਪਾਣੀ।

ਲਿਖ ‘ਤੀ ਯੁਗ ਦੀ ਨਵੀਂ ਕਹਾਣੀ।

Sunday, 26 October 2025

ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਸੰਧੂ ਦੀ ਕਵਿਤਾ ਪੜ੍ਹਦਿਆਂ ਹੋਇਆ ਟਾਈਮ ਮਸ਼ੀਨ ਵਾਲੀ ਯਾਤਰਾ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ

Posted on Sunday 26th October 2025 at 12:55 PM Regarding Comment on Social Media 

ਅਤੀਤ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਦੇ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਜਾਂ ਜ਼ਿਦ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ 

ਖਰੜ: ਸੋਸ਼ਲ ਮੀਡੀਆ ਦੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚੋਂ: 26 ਅਕਤੂਬਰ  2025: (ਰੈਕਟਰ ਕਥੂਰੀਆ//ਸਾਹਿਤ ਸਕਰੀਨ ਡੈਸਕ) :: 

ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਸੰਧੂ ਹੁਰਾਂ ਦੀ ਕਵਿਤਾ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਦਿਆਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਉਤਰਾਅ ਚੜ੍ਹਾਅ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਸ਼ਾਇਦ ਕੁਮੈਂਟ ਵੀ ਕੀਤਾ ਕਿ ਤੁਹਾਡੀ ਇਹ ਕਾਵਿ ਰਚਨਾ ਵੀ ਬੜੀਆਂ ਡੂੰਘੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਉਂਝ ਰਮਜ਼ਾਂ ਭਰੇ ਇਸ਼ਾਰੇ ਹੋਣੇ ਵੀ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਠਾਹ  ਸੋਟੇ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਵੀ ਚੱਲਦੀ ਹੈ ਪਰ ਉਸ ਨਾਲ ਕਵਿਤਾ ਵਿੱਚ ਕਵਿਤਾ ਵਰਗੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ। ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਕਵਿਤਾ ਵਿੱਚ ਹਿੰਮਤ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਇਸ ਬੇਬਾਕੀ ਅਤੇ ਹਿੰਮਤ ਨੂੰ ਸਲਾਮ - ---ਪਰ ਅਤੀਤ ਛੱਡਿਆ ਕਿਥੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ? ਕਿਸੇ ਨ ਕਿਸੇ ਵਿੱਚ ਨਜ਼ਰ ਆ ਜਾਣਾ ਵੀ ਉਸ ਬੀਤ ਚੁੱਕੇ ਕਾਲਖੰਡ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ , ਸਮਰਥਾ ਅਤੇ ਆਕਰਸ਼ਣ ਦਾ ਸਬੂਤ ਹੀ ਤਾਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਅਤੀਤ ਦੀਆਂ ਇਮਾਰਤਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਦੀਵਾਰਾਂ ਵੀ , ਕਿਤਾਬਾਂ ਵਿਚ ਰੱਖੀਆਂ ਮੋਰ ਖੰਭਾਂ ਅਤੇ ਗੁਲਾਬ ਫੁੱਲਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਵੀ----ਅਲਮਾਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪਏ ਰੁਮਾਲ ਵੀ , ਕੈਮਰੇ ਵਿੱਚ ਖਿੱਚੀਆਂ ਤਸਵੀਰਾਂ ਵੀ------ਇਹ ਸਭ ਸਾਨੂੰ ਖਿੱਚ ਲਿਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੀਤ ਦੇ ਉਸ ਦੌਰ ਵੱਲ---ਜਿਵੇਂ ਇਸ਼ਕ ਬਾਰੇ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ---ਸੱਚ ਕਹਿਤੀ ਹੈ ਦੁਨੀਆ--ਇਸ਼ਕ ਪਰ ਜ਼ੋਰ ਨਹੀਂ----ਸ਼ਾਇਦ ਇਸ਼ਕ ਦੀ ਥਾਂਵੇਂ ਅਤੀਤ ਵੀ ਪੜ੍ਹਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਅਤੀਤ  'ਤੇ ਵੀ ਜ਼ੋਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਸ਼ਾਇਦ ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਹੀ ਘਰਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਉਹਨਾਂ ਇਮਾਰਤਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਨਿਕਲ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ ---ਜਿਹਨਾਂ ਨਾਲ ਅਦਿੱਖ ਰਿਸ਼ਤਾ ਬਣਿਆਂ ਵੀ ਦੇਰ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਕਈ ਵਾਰ ਇਹੋ ਜਿਹੇ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਵੀ ਚੇਤੇ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ ਜਾਂ ਫਿਰ ਸਮਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦੇ। 

ਉਂਝ ਫੇਸਬੁੱਕ ਵਰਗੇ ਮੰਚ ਅਤੇ ਇੰਟਰਨੈਟ ਵੀ ਤਾਂ ਹੀ ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਸ਼ਾਇਦ ਤਾਂ ਹੀ ਖਿੱਚਦੇ ਹਨ ਕਿਓਂਕਿ ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਟਾਈਮ ਮਸ਼ੀਨ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਵਾਲਾ ਜਾਦੂ ਵੀ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਬਾਕੀ ਕਵਿਤਾ ਬਹੁਤ ਖੂਬਸੂਰਤ ਹੈ - --ਇਸ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਚੇਤੇ ਆਇਆ... ਉਹ ਲੋਕ ਵੀ ਜਿਹੜੇ ਹੁਣ ਇਸ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਵੀ ਨਹੀਂ ਰਹੇ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆਂ ਵੀ ਦਹਾਕੇ ਲੰਘ ਗਏ।  ਜਿਹੜੇ ਮੌਜੂਦ ਹਨ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਫੋਨ ਨੰਬਰ ਵੀ ਗੁਆਚੇ ਤਾਂ ਫਿਰ ਕਦੇ ਨਾ ਮਿਲੇ। ਇਸਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨ ਕਦੇ ਮਿਲਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ. .ਉਹ ਉਡੀਕ ਵੀ ਪੱਕੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਵਰਗੀ ਉਡੀਕ। 

ਅਜਿਹੇ ਲੋਕ ਸਿਰਫ ਪ੍ਰੇਮੀ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਵਾਲੇ ਹੀ ਨਹੀਂ ਹੋਰ ਵੀ ਸਨ ਅਤੇ ਹੁਣ ਵੀ ਹਨ। ਟ੍ਰੇਨਾਂ ਵਿੱਚ ਦੋ ਚਾਰ ਘੰਟਿਆਂ ਲਈ ਮਿਲੇ ਲੋਕ ਵੀ . .ਬਸ ਦੇ ਸਫਰ ਅਤੇ ਬਸ ਅੱਡਿਆਂ 'ਤੇ ਬੈਠੇ ਮਿਲੇ ਲੋਕ ਵੀ। ਰੇਲ ਗੱਡੀਆਂ ਵਾਲੇ ਸਫ਼ਰਾਂ ਦੌਰਾਨ ਮਿਲੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਅਨਮੋਲ ਲੋਕ ਵੀ---ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਚੇਤੇ ਆਉਣ ਲੱਗਿਆ ਹੈ। ਇੱਕ ਵਾਰ ਫੇਰ ਰੇਡੀਓ ਤੋਂ ਦਹਾਕਿਆਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸੁਣਿਆ ਨਾਟਕ-ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਦਾ ਕੀ ਰੱਖੀਏ ਨਾਂਅ--? ਉਹ ਨਾਟਕ ਸਾਡੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਮਾਣਯੋਗ ਨਾਟਕਕਾਰ ਆਤਮਜੀਤ ਹੁਰਾਂ ਦਾ ਲਿਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਮੈਂ ਸੱਤਰਵਿਆਂ ਦੌਰਾਨ ਇਹ ਨਾਟਕ ਸੁਣ  ਲਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਸੀ। ਉਦੋਂ ਅਸੀਲ ਲੁਧਿਆਣਾ ਦੇ ਨਵਾਂ ਮੁਹੱਲਾ ਵਾਲੇ ਮਕਾਨ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਸਾਂ। ਨਾਨਕਸ਼ਾਹੀ ਇੱਟ ਵਾਲਾ ਇਹ ਮਕਾਨ ਅੱਜ ਵੀ ਬਹੁਤ ਚੇਤੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਕਈ ਵਾਰ ਨਵੀਆਂ ਥਾਂਵਾਂ ਤੋਂ ਲੰਘਦਿਆਂ ਟੱਪਦਿਆਂ ਨਵਾਂ ਮੁਹੱਲਾ ਵਾਲੇ ਉਸ ਮਕਾਨ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਕਈ ਵਾਰ ਖੜੋ ਕੇ ਅਤੇ ਇਜ਼ਾਜ਼ਤ ਲਾਇ ਕੇ ਫੋਟੋ ਵਿੱਚ ਖਿੱਚ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ। ਅਜਿਹੇ ਮਕਾਨਾਂ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਕਈ ਵਾਰ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਚਾਹ ਪਾਣੀ ਬਿਨਾ ਨਹੀਂ ਆਉਣ ਦੇਂਦੇ। ਇੱਕ ਅਦਿੱਖ ਜਿਹਾ ਰਾਬਤਾ ਇਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਇਮਾਰਤਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਬਣਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। 

ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਕੌਰ ਸੰਧੂ ਹੁਰਾਂ ਦੀ ਕਵਿਤਾ ਭਾਵੇਂ ਇੱਕ ਬੜਾ ਹੀ ਸਪਸ਼ਟ ਸੁਨੇਹਾ ਦੇਂਦੀ ਹੈ - --ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਇਸ ਕਾਵਿਤਾ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਦਿਆਂ ਅਤੇ ਸੋਚਦਿਆਂ ਮੈਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਨ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਸ਼ਾਇਦ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਟਾਈਮ ਮਸ਼ੀਨ ਰਾਹੀਂ ਅਤੀਤ ਵੱਲ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਇਸ ਸਫਲ ਕਵਿਤਾ ਰਾਹੀਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵਧਾਈ ਵੀ ਦੇਂਦਾ ਹਾਂ। ਇਸ ਕਵਿਤਾ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਜੋ ਕੁਝ ਲਿਖਾਈ ਗਿਆ ਉਹ ਸਾਹਿਤ ਸਕਰੀਨ ਦੇ ਪਾਠਕਾਂ ਲਈ ਵੀ ਹਾਜ਼ਰ ਹੈ।    ---ਰੈਕਟਰ ਕਥੂਰੀਆ 

 

Wednesday, 8 October 2025

ਸਮੇਂ ਦੇ ਸੱਚ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੀ ਕਵਿਤਾ ਦੇ ਸ਼ਾਇਰ ਜਗਮੋਹਨ ਸਿੰਘ

 ਇਸ ਵਾਰ ਅਮਰੀਕਾ ਅਤੇ ਟਰੰਪ ਦੀ ਗੱਲ!ਉਥੋਂ ਦੇ ਸੰਘਰਸ਼ਾਂ ਦੀ ਗੱਲ!

ਇੰਟਰਨੈਟ ਦੀ ਦੁਨੀਆ: 8 ਅਕਤੂਬਰ 2025: (ਸਾਹਿਤ ਸਕਰੀਨ ਡੈਸਕ)::

ਜਗਮੋਹਨ ਸਿੰਘ ਸਾਹਿਤਿਕ ਹਲਕਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਗਰਮੀ ਨਾਲ ਵਿਚਰਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਸਿਰਫ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਹੀ ਨਹੀਂ ਬਲਕਿ ਕੌਮਾਂਤਰੀ ਸਰਗਰਮੀਆਂ 'ਤੇ ਵੀ ਨਜ਼ਰ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।  ਕਈ ਵਾਰ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਵਾਪਰਦੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਇਰੀ ਦਾ ਅਧਾਰ ਬਣਦੀਆਂ ਹਨ। ਸੱਚ ਸਰਹੱਦਾਂ ਤੋਂ ਏਧਰ ਦਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਓਧਰ ਦਾ ਉਹ ਉਸ ਸੱਚ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਨ ਕਿਸੇ ਵਿਧਾ ਰਾਹੀਂ ਸਾਹਮਣੇ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਜ਼ਰਾ ਦੇਖੋ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਇਹ ਪੋਸਟ ਵੀ। ਗੱਲ ਬਹੁਤ ਦੂਰ ਦੀ ਕਰਦੀ ਹੈ ਪਰ ਤੁਹਾਡੇ ਕਿੰਨੀ ਨੇੜੇ ਹੈ ਇਸਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਹੀ ਹੋਵੇਗਾ। ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦੀ ਉਡੀਕ ਰਹੇਗੀ ਹੀ। 

ਵਿਦਿਅਕ ਖੇਤਰ ਤੋਂ ਟੀਵੀ ਦੀ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਬੇਹਤਰ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਉਹ ਸਾਹਿਤ ਰਚਨਾ ਦੇ ਮਿਆਰ ਅਤੇ ਪਹੁੰਚ ਨੂੰ ਵੀ ਬੇਹਤਰ ਬਣਾ ਰਹੇ ਹਨ। ਇਸਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਸਰੋਤ ਵੀ ਹਨ ਕਿ ਸਾਨੂੰ ਕਲਮਕਾਰ ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਤੇ ਦੁਨੀਆ ਦਾ ਦੁੱਖ ਸੁੱਖ ਵੀ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਬਾਕੀ ਹਿੱਸਿਆਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। 

ਇਸ ਵਾਰ ਉਹਨਾਂ ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦਿਆਂ, ਮੌਜੂਦਾ ਚੁਣੌਤੀਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦਿਆਂ, ਬੰਧਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦਿਆਂ ਇੱਕ ਵਾਰ ਫੇਰ ਗੁਰਬਾਣੀ ਦਾ ਚੇਤਾ ਕਰਵਾਇਆ ਹੈ। ਉਹਨ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ:

ਬੰਧਨ ਟੁੱਟਦੇ ਨੇ
ਬਲ ਦੇ ਨਾਲ
ਬਲਵਾਨ ਹੋ
ਹਿੰਮਤ ਨੂੰ ਤੂੰ ਯਾਰ ਬਣਾ

Friday, 12 September 2025

ਬੁਲੰਦ ਅਵਾਜ਼ਾਂ ਦੇ ਸਿਲਸਿਲੇ ਵਿੱਚ ਇਸ ਵਾਰ ਜਨਾਬ ਸੁਰਜੀਤ ਜੱਜ

Received From Kartika Singh On Thursday11th September 2025 at 10:15 AM Regarding Song Campaign  

ਦਰਦ ਦੇ ਅਹਿਸਾਸ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦੀ ਇਹ ਆਵਾਜ਼ ਹੈ ਪਰਮਜੀਤ ਕੌਰ ਹੁਰਾਂ ਦੀ 

ਮੋਹਾਲੀ/ ਚੰਡੀਗੜ੍ਹ: 11 ਸਤੰਬਰ 2025: (ਮੀਡੀਆ ਲਿੰਕ ਰਵਿੰਦਰ/ /ਸਾਹਿਤ ਸਕਰੀਨ ਡੈਸਕ) ::

ਇਹ ਹੈ ਇਸ ਜਾਨਦਾਰ ਅਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਗੀਤ ਦਾ ਵੀਡੀਓ ਲਿੰਕ 
ਪਾਸ਼ ਦੇ ਕਾਤਲਾਂ ਨੇ ਵੀ ਭਰਮ ਪਾਲਿਆ ਸੀ ਕਿ ਬਸ ਇਸ ਆਵਾਜ਼ ਦਾ ਵੀ ਕਤਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ..!

ਸੰਤ ਰਾਮ ਉਦਾਸੀ ਦੀ ਔਕੜਾਂ ਭਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇਖ ਕੇ ਵੀ ਬਾਰ ਬਾਰ ਖਦਸ਼ਾ ਜਿਹਾ ਮਨ ਵਿੱਚ ਉੱਠਦਾ ਸੀ - --ਕਿਧਰੇ ਇਹ ਮਸ਼ਾਲ ਵੀ ਬੁਝ ਨ ਜਾਏ . ..!

ਪਰ ਉਦਾਸੀ ਨੇ ਲਿਖਿਆ:

ਐਵੇਂ ਭਰਮ ਹੈ ਸਾਡਿਆਂ ਕਾਤਲਾਂ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਹੋਵਾਂਗੇ ਦੋ ਜਾਂ ਚਾਰ ਲੋਕੋ ..!

ਲਾਲ ਸਿੰਘ ਦਿਲ ਨੇ ਵੀ ਜਦੋਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਅੱਖਾਂ ਪਾ ਕੇ ਇਹਨਾਂ ਚੁਣੌਤੀਆਂ ਨੂੰ ਕਬੂਲ ਕੀਤਾ ਤਾਂ . ..ਉਦੋਂ ਵੀ ਭੁਲੇਖਾ ਪਿਆ ਸੀ ਕਿ ਬਸ ਇੱਕ ਹੋਰ ਆਵਾਜ਼ ਵੀ ਕਿਤੇ ਏਨੀ ਜਲਦੀ ਖਾਮੋਸ਼ ਨ ਹੋ ਜਾਏ . ..! ਪਰ ਜਦੋਂ ਵੀ ਸਮਰਾਲੇ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘੀਏ ਤਾਂ ਮਹਿਸੂਸਝੌਲ਼ਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ ਬਸ ਲਾਲ ਸਿੰਘ ਦਿਲ ਏਧਰੋਂ ਵੀ ਆਇਆ ਜਾਂ ਓਧਰੋਂ ਵੀ ਸਾਹਮਣੇ ਆਇਆ . ..! 

ਔਕੜਾਂ, ਹਮਲਿਆਂ ਅਤੇ ਸ਼ਹਾਦਤਾਂ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਇਹ ਅਵਾਜ਼ਾਂ ਰੂਪ ਬਦਲ ਬਦਲ ਕੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਂਦੀਆਂ ਰਹੀਆਂ । ..ਇਹਨਾਂ ਬੁਲੰਦ ਅਵਾਜ਼ਾਂ ਦਾ ਸਿਲਸਿਲਾ ਜਾਰੀ ਹੈ . ..!

ਅੱਜ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਲਿਆਏ ਹਾਂ ਜਨਾਬ ਸੁਰਜੀਤ ਜੱਜ ਹੁਰਾਂ ਦੀ ਸੰਗੀਤਕ ਰਚਨਾ ਆਲ੍ਹਣਾ - -! 

ਇਹ ਹੈ ਇਸ ਇਤਿਹਾਸਿਕ ਗੀਤ ਦੀ ਵੀਡੀਓ - --ਦੇਖੋ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰ ਵੀ ਜ਼ਰੂਰ ਦੱਸੋ - -ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦੀ ਉਡੀਕ ਰਹੇਗੀ ਹੀ. ..! ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ ਜੇਕਰ ਆਪਣਾ ਨਾਮ ,  ਪਤਾ ,  ਅਤੇ ਮੋਬਾਈਲ ਨੰਬਰ ਵੀ ਜ਼ਰੂਰ ਦੱਸੋ - --!

ਜਨਾਬ ਸੁਰਜੀਤ ਜੱਜ ਹੁਰਾਂ ਦੀ ਸੰਗੀਤਕ ਰਚਨਾ ਆਲ੍ਹਣਾ - -!

ਬੜੀ ਬੇਬਾਕੀ ਨਾਲ ਹਾਲਾਤ ਦੇ ਰੂਬਰੂ ਕਰਵਾਉਂਦੀ ਇਸ ਰਚਨਾ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸੁਰੀਲਾ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਸ਼ਿੰਗਾਰਿਆ ਹੈ ਪਰਮਜੀਤ ਕੌਰ ਨੇ . ...!

ਦੇਖੋ ਅਤੇ ਸੁਣੋ ਇਹ ਰਚਨਾ - -ਆਲ੍ਹਣਾ - -

ਇਹ ਵੀ ਦੱਸਣਾ ਕਿ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਸਾਰੀ ਪੇਸ਼ਕਾਰੀ ਕਿਵੇਂ ਲੱਗੀ ...!

ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਜੇਕਰ ਲੋਕਪੱਖੀ ਸਾਹਿਤ ਰਚਦੇ ਹੋ ਜਾਂ ਗਾਉਂਦੇ ਹੋ ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਬਾਰੇ ਜ਼ਰੂਰ ਜਾਣੂ ਕਰਵਾਓ - -ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਰਚਨਾ ਨੂੰ ਵੀ ਵੱਡੀ ਪੱਧਰ ਤੇ ਪੇਸ਼ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਾਂਗੇ ...!

ਸੰਪਰਕ: medialink32@gmail.com

             punjabscreen@gmail.com

+91 99153 22407 

ਸੰਖੇਪ ਵੇਰਵਾ, ਨਾਮ ਅਤੇ ਪਤਾ ਅਤੇ ਮੋਬਾਈਲ ਨੰਬਰ ਵਟਸਐਪ ਕਰੋ...ਫੋਨ ਅਸੀਂ ਖੁਦ ਹੀ ਕਰਾਂਗੇ

Monday, 11 August 2025

ਪੁਸਤਕ ਚਰਚਾ//ਯੁਗਾਂ ਮਗਰੋਂ ਕਿਸੇ ਬਗਾਵਤ ਦਾ ਐਲਾਨ ਹੈ "ਮੈਂ ਅਹੱਲਿਆ ਨਹੀਂ"

ਰਾਜਿੰਦਰ ਕੌਰ ਮਾਵੀ ਦੀ ਨਵੀਂ ਪੁਸਤਕ ਮਾਰਕੀਟ ਵਿੱਚ ਹੈ ਪੜ੍ਹੋ ਜ਼ਰੂਰ

ਲੁਧਿਆਣਾ: 11 ਅਗਸਤ 2025: (ਰੈਕਟਰ ਕਥੂਰੀਆ//ਪੰਜਾਬ ਸਕਰੀਨ ਡੈਸਕ):: 

ਰਾਜਿੰਦਰ ਕੌਰ ਮਾਵੀ ਦੀ ਨਵੀਂ ਪੁਸਤਕ ਮਾਰਕੀਟ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ ਹੈ।
ਉਸਦਾ ਰਸਮੀ ਲੋਕ ਅਰਪਣ 16 ਅਗਸਤ ਨੂੰ ਹੋਣਾ ਹੈ। ਪੁਸਤਕ ਦਾ ਨਾਮ ਹੈ "ਮੈਂ ਅਹੱਲਿਆ ਨਹੀਂ।" ਮੈਂ ਕਈ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਸ਼ਾਇਰਾ ਰਾਜਿੰਦਰ ਕੌਰ ਮਾਵੀ ਦੀਆਂ ਰਚਨਾਵਾਂ ਪੜ੍ਹਦਾ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ ਪਰ ਇਸ ਪੁਸਤਕ ਮੈਂ ਅਜੇ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪੜ੍ਹੀ। ਮੈਨੂੰ ਇਸਦੇ ਨਾਮ ਨੇ ਬੇਹੱਦ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਉਂਝ ਵੀ ਰਾਜਿੰਦਰ ਕੌਰ ਮਾਵੀ ਦੀ ਸ਼ਖ਼ਸੀਅਤ ਬਹੁਤ ਹੀ ਤਹਿਜ਼ੀਬ ਵਾਲੀ ਸ਼ਖ਼ਸੀਅਤ ਹੈ ਜਿਹੜੀ ਬਿਨਾ ਬੋਲੇ ਵੀ ਬੜੇ ਅਦਬੀ ਅੰਦਾਜ਼ ਨਾਲ ਸਰੋਤਿਆਂ ਅਤੇ ਦਰਸ਼ਕਾਂ 'ਤੇ ਆਪਣਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਪਾਉਂਦੀ ਹੈ। 

ਇਸ ਕਿਤਾਬ ਦਾ ਨਾਮ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਜਾਪਦਾ ਹੈ-ਸ਼ਾਇਦ ਇਹ ਕਿਸੇ ਬਗਾਵਤ ਦਾ ਐਲਾਨ ਹੈ। ਉਹ ਬਗਾਵਤ ਜਿਹੜੀ ਅਤੀਤ ਦੇ ਖਿਲਾਫ ਵੀ ਹੈ ਅਤੇ ਵਰਤਮਾਨ ਦੇ ਖਿਲਾਫ ਵੀ। ਪਿਤਰ ਸਤਾ ਦੇ ਖਿਲਾਫ। ਪੁਰਸ਼ ਸੱਤਾ ਦੇ ਖਿਲਾਫ ਬਗਾਵਤ। 

ਅਦੂਤੀ ਖੂਬਸੂਰਤੀ ਵਾਲੀ ਇੱਕ ਔਰਤ ਅਹੱਲਿਆ ਦੇ ਜੀਵਨ ਵੱਲ ਇੱਕ ਝਾਤੀ ਮਾਰਨੀ ਆਸਾਨ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਵੀ ਸੰਵੇਦਨਸ਼ੀਲ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਅਹੱਲਿਆ ਦਾ ਜੀਵਨ ਕਈ ਸੁਆਲ ਖੜੇ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਗੁੱਸਾ ਵੀ ਆ ਸਕਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਹੰਝੂ ਵੀ ਪਰ ਬਗ਼ਾਵਤ ਤਾਂ ਬੇਹੱਦ ਹਿੰਮਤ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਵੀ ਹੈ। ਸ਼ਾਇਦ ਏਨੀਆਂ ਸਦੀਆਂ ਬਾਅਦ ਇਹ ਬਗਾਵਤ ਅਟੱਲ ਵੀ ਬਣ ਗਈ ਸੀ। ਇਹ ਹੋਣੀ ਹੀ ਸੀ। ਪੁਰਸ਼ ਸੱਤਾ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਘੜਾ ਭਰ ਗਿਆ ਸੀ। 

ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਹਿੰਦੂ ਧਰਮ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦਿਆਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਇਸਤਰੀਆਂ ਅਜਿਹੀਆਂ ਹਨ ਜਿਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਹਾਂਮਾਨਵ ਦੇ ਦਰਜੇ ਵਾਂਗ ਸੋਚਣਾ, ਸਮਝਣਾ ਅਤੇ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਨਾ ਵੀ ਗਲਤ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ। ਇਸ ਲਈ ਇਹਨਾਂ ਇਸਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਹਾਂਮਾਨਵ ਕਹਿਣਾ ਵੀ ਅਣਉਚਿਤ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ। 

ਉਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਹੋਈਆਂ ਜਾਂ ਸਿਰਫ ਕਿਸੇ ਮਹਾਂਕਾਵਿ ਦੀਆਂ ਪਾਤਰ ਹਨ ਇਸ ਗੱਲ ਨਾਲ ਵੀ ਕੋਈ ਬਹੁਤਾ ਫਰਕ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦਾ। ਇਹ ਇਸਤਰੀਆਂ ਆਪਣੀ ਭੂਮਿਕਾ ਨਾਲ ਹਰ ਯੁਗ ਦੇ ਹਰ ਨਾਇਕ ਨੂੰ ਵੀ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਖਲਨਾਇਕ ਨੂੰ ਵੀ। ਇਹ ਪੁੱਛਣਾ ਕਿ ਇਹ ਗੱਲ ਸੱਚ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸੁਆਲ ਹੀ ਫਿਜ਼ੂਲ ਹੈ ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਕਥਾ//ਕਹਾਣੀ ਜਾਂ ਦਾਸਤਾਨ ਵਿਚਲੇ ਸੁਨੇਹੇ ਨੂੰ ਨਾ ਸਮਝੋ ਤਾਂ ਫਿਰ ਤੁਸੀਂ ਖੁੰਝ ਗਏ। ਇਹਨਾਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਦੇ ਸੁਨੇਹੇ ਦੀ ਗੱਲ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਨਿਕਲਦੀ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਸੀਤਾ ਮਾਤਾ ਦੀ ਗੱਲ ਹੋਵੇ, ਭਾਵੇਂ ਦਰੋਪਦੀ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ ਅਤੇ ਭਾਵੇਂ ਅਹੱਲਿਆ ਦੀ। ਇਹਨਾਂ ਦੇ ਤਾਂ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਵੱਖਰੇ ਅਤੇ ਉਚੇਚੇ ਮੰਦਰ ਬਣਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। 

ਉਹ ਯੁਗ ਕਿੰਨਾ ਕੁ "ਸੁਨਹਿਰੀ ਜਾਂ ਮਹਾਨ" ਸੀ ਇਸਦਾ ਪਤਾ ਉਹਨਾਂ ਮਹਾਨ ਇਸਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਹੋਏ ਉਸ ਸਮੇਂ ਹੋਏ ਸਲੂਕ ਤੋਂ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੀ ਮਾਨਸ ਪੁੱਤਰੀ ਸੀ ਅਹੱਲਿਆ ਅਤੇ ਖ਼ੂਬਸੂਰਤੀ ਵੀ ਲੋਹੜੇ ਦੀ ਸੀ ਉਸ ਕੋਲ। ਪਿਤਾ ਖੁਦ ਬ੍ਰਹਮਾ ਸੀ। ਇੱਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਭਗਵਾਨ ਹੀ ਸੀ। ਪਰ ਉਸ ਅਹੱਲਿਆ ਦਾ ਵਿਆਹ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਉਸ ਤੋਂ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਕਿਤੇ ਵੱਡੀ ਉਮਰ ਵਾਲੇ ਗੌਤਮ ਰਿਸ਼ੀ ਨਾਲ। ਕੀ ਇਹੀ ਸੀ ਉਸ ਵੇਲੇ ਵੀ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਇਨਸਾਫ ਅਤੇ ਬਰਾਬਰੀ?

ਇੱਕ ਕਹਿੰਦੇ ਕਹਾਉਂਦੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤਪੱਸਵੀ ਰਿਸ਼ੀ ਨਾਲ ਅਹੱਲਿਆ ਦਾ ਵਿਆਹ ਕਰਕੇ ਸ਼ਾਇਦ ਇੱਕ ਪਿਤਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਚੈਨ  ਨਾਲ ਨੀਂਦ ਆ ਗਈ ਹੋਵੇ। ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਉਸ ਵੇਲੇ ਵੀ ਖੂਬਸੂਰਤ ਲੜਕੀਆਂ ਜਾਂ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਸੁਰਖਿਅਤ ਨਹੀਂ ਸਨ। ਕੰਨਿਆ ਦਾਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸ਼ਾਇਦ ਤਾਂ ਹੀ  ਬਹੁਤੇ ਲੋਕ ਸੁਰਖੁਰੂ ਹੋਇਆ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਹੁਣ ਸਾਡੇ ਵੱਲੋਂ ਧੀ ਧਿਆਣੀ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਮੁੱਕ ਗਈ--ਹੁਣ ਉਹ ਬਸ "ਆਪਣੇ ਘਰ ਸੁਖੀ ਵੱਸੇ"। 

ਅਹੱਲਿਆ ਵੀ "ਆਪਣੇ ਘਰ" ਪਹੁੰਚ ਗਈ ਸੀ।  ਉਸਦੇ ਸ਼ੁਭਚਿੰਤਕਾਂ ਨੇ ਵੀ ਉਸਦੇ ਸੁਖੀ ਵੱਸਣ ਦੀ ਕਾਮਨਾ ਕੀਤੀ ਹੀ ਹੋਣੀ ਹੈ। ਪਰ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਚੈਨ ਕਿੱਥੇ ਸੀ। ਉਹ ਤਾਂ ਹਰ ਹੀਲੇ ਉਸਨੂੰ  ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਹੁੱਕ ਬਾਈ ਕਰੁੱਕ। ਅੱਜ ਵੀ ਅਜਿਹਾ ਕੁਝ ਬਹੁਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਐਂਵੇਂ ਨਾ ਨਿੰਦੀ ਜਾਓ ਕਿ ਹੁਣ ਸਮਾਂ ਬੜਾ ਖਰਾਬ ਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਮਾੜੇ ਸਮੇਂ ਵਾਲੇ ਰੀਤੀ ਰਿਵਾਜਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਅਹੱਲਿਆ ਵੇਲੇ ਹੀ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ।  ਉਦੋਂ ਵੀ ਸਮਾਂ ਘੱਟ ਮਾੜਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। 

ਦੇਵਰਾਜ ਇੰਦਰ ਅਰਥਾਤ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਇੰਦਰ ਨੇ ਇਸ ਨਿਘਾਰ ਲਈ ਬਾਕਾਇਦਾ ਇੱਕ ਖਤਰਨਾਕ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਈ। ਉਸਨੇ ਗੌਤਮ ਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਜਾ ਪਹੁੰਚਿਆ ਅਹੱਲਿਆ ਦੀ ਕੁਟੀਆ ਵਿੱਚ। ਚੰਦਰਮਾ ਨੂੰ ਵੀ ਇਸ ਸਾਜ਼ਿਸ਼ ਵਿੱਚ ਭਾਈਵਾਲ ਬਣਾਇਆ ਕਿ ਤੂੰ ਨਿਸਚਿਤ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਚੜ੍ਹੀਂ। ਇਸਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਮੁਰਗੇ ਨੂੰ ਵੀ ਇਸ ਸਾਜ਼ਿਸ਼ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਿਲ ਕੀਤਾ ਕਿ ਤੂੰ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਬਾਂਗ ਦੇ ਦੇਵੀਂ। 

ਇਹ ਤਾਂ ਭਲਾ ਹੋਵੇ ਮਾਂ ਗੰਗਾ ਨਦੀ ਦਾ ਜਿਸਨੇ ਸ਼ਰਧਾ ਦੀ ਡੁਬਕੀ ਲਾਉਣ ਆਏ ਗੌਤਮ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਸੁਚੇਤ ਕੀਤਾ ਕਿ ਜਾਹ ਪਹਿਲਾਂ ਘਰ ਜਾ ਕੇ "ਆਪਣਾ ਘਰ ਸੰਭਾਲ'। ਜਦੋਂ ਗੌਤਮ ਰਿਸ਼ੀ ਘਰ ਪੁੱਜੇ ਤਾਂ ਭਾਣਾ ਵਾਪਰ ਚੁੱਕਿਆ ਸੀ। ਵੈਸੇ ਸੁਆਲ ਤਾਂ ਉੱਠਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜੇਕਰ ਮਾਂ ਗੰਗਾਂ ਨਦੀ ਨੂੰ ਸਾਜ਼ਿਸ਼ੀ ਸਿਲਸਿਲੇ ਦਾ ਪਤਾ ਲੱਗ ਗਿਆ ਸੀ ਤਾਂ ਏਨੇ ਵੱਡੇ ਤਪੱਸਵੀ ਗੌਤਮ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਇਸਦਾ ਕਿਓਂ ਨਾ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਇਆ। ਵੈਸੇ ਆਮ ਇਨਸਾਨ ਦੀ ਨੀਂਦ ਵੀ ਜੇਕਰ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਖੁੱਲ੍ਹ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਣ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕੁਝ ਤਾਂ ਗੜਬੜ ਹੈ। 

ਖੈਰ ਇਹ ਸਾਰੀ ਕਹਾਣੀ ਅੱਗੇ ਤੁਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਗੌਤਮ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਖਣ ਮਗਰੋਂ ਦੇਵ ਰਾਜ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਵੀ ਸਰਾਪ ਦੇਂਦੇ ਹਨ, ਚੰਦਰਮਾ ਨੂੰ ਵੀ, ਮੁਰਗੇ ਨੂੰ ਵੀ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਅਹੱਲਿਆ ਨੂੰ ਵੀ।  ਅਹੱਲਿਆ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸਰਾਪ ਸ਼ਾਇਦ ਸਭ ਤੋਂ ਸਖਤ ਸੀ ਕਿ ਜਾ ਤੂੰ ਪੱਥਰ ਹੋ ਜਾ। ਅਹੱਲਿਆ ਦੀਆਂ ਅਰਜੋਈਆਂ ਸੁਣ ਕੇ ਗੌਤਮ ਰਿਸ਼ੀ ਉਸ ਸਰਾਪ ਨੂੰ ਥੋਹੜਾ ਜਿਹਾ ਨਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜਦੋਂ ਭਗਵਵਨ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਰਾਮ ਦੇ ਅਵਤਾਰ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਉਣਗੇ ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਛੋਹ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਇਸ ਪੱਥਰ ਜੂਨ ਵਰਗੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਹੋਏਗੀ। ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁਗ ਅਜੇ ਦੂਰ ਸੀ ਇਸ ਲਈ ਉਸਨੂੰ ਦੁਆਪਰ ਯੁਗ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਲਿਆਂਦਾ ਗਿਆ। ਸ਼ਾਇਦ ਇਹ ਅਹੱਲਿਆ ਪ੍ਰਤੀ ਇੱਕ ਖਾਸ ਨਰਮੀ ਸੀ। ਉਹ ਅਹੱਲਿਆ ਜਿਸਦੇ ਪਿਤਾ ਖੁਦ ਬ੍ਰਹਮਾ ਸਨ ਉਹ ਪੱਥਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। 

ਵੈਸੇ ਹੁਣ ਵੀ ਬਹੁਗਿਣਤੀ ਔਰਤਾਂ ਵਿਆਹ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਚਾਅ, ਉਮਾਹ ਅਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਅਤੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨੂੰ ਖੁਦ ਹੀ ਕਤਲ ਕਰਕੇ ਉਹੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਜਿਊਣ ਲੱਗਦੀਆਂ ਹਨ ਜਿਹੜੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਸਹੁਰਾ ਪਰਿਵਾਰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੋਵੇ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਇਸ ਕਰਕੇ ਵੀ ਵਿਆਹ ਨਹੀਂ ਕਰਵਾਉਂਦੀਆਂ। ਕੋਈ ਵਿਰਲੀ ਟਾਂਵੀ ਔਰਤ ਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜਿਸਨੂੰ ਭਗਵਾਨ ਰਾਮ ਵਰਗਾ ਵਿਅਕਤੀ ਹਮਸਫਰ ਬਣ ਕੇ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਦੱਬੀਆਂ ਕੁਚਲੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਫਿਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਲੱਗਦੀਆਂ ਹਨ। ਵੈਸੇ ਕਿੰਨੀਆਂ ਕੁ ਕੁੜੀਆਂ ਹਨ ਜਿਹਨਾਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਮੁਕੰਮਲ ਪੜ੍ਹਾਈ ਕਰਕੇ ਉਸਨੂੰ ਕੈਰੀਅਰ ਦੀ ਸਫਲਤਾ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਾਇਆ ਹੋਵੇ? ਬਹੁਤੀਆਂ ਦੀ ਸਫਲ ਪੜ੍ਹਾਈ ਅਤੇ ਕੈਰੀਅਰ ਵਿਆਹ ਮਗਰੋਂ ਵਿੱਚੇ ਹੀ ਛੁੱਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। 

ਰਾਜਿੰਦਰ ਕੌਰ ਮਾਵੀ ਨਾਲ ਨਿਸਚੇ ਹੀ ਉਸਦੇ ਪੂਰਬਲੇ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਵੀ ਸਾਹਮਣੇ ਆਏ ਹਨ। ਉਸ ਦੀ ਕਲਮ ਕਵਿਤਾ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਚੰਗੀ ਦੋਸਤੀ ਨਿਭਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਕਿਤਾਬ ਕੀ ਹੈ, ਇਹਨਾਂ ਨਵੀਆਂ ਕਵਿਤਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਕੀ ਹੈ ਇਸ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ ਪਰ ਅਸੂਲੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕਰਾਂਗੇ ਇਸ ਦੇ ਰਸਮੀ ਲੋਕ ਅਰਪਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ। ਉਸਦੀ ਕਵਿਤਾ ਉਸਦੀ ਸ਼ਖ਼ਸੀਅਤ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ। ਅਦਬ ਉਸਦੇ ਲਹਿਜ਼ੇ ਅਤੇ ਬੋਲਾਂ ਤੋਂ ਅਕਸਰ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

                                                                                           --ਰੈਕਟਰ ਕਥੂਰੀਆ  

Tuesday, 3 June 2025

ਸਰਵੇਸ਼ਵਰ ਦਿਆਲ ਸਕਸੇਨਾ ਦੀ ਕਵਿਤਾ ਦਾ ਇੱਕ ਟੋਟਾ//ਪੇਸ਼ਕਸ਼: ਅਮੋਲਕ ਸਿੰਘ

 From Amolak Singh on Tuesday 3rd June 2025 at 10:43 AM A Poem with Image

ਆਖਰੀ ਸਲਾਮ...

ਕਾਮਰੇਡ

ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ  ਆਖਰੀ ਸਲਾਮ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕੇ

ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਸਾਡੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋਵੋਗੇ

ਅਖਬਾਰ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਖੁੱਲ੍ਹੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦੇਖ ਕੇ 

ਇਹੋ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਇਆ 

ਪਰ ਅਸੀਂ ਕੀ ਕਰਦੇ 

ਸਾਡੇ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸੱਤਾ ਦੀ 

ਲੋਹੇ ਦੀ ਕੰਧ ਜੋ ਖੜ੍ਹੀ ਹੋ ਗਈ

ਸੋਚਿਆ ਸੀ ਕਿ ਸ਼ਾਇਦ ਤੁਹਾਡੀ  

ਇੱਕ ਮੁੱਠੀ ਰਾਖ ਤਾਂ ਮਿਲ ਹੀ ਜਾਵੇਗੀ

ਫਿਰ ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਅਪਣੀ 

ਮੁੱਠੀ ਵਿੱਚ ਭਰ ਕੇ ਲਹਿਰਾਵਾਂਗਾ

ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਖਰੀ ਸਲਾਮ ਦੇਵਾਂਗਾ

ਤੁਹਾਡੀ ਇਸ ਰਾਖ਼ ਨੂੰ ਮੈਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਫੈਲਾ ਦੇਵਾਂਗਾ

ਸੰਘਰਸ਼ਾਂ ਦੀ ਬਾਰਿਸ਼ ਨਾਲ 

ਇਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆ ਜਾਵੇਗੀ

ਮਿੱਟੀ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਡੂੰਘੀ ਉਤਰ ਜਾਵੇਗੀ

ਫਿਰ ਇੱਕ ਦਿਨ ਐਸਾ ਆਵੇਗਾ

ਕਿ ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਨੇਕਾਂ 'ਬਸਵਾ' 

ਉੱਗਣ, ਮੌਲਰਨ ਲੱਗਣਗੇ 

ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਰਾਖ਼ ਵੀ ਨਹੀਂ ਲੈਣ ਦਿੱਤੀ

ਸ਼ਾਇਦ ਇਸੇ ਡਰ ਕਾਰਨ

ਥੱਕੇ  ਹਾਰੇ ਹੋਏ, 

ਅਸੀਂ ਉਸ ਜਗ੍ਹਾ ਗਏ

ਜਿੱਥੇ ਗੋਲੀਆਂ ਦੀ ਤੇਜ਼ ਬੁਛਾੜ ਮੌਕੇ 

 ਤੁਸੀਂ ਆਖਰੀ ਸਾਹ ਲਿਆ ਸੀ

ਸੰਘਣੇ ਜੰਗਲ ਅਤੇ ਬਾਂਸ ਦੇ ਝੁਰਮਟਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ

ਤੁਹਾਡਾ ਅਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦਾ

ਸਮਾਨ ਖਿੱਲਰਿਆ ਪਿਆ ਸੀ

ਜੁੱਤੀਆਂ, ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਬੋਤਲਾਂ, ਬਿਸਕੁਟਾਂ ਦੇ ਪੈਕੇਟ, ਦਵਾਈਆਂ, ਪੈੱਨ, ਸੂਈ ਅਤੇ ਧਾਗਾ, ਟਾਰਚ, ਬੈਟਰੀ

ਅਤੇ ਹਾਂ

ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਡਾਇਰੀ ਵੀ

ਗੋਲੀਆਂ ਨਾਲ਼ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਹੀ ਛਲਣੀ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ 

ਸਗੋਂ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨੂੰ ਵੀ 

ਮੈਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਜ਼ਖਮੀ ਦਰੱਖਤ 

ਥੋੜ੍ਹਾ ਅਸਹਿਜ ਹੋਏ 

ਫਿਰ ਮੇਰੀਆਂ ਨਮ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ 

ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ  ਕੀ ਦਿਖਿਆ

ਉਹ ਸਹਿਜ  ਦਿੱਖਣ ਲੱਗੇ 

ਥੋੜੀ ਹੀ ਦੇਰ ਬਾਅਦ

ਜਖ਼ਮੀ ਦਰੱਖਤ, ਗੋਲੀਆਂ ਨਾਲ਼  ਛਲਣੀ ਹੋਏ ਬਾਂਸ, ਲਹੂ ਲੁਹਾਨ  ਪੱਤੇ,ਅਤੇ ਦਰੜੀ ਹੋਈ ਕੂਲੀ ਕੂਲੀ ਘਾਹ

ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਹਰਕਤ ਕਰਨ ਲੱਗੀ

ਇਸ ਸਰਸਰਾਹਟ ਵਿੱਚ

 ਮੈਨੂੰ ਸੁਣਾਈ ਦੇਣ ਲੱਗਾ:

"ਕਿੰਨੀ ਬਹਾਦਰੀ ਨਾਲ ਲੜਿਆ  'ਉਮਰ ਮੁਖ਼ਤਾਰ'

ਸਾਡੀ ਰਾਖੀ ਕਰਦਾ 

ਸਾਡਾ ਇੱਕ ਹੋਰ ਪੁੱਤ ਸ਼ਹੀਦ ਹੋ ਗਿਆ"

ਫਿਰ ਮੇਰੀ ਨਜ਼ਰ 

ਉਸ ਨਿੱਕੜੀ ਡਾਇਰੀ 'ਤੇ ਪਈ

ਪਹਿਲੇ ਪੰਨੇ 'ਤੇ ਕੁਝ ਹਿਸਾਬ ਕਿਤਾਬ

ਦੂਜੇ ਪੰਨੇ 'ਤੇ ਕੁਝ ਤਿਰਛੀਆਂ ਸਤਰਾਂ 

ਫਿਰ ਕੁਝ ਨੋਟਿਸ 

ਅਤੇ ਆਖਰੀ ਪੰਨੇ 'ਤੇ ਸ਼ਾਇਦ 

ਕਿਸੇ ਕਵਿਤਾ ਦੀ ਇੱਕ ਸਤਰ:

"ਸੂਰਜ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਦੁਨੀਆਂ ਛਿਪ ਜਾਂਦੀ ਹੈ,

 ਨਵੇਂ ਦਿਨ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦੇਣ ਲਈ"

ਮੈਂ ਇਹ ਆਖ਼ਿਰੀ ਪੰਨਾ ਮੋੜ ਕੇ ਅਪਣੀ ਜੇਬ ਵਿਚ ਸੰਭਾਲ ਲਿਆ।

ਆਖ਼ਿਰੀ ਸਲਾਮ ਦੀ 

ਹੁਣ ਕੋਈ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਸੀ ਰਹੀ।

            *

ਸਰਵੇਸ਼ਵਰ ਦਿਆਲ ਸਕਸੇਨਾ ਦੀ 

 ਕਵਿਤਾ ਦਾ ਇੱਕ ਟੋਟਾ

ਪੇਸ਼ਕਸ਼: ਅਮੋਲਕ ਸਿੰਘ


Sunday, 27 April 2025

ਏ ਦਿਲਾ//ਰਮਿੰਦਰ ਰੰਮੀ

Raminder Walia WhatsApp on 25th April 2024 at 23:40 Her Poem 

 ਛੱਡ ਕੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਮੁੜ ਕਦੀ ਨਹੀਂ ਦੇਖਦੇ  

ਏ ਦਿਲਾ 

  ਮੇਰਿਆ ਵੇ! 

 ਦੱਸ ਤੈਨੂੰ ਕਿੱਦਾਂ ਸਮਝਾਵਾਂ 

ਤੈਨੂੰ ਕਿੱਦਾਂ ਮਨਾਵਾਂ 

ਤੈਨੂੰ ਕਿੱਦਾਂ ਪਰਚਾਵਾਂ 

 ਕਿਉਂ ਰੌਂਦਾਂ ਫਿਰਦਾਂ ਏਂ ਹੁਣ ਤੂੰ 

  ਖ਼ੂਨ ਦੇ ਹੰਝੂ ਵਹਾਉਂਦਾ ਏਂ ਹੁਣ ਤੂੰ 

 ਆਪਣੀ ਯਾਦ ਕਿਵੇਂ ਦਿਵਾਏਂਗਾ 

  ਉਸਨੂੰ ਹੁਣ ਤੂੰ ।

 ਕਿਵੇਂ ਦੱਸੇਂਗਾ ਉਸਨੂੰ ਹੁਣ ਤੂੰ 

ਤੇਰੇ ਦਿਲ ਦਾ ਸੁੱਖ ਚੈਨ ਤੇ ਹੁਣ ਉਹ 

 ਲੈ ਗਿਆ ਲੁੱਟ ਕੇ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਹੀ ।

     ਏ ਦਿਲਾ 

    ਮੇਰਿਆ ਵੇ । 

ਕਿਵੇਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਾਏਂਗਾ ਹੁਣ ਤੂੰ ਉਸਨੂੰ 

ਕਿ ਉਸਦੀ ਯਾਦ ਵਿੱਚ ਹਰ ਪੱਲ 

  ਤੂੰ  ਹੁਣ ਹੌਕੇ ਭਰਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈਂ ।

ਉਹ ਕਿਵੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰੇਗਾ ਹੁਣ 

ਕਿ ਤੇਰੀ ਭੁੱਖ ,ਪਿਆਸ ,ਨੀਂਦਰ 

    ਤੇ ਮਨ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਸੱਭ ਕੁਝ 

  ਲੈ ਗਿਆ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਹੁਣ ਉਹ ।

 ਝੋਂਕ ਗਿਆ ਹੁਣ ਤੈਨੂੰ ਉਹ 

    ਦੁੱਖਾਂ ਦੀ ਭੱਠੀ ਵਿੱਚ 

    ਸੜਣੇ ਨੂੰ , ਮਰਨੇ ਨੂੰ ।

    ਏ ਦਿਲਾ

   ਮੇਰਿਆ ਵੇ । 

ਕਿਵੇਂ ਤੂੰ ਦਿਨੇ ਰਾਤ 

ਵਿਲਕਦਾ ਪਿਆ ਏਂ , 

ਛਟਪਟਾ ਰਿਹਾ ਏਂ 

ਇਹ ਅਹਿਸਾਸ ਹੁੰਦਾ ਉਸਨੂੰ 

  ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਜਾਂਦਾ ਹੀ ਕਿਉਂ ਉਹ ।

  ਇਸ ਹਾਲ ਵਿੱਚ ਹੁਣ ਤੈਨੂੰ 

    ਮੈਂ ਰੋਂਦਿਆਂ , ਕੁਰਲਾਉਂਦਿਆਂ , 

   ਤੜਪਦਿਆਂ ਨਹੀਂ ਦੇਖ ਸਕਦੀ ।

    ਏ ਦਿਲਾ 

  ਮੇਰਿਆ ਵੇ । 

ਦੱਸ ਤੂੰ ਕੋਈ ਬੱਚਾ ਤੇ ਨਹੀਂ ਕਿ 

 ਮੇਰੇ ਦਿੱਤੇ ਕਿਸੇ ਗਿਫ਼ਟ ਨਾਲ 

  ਪਰਚ ਜਾਏਂਗਾ ਤੂੰ । 

    ਤੇ ਮੈਂ ਕਹਾਂਗੀ ਤੇ ਤੂੰ 

  ਭੁੱਲ ਜਾਏਂਗਾ ਉਸਨੂੰ ।

   ਛੱਡ ਕੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਮੁੜ ਕਦੀ 

     ਨਹੀਂ ਦੇਖਦੇ ਇਹ ਕਿ 

     ਉਸ ਦਿਲ ਤੇ ਕੀ ਬੀਤ ਰਹੀ ਹੈ । 

        ਏ ਦਿਲਾ 

        ਮੇਰਿਆ ਵੇ । 

   ਤੂੰ ਹੀ ਦੱਸ ਖਾਂ ਵੇ ਤੈਨੂੰ ਮੈਂ 

     ਐਸਾ ਗਿਫ਼ਟ ਕੀ  ਦਿਆਂ ਕਿ 

    ਤੂੰ ਉਸਦੀਆਂ ਯਾਦਾਂ ਵਿੱਚੋਂ 

       ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਆਪਣਾ 

        ਕੁਝ ਤੇ ਖ਼ਿਆਲ ਕਰੇਂ । 

     ਦਿਨ ਰਾਤ ਅੰਦਰ ਹੀ ਅੰਦਰ 

      ਘੁੱਟ ਘੁੱਟ ਕੇ ਮਰੀ ਜਾ ਰਿਹਾ ਏਂ ।

       ਤੈਨੂੰ ਇਸ ਹਾਲ ਵਿਚ 

         ਨਹੀਂ ਦੇਖ ਸਕਦੀ ਮੈਂ । 

        ਏ ਦਿਲਾ 

        ਮੇਰਿਆ ਵੇ । 

      ਸੁਣ ਰਿਹਾ ਹੈਂ ਨਾ ਤੂੰ 

        ਕਿ ਤੂੰ ਵੀ ਉਸ ਵਾਂਗ 

         ਸੁਣੀ ਅਣਸੁਣੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਏਂ ।

            ਸਮਝ ਕੇ ਵੀ ਨਾ ਸਮਝ 

            ਬਣਿਆ ਬੈਠਾ ਏਂ ।

             ਏ ਦਿਲਾ

            ਮੇਰਿਆ ਵੇ । 

          ਏ ਦਿਲਾ 

          ਦੱਸ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ ।

             ਏ ਦਿਲਾ 

           ਮੇਰਿਆ ਵੇ ।

        “ ਦਿਲ ਹੈ ਕਿ ਮਾਨਤਾ ਨਹੀਂ “। 

             -ਰਮਿੰਦਰ ਰੰਮੀ

Monday, 9 December 2024

ਕਿਸਾਨ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚਲੇ ਹੰਝੂਆਂ ਅਤੇ ਅੱਥਰੂ ਗੈਸ ਦੇ ਗੋਲੇ ਬਾਰੇ ਰੀਤੂ ਕਲਸੀ

Reetu Kalsi Sunday 8th December 2024 at 14:40 WhatsApp Poem on farmers Struggle Sahit Screen

ਕਿਸਾਨੀ ਸੰਘਰਸ਼ ਬਾਰੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਝੰਜੋੜਦੀ ਰੀਤੂ ਕਲਸੀ ਦੀ ਇਹ ਨਜ਼ਮ 

......ਅੰਗਰੇਜ਼ਾਂ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਵਿੱਚ ਆਉਣ ਜਾਣ ਤੋਂ ਨਾ ਰੋਕਿਆ ਸੀ!

ਕੀ ਲਗਦਾ ਏ 

ਕਿਸਾਨ ਦੀ ਅੱਖ ਦਾ ਅੱਥਰੂ

 ਸੁੱਕ ਗਿਆ ਏ! 

ਇਸ ਲਈ ਸੁਟਣੇ ਨੇ

ਅੱਥਰੂ ਗੈਸ ਦੇ ਗੋਲੇ!

ਰੋਣਾ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹਰ ਵੇਲੇ! 

ਤੇ ਅੰਗਰੇਜ਼ਾਂ ਦੇ ਤਸੀਹੇ ਵੀ

ਰੋਂਦੇ ਰੋਂਦੇ ਹੀ ਸਹਿਣੇ ਸੀ!

ਨਹੀ ਸੀ ਲੋੜ ਪੈਣੀ ਅਜ਼ਾਦੀ ਦੀ!

ਸਹੀ ਜਾਣਾ ਸੀ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ!

ਸਾਡੇ ਹੱਕ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੀ ਸਰਕਾਰ

ਕਿਉਂਕਿ ਪੁਚਕਾਰ ਦੀ ਵੀ ਹੀ!

ਜੁੱਤੇ ਮਾਰ ਸਰਕਾਰ

ਅੱਜ ਕਲ ਦੇਸ਼ ਭਗਤ ਓਹੀ 

ਜੋ ਜੈਕਾਰ ਜੈਕਾਰ  ਕਰੇ ਸਰਕਾਰ ਦੀ!

ਬਾਕੀ ਸਭ ਦੇਸ਼ ਦ੍ਰੋਹੀ!

ਕੋਈ ਫਰਕ ਨਹੀਂ ਅੰਗਰੇਜ਼ਾਂ ਦੇ!

ਰਾਇ ਸਾਹਿਬ ਬਣਾਏ ਉਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ 

ਅਤੇ ਅੱਜ ਦੇ ਸਰਕਾਰ ਦੇ ਪਿੱਠੂਆਂ ਦੇ!

ਕੋਈ ਨਾ ਅਜ਼ਾਦੀ ਵੀ ਕੋਈ ਇਕ ਦਿਨ ਚ ਮਿਲੀ ਨਾ ਸੀ!

ਪਰ ਅੰਗਰੇਜ਼ਾਂ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਵਿੱਚ ਆਉਣ ਜਾਣ ਤੋਂ ਨਾ ਰੋਕਿਆ ਸੀ!

ਸਰਕਾਰ ਦੀ ਕੋਈ ਸਾਜ਼ਿਸ਼ ਏ 

ਜਿਹੜੀ ਅਸੀਂ ਤੁਸੀਂ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਰਹੇ!

ਐਵੇਂ ਈ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਕਿਸਾਨ ਨੂੰ

ਖਾਲਿਸਤਾਨੀ ਕਹਿ ਬਾਰਡਰ ਬਣਾ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਰਹੀ ਇਹ ਤਾਨਾਸ਼ਾਹੀ ਸਰਕਾਰ!

ਹਿੰਦੂਤੱਵ ਦਾ ਝੰਡਾ ਚੁੱਕੀ ਮਨਸ਼ਾ ਸਮਝੋ!

ਮੇਰੇ ਭਰਾਵੋ ਭੈਣੋ

ਕਿਸਾਨ ਤੇ ਪੂਰੇ ਦੇਸ਼ ਦਾ ਪਰੇਸ਼ਾਨ

ਯੂ ਪੀ ਆਲਾ ਵੀ ਚਲਿਆ ਦਿੱਲ੍ਹੀ ਨੂੰ

ਓਹ ਖਾਲਿਸਤਾਨੀ ਨਹੀਂ ਕਹਿਲਾਇਆ!

ਕਿਹਾ ਬੱਸ ਨਕਲੀ ਕਿਸਾਨ!


ਅੱਜ ਦਾ ਰਾਇ ਸਾਹਿਬ ਦਾ ਵੀ ਕਹਿਣਾ ਏ 

ਕਿਸਾਨ ਨੇ ਬੇਫ਼ਾਲਤੁ ਰੋਕਿਆ ਰਾਹ!

ਜੋ ਸਰਕਾਰ ਨੇ ਰੋਕਿਆ ਓਹ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ!

ਵਪਾਰੀ ਹੱਥ ਸਭ ਨਕਲੀ ਵਸਤੂ 

ਖਰੀਦਣੀ ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ!

ਕਿਸਾਨ ਨੂੰ ਕਹਿਣਾ ਨਾ ਕਰੇ ਕਿਸਾਨੀ ਫਿਰ!

ਚਲੋ ਮੰਨ ਲਿਆ

ਕਿਸਾਨੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਹਰ ਕਿਸੀ ਨੇ

ਫਿਰ ਇਹਨਾਂ ਰਾਇ ਸਾਹਿਬ ਨੇ

ਨੌਕਰ ਬਣ ਵਪਾਰੀ ਦੇ ਖੇਤ ਖੇਤੀ ਕਰਨੀ

ਰੋਟੀ ਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦੀ! 

ਬਰੈਡ ਦੇ ਰੂਪ ਚ ਹੋਵੇ ਚਾਹੇ ਪਿਜ਼ਾ! 

ਲੋੜ ਤੇ ਖੇਤ ਦੀ ਪੈਣੀ!

ਕਿਸਾਨ ਦੀ ਪੈਣੀ!


ਫਿਰ ਹੰਝੂ ਆਣੇ ਜੋ ਇਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚ

ਸੱਚ ਮੰਨਿਓ 

ਫਿਰ ਕਿਸੇ ਹੰਝੂ  ਗੈਸ ਦੇ ਗੋਲੇ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਪੈਣੀ!

                        -----ਰੀਤੂ ਕਲਸੀ

 

Saturday, 21 September 2024

ਮੌਨ ਵਰਗੇ ਸੂਖਮ ਅਤੇ ਕੋਮਲ ਜਿਹੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ

 ਤਿਆਰ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ ਨਵੇਂ ਸਮਾਜ ਦੀ ਇੱਕ ਸੁਨਾਮੀ ਨੂੰ 


ਮੋਹਾਲੀ: 21 ਸਤੰਬਰ 2024:(ਸਾਹਿਤ ਸਕਰੀਨ ਡੈਸਕ)::

ਪੂੰਜੀਵਾਦ ਨੇ ਆਹ ਕਰਤਾ, ਪੂੰਜੀਵਾਦ ਨੇ ਉਹ ਕਰਤਾ, ਸਰਮਾਏਦਾਰੀ ਨੇ ਬਰਾਬਰੀ ਦਾ ਢਾਂਚਾ ਹੀ ਤਬਾਹ ਕਰ ਦਿੱਤਾ--ਅਜਿਹਾ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਕਿਹਾ ਅਤੇ ਸੁਣਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੱਚ ਵੀ ਹਨ। ਸਮਾਜ ਨੂੰ ਗੰਧਲਾ ਵੀ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਿਆਸਤਾਂ ਦੀਆਂ ਇਹਨਾਂ ਕੁਰੀਤੀਆਂ ਅਤੇ ਬੁਰਾਈਆਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਨਾਂ ਵਿੱਚ ਰੋਸ ਵੀ ਹੈ ਪਰ ਉਸ ਰੋਸ ਕੋਲ ਅਜਿਹੀ ਕੋਈ ਸਪਸ਼ਟ ਅਤੇ ਖੁੱਲ੍ਹੇਆਮ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦੀ ਕੋਈ ਦਿਸ਼ਾ ਨਹੀਂ ਜਿਹੜੀ ਇਸ ਸਾਰੇ ਖਤਰਨਾਕ ਰੁਝਾਨ ਦੀ ਰੋਕਥਾਮ ਲਈ ਕੁਝ ਕਰ ਸਕੇ। ਭਾਵੇਂ ਅਮਲੀ ਤੌਰ ਤੇ ਕੋਈ ਠੋਸ ਕਦਮ ਚੁੱਕਣਾ ਅਜੇ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਿਆ ਪਰ ਹੁਣ ਇੱਕ ਅੰਦੋਲਨ ਵਰਗੀ ਸ਼ਕਤੀ ਸਰਗਰਮੀ ਫੜ ਰਹੀ ਹੈ ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਅਸਰ ਵੀ ਦਿਖਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। 

ਮੌਨ ਵਰਗੇ ਸੂਖਮ ਅਤੇ ਕੋਮਲ ਜਿਹੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੀ ਇਹ ਗੂੰਜ ਇੱਕ ਸੁਨਾਮੀ ਪੈਦਾ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ ਜਿਹੜੀ ਬਹੁਤ ਜਲਦ ਆਪਣਾ ਰੰਗ ਵੀ ਦਿਖਾਏਗੀ ਅਤੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਉਤਰਦਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਵੀ ਨਜ਼ਰ ਆਉਣ ਲੱਗੇਗਾ। ਨਾ ਕੋਈ ਨਾਅਰਾ//ਨਾ ਕੋਈ ਧਰਨਾ-ਨਾ ਕੋਈ ਮੁਜ਼ਾਹਰਾ ਨਾ ਕੋਈ ਜਲਸਾ ਜਲੂਸ--ਪਰ ਕਿਸੇ ਅਣ ਦਿੱਸਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਂਗ ਇਹ ਮੁਹਿੰਮ ਨਵੇਂ ਸਮਾਜ ਦੀ ਸਿਰਜਣਾ ਦੇ ਮਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸਫਲ ਬਣਾ ਰਹੀ ਹੈ। 


ਸੁਸ਼ੀਲ ਦੁਸਾਂਝ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦੀ ਦੇਖਰੇਖ ਹੇਠ ਅਦਾਰਾ "ਹੁਣ" ਵੱਲੋਂ ਇਸ ਮੁਹਿੰਮ ਨੂੰ ਨੇਪਰੇ ਚੜ੍ਹਾ ਰਹੀ ਟੀਮ ਵਿੱਚ ਅੱਜ ਕੁਝ ਹੋਰ ਸ਼ਖ਼ਸੀਅਤਾਂ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਈਆਂ। ਪਟਿਆਲਾ ਤੋਂ ਉਚੇਚ ਨਾਲ ਪਹੁੰਚੀ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਕੌਰ ਸੰਧੂ ਅਤੇ ਕੁਝ ਹੋਰ ਕਲਮਕਾਰਾਂ ਨੇ ਜਿਹੜੀਆਂ ਗੱਲਾਂਬਾਤਾਂ ਅਤੇ ਕਵਿਤਾਵਾਂ ਸੁਣਾਈਆਂ ਜਿਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦਾ  ਕੁਰੀਤੀਆਂ ਅਤੇ ਬੁਰਾਈਆਂ ਦੇ ਖਿਲਾਫ ਬੜੀ ਹੀ ਸੂਖਮਤਾ ਵਾਲੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਛੱਡਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਹੜਾ ਇਸ ਮੌਕੇ ਮੌਜੂਦਾ ਸਰੋਤਿਆਂ//ਦਰਸ਼ਕਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਨਾਲੋਂ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਬਣਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। 


ਇਸ ਵੱਖਰੀ ਕਿਸਮ ਦੇ ਆਯੋਜਨ ਦੀ ਥਾਂ ਇਸ ਵਾਰ ਵੀ ਸਿਲਵੀ ਪਾਰਕ ਨੇੜੇ ਸਥਿਤ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸ਼ਾਇਰਾ ਸੁਰਜੀਤ ਕੌਰ ਬੈਂਸ ਦੀ  ਰਿਹਾਇਸ਼ ਵਿਖੇ ਰੱਖੀ ਗਈ ਸੀ। ਅੱਜ ਦੇ ਇਸ ਆਯੋਜਨ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਦੂਰਦਰਸ਼ਨ ਤੋਂ ਕਈ ਦਹਾਕੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹਰਮਨ ਪਿਆਰਾ ਹੋਇਆ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ "ਨਾਲੇ ਗੱਲਾਂ-ਨਾਲੇ ਗੀਤ" ਯਾਦ ਆਉ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਸ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਵਿੱਚ ਗੱਲਾਂ ਅਤੇ ਗੀਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ਸ਼ਾਇਰੀ ਵੀ ਸੀ। ਗੱਲਾਂ ਅਤੇ ਗੀਤਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸੁਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸੂਤਰਧਾਰ ਦੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਸੁਸ਼ੀਲ ਦੁਸਾਂਝ ਨਿਭਾ ਰਹੇ ਸਨ।  ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹੁੰਗਾਰੇ ਵੱਜੋਂ ਆਉਂਦੀਆਂ ਕੁਝ ਹੋਰ ਅਵਾਜ਼ਾਂ ਵੀ ਸਨ। ਦੀਪਕ ਸ਼ਰਮਾ ਚਨਾਰਥਲ, ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਕੌਰ ਸੰਧੂ,ਖੁਦ ਸੁਰਜੀਤ ਕੌਰ ਬੈਂਸ, ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਕੰਵਰ ਅਤੇ ਕਈ ਹੋਰ। ਇਹ ਰਲਵੀਂ ਮਿਲਵੀਂ ਇੱਕਸੁਰ ਹੋ ਕੇ ਆ ਰਹੀ ਆਵਾਜ਼ ਉਹਨਾਂ ਸਾਜ਼ਿਸ਼ਾਂ ਦੀਆਂ ਪੈੜਾਂ ਵੀ ਨੱਪ ਰਹੀ ਸੀ ਜਿਹੜੀਆਂ ਸਾਜ਼ਿਸ਼ਾਂ ਪਿਛਲੇ ਕੁਝ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ  ਕੁਝ ਸਿਆਸੀ ਧਿਰਾਂ ਲਗਾਤਾਰ ਘੜਦੀਆਂ ਆ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਅੱਜ ਮੈਡਮ ਸੁਰਜੀਤ ਕੌਰ ਬੈਂਸ ਦੇ ਘਰ ਹੋਈ ਇਹ ਸਾਹਿਤਿਕ ਬੈਠਕ ਉਹਨਾਂ ਸਾਜ਼ਿਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਬੇਨਕਾਬ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਸਿਰਫ ਬੇਨਕਾਬ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਰ ਰਹੀ ਬਲਕਿ ਸਿਹਤਮੰਦ ਸਮਾਜ ਦੀ ਸਿਰਜਨਾਂ ਵਾਲੇ ਗੁਰ ਵੀ ਸਿੱਖਾਂ ਰਹੀ ਸੀ। 

ਇਸ ਮੌਕੇ ਜਿੱਥੇ ਬਲਕਾਰ ਸਿੱਧੂ ਹੁਰਾਂ ਨੇ ਫਿਰਕਾਪ੍ਰਸਤੀ ਵਾਲੀ ਸੋਚ ਦੇ ਖਿਲਾਫ਼ ਆਪਣਾ ਇੱਕ ਹਿੰਦੀ ਗੀਤ ਪੜ੍ਹਿਆ-

ਹਮ ਹਿੰਦੂ  ਸਿੱਖ ਨ ਮੁਸਲਮਾਨ--ਹਮ ਮੇਹਨਤ ਕਰਨੇ ਵਾਲੇ ਹੈਂ--ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਕੇ ਛਲਕਤੇ ਪਿਆਲੇ ਹੈਂ!

ਇੱਸੇ ਮਹਿਫਿਲ ਵਿੱਚ ਜਨਾਬ ਗੁਰਨਾਮ ਕੰਵਰ ਨੇ ਇੱਕ ਕਾਵਿ ਰਚਨਾ ਸੁਣਾਈ ਜਿਹੜੀ ਰੱਬ ਦੀ ਹੌਂਦ ਤੇ ਬੜੇ ਦਿਲਚਸਪ ਅੰਦਾਜ਼ ਨਾਲ ਸੁਆਲ ਖੜੇ ਕਰਦੀ ਸੀ। ਇਸ ਯਾਦਗਾਰੀ ਮਹਿਫਿਲ ਦੇ ਸੰਚਾਲਕ ਸੁਸ਼ੀਲ ਦੁਸਾਂਝ ਨੇ ਆਪਣੀ ਕਾਵਿ ਰਚਨਾ ਨਾਲ ਕੋਰੋਨਾ ਦਾ ਉਹ ਸਮਾਂ ਯਾਦ ਕਰਾਇਆ ਜਦੋਂ ਦੇਸ਼ ਦੀ ਸਾਰੀ ਜਨਤਾ ਨੂੰ ਬੰਧਕ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਹਨਾਂ ਇੱਕ ਹੋਰ ਨਜ਼ਮ ਵੀ ਸੁਣਾਈ ਜਿਹੜੀ ਅੱਜ ਦੇ ਬਿੱਲਾ-ਰੰਗਾਂ ਵਾਲੇ ਚੇਹਰੇ ਬੇਨਕਾਬ ਕਰਦੀ ਸੀ। 

ਸ਼ਾਇਰ ਭੱਟੀ ਨੇ ਬੜੇ ਹੀ ਤਰੰਨੁਮ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਕਾਵਿ ਰਚਨਾ ਵਿੱਚ ਗੁਜ਼ਰੇ ਹੋਏ ਜ਼ਮਾਨੇ ਦਾ ਉਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਆਪਣੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਦਿਖਾਇਆ ਜਦੋਂ ਆਪਸੀ ਭਾਈਚਾਰਾ ਕਾਇਮ, ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਦਾ ਅਦਬ ਸਤਿਕਾਰ ਕਾਇਮ ਸੀ ਹੁਣ ਜਦੋਂ ਕਿ ਪੂੰਜੀਵਾਦ ਦੀਆਂ ਸਾਜ਼ਿਸ਼ਾਂ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਕਾਊ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ ਤਾਂ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਦਰਦ ਬਾਕੀ ਹੈ ਜਿਸਨੂੰ ਸ਼ਾਇਰ ਬਾਖੂਬੀ ਬਿਆਨ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਇਸਦਾ ਬੜਾ ਸੰਵੇਦਨਸ਼ੀਲ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ ਸੀ ਇਸ ਮੀਟਿੰਗ ਵਿੱਚ। 

ਪੂੰਜੀਵਾਦ ਨੇ ਕਿਵੇਂ ਜਿਊਂਦੇ ਜਾਗਦੇ ਇਨਸਾਨਾਂ ਨੂੰ ਮਕੈਨੀਕਲ ਗੈਜੇਟ ਵਾਂਗ ਬਣਾ ਕੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵਰਤਣਾਂ ਸਿਖਾ ਦਿੱਤਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ ਇਸਦਾ ਬਹੁਤ ਖੂਬਸੂਰਤ ਬਿਆਨ ਸੀ ਦੀਪਕ ਸ਼ਰਮਾ ਚਨਾਰਥਲ ਦੀ ਸ਼ਾਇਰੀ ਵਿੱਚ। ਕਿਵੇਂ ਅੱਜਕਲ੍ਹ ਚੰਗੇ ਭਲੇ ਇਨਸਾਨਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਕੈਲਕੁਲੇਟਰ ਸਮਝ ਕੇ ਵਰਤ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕਦੇ ਲਾਈਟਰ, ਕਦੇ ਰੈਗੁਲੇਟਰ, ਕਦੇ ਏ ਟੀ ਐਮ ਕਾਰਡ। ਇੰਝ ਲੱਗਦੀ ਜਿਵੇਂ ਵਰਤਣਾਂ ਹੀ ਅੱਜ ਕਲ ਦਾ ਧਰਮ ਅਤੇ ਵਿਧੀ ਵਿਧਾਨ ਬਣ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। 

ਇਸ ਸਾਰੀ ਮਹਿਫਿਲ ਦਾ ਕੇਂਦਰੀ ਬਿੰਦੂ ਅਤੇ ਇਸ ਮਹਿਫਿਲ ਦੀ ਮੇਜ਼ਬਾਨ ਮੈਡਮ ਸੁਰਜੀਤ ਕੌਰ ਬੈਂਸ ਇੱਕ ਇੱਕ ਨੂੰ ਬੜੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ ਰਹੀ ਸੀ, ਦਾਦ ਵੀ ਦੇ ਰਹੀ ਅਤੇ ਹੌਂਸਲਾ ਅਫਜ਼ਾਈ ਵੀ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਕਾਸ਼ ਸਾਹਿਤ, ਕਲਾ ਅਤੇ ਸਭਿਆਚਾਰ ਨਾਲ ਜੁੜੀਆਂ ਸ਼ਖਸੀਅਤਾਂ ਕਿੱਟੀ ਪਾਰਟੀਆਂ ਤੋਂ ਦੂਰੀ ਬਣਾਉਂਦਿਆਂ ਅਜਿਹੇ ਆਯੋਜਨਾਂ ਦੀ ਪਿਰਤ ਹਰ ਸ਼ਹਿਰ ਅਤੇ ਹਰ ਮੁਹੱਲੇ ਵਿੱਚ ਬਣਾ ਲੈਣ। 

ਅਖੀਰ ਵਿੱਚ ਪਟਿਆਲਾ ਤੋਂ ਆਈ ਧੜੱਲੇਦਾਰ ਕਲਮਕਾਰ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਕੌਰ ਸੰਧੂ ਨੇ ਜਿਥੇ ਸੋਸ਼ਲ ਮੀਡੀਆ ਬਾਰੇ ਆਪਣੇ ਅਨੁਭਵ ਸੁਨਾਏ ਉਥੇ ਆਪਣੀਆਂ ਕਾਵਿ ਰਚਨਾਵਾਂ ਵੀ ਸੁਣਾਈਆਂ। ਇਹਨਾਂ ਰਚਨਾਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਮਹਾਂਭਾਰਤ ਕਾਲ ਦੀ ਇੱਕ ਦੁਖਦਾਈ ਅਤੇ ਸ਼ਰਮਨਾਕ ਘਟਨਾ ਚੀਰ-ਹਰਣ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਕਰਦਿਆਂ ਮੈਡਮ ਸੰਧੂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਆਧੁਨਿਕ ਸੰਦਰਭਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ ਕੀ ਕਿਵੇਂ ਅੱਜ ਵੀ ਥਾਂ ਥਾਂ ਬਾਰ ਬਾਰ ਚੀਰ-ਹਰਣ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਅਫਸੋਸ ਕਿ ਮਹਾਂਭਾਰਤ ਵਾਲੇ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਤਾਂ ਪੰਜੇ ਪਾਂਡਵ ਪਤੀ ਬੇਬਸ ਜਿਹੇ ਹੋ ਕੇ ਬੈਠੇ ਸਨ ਅਤੇ ਚੀਰ ਹਾਰਨ ਸਾਹਮਣੇ ਖਾਮੋਸ਼ ਸਨ ਪਰ ਹੁਣ ਪਤੀ ਅਤੇ ਦੋਸਤ ਖੁਦ ਹੀ  ਅਜਿਹਾ ਚੀਰ ਹਰਣ ਆਪਣੇ ਦੂਜੇ ਦੋਸਤਾਂ ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੀਆਂ ਮਹਿਫਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਕਰਦੇ ਹਨ। 

ਇਸ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਸਾਹਿਤਿਕ ਆਯੋਜਨ ਦੀ ਰਿਪੋਰਟ ਇਸ ਜ਼ਿਕਰ ਬਿਨਾ ਅਧੂਰੀ ਹੋਵੇਗੀ ਕਿ ਕੁਝ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੁਰੀਲੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਸ਼ਖਸੀਅਤਾਂ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਰਹੀਆਂ ਜਿਹਨਾਂ ਨੇ ਹਿੰਦੀ ਪੰਜਾਬੀ ਦੇ ਭੁੱਲੇ ਵਿਸਰੇ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਇਸ ਮਹਿਫਿਲ ਨੂੰ ਹੋਰ ਯਾਦਗਾਰੀ ਬਣਾਇਆ। ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਸ਼ਖਸੀਅਤ ਸੀ ਗੁਰਜੋਧ ਕੌਰ।

ਤੀਹਵਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸ਼ਾਇਦ ਉਹ ਦੋ ਚਾਰ ਸਾਲ ਹੋਰ ਵੱਡੀ ਉਰ ਹੋਵੇ ਪਰ ਲੱਗਦੀ ਬਹੁਤ ਛੋਟੀ ਹੈ। ਗੁਰਜੋਧ ਕੌਰ ਦੀਆਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਖੂਬੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਖਾਸੀਅਤ ਹੈ ਉਸਦਾ ਸੁਰੀਲਾਪਨ। ਉਸਨੇ ਪੰਜਾਬੀ ਗੀਤਾਂ ਦਾ ਉਹ ਸਾਰਾ ਖਜ਼ਾਨਾ ਸੰਭਾਲ ਕੇ ਰੱਖਿਅ ਹੋਇਆ ਹੈ ਜਿਹੜਾ ਸ਼ਾਇਦ ਅੱਜ ਵਾਲੀ ਪੀੜ੍ਹੀ ਦੀ ਕਿਸਮਤ ਵਿਚ ਹੀ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ। ਉਸਨੂੰ ਭੁੱਲੇ ਵਿੱਸਰੇ ਸਾਰੇ ਪੰਜਾਬੀ ਗੀਤ ਯਾਦ ਵੀ ਹਨ ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਡਾਇਰੀ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਰੱਖੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਕਿਓਂਕਿ ਪੰਜਾਬੀ ਦੇ ਪੁਰਾਣੇ ਗੀਤਾਂ ਦੀ ਫ਼ਰਮਾਇਸ਼ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸਾਡੇ ਲਈ ਕਿਸੇ ਰੇਡੀਓ ਸਟੇਸ਼ਨ ਤੋਂ ਘੱਟ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਅੱਜ ਦੇ ਸਮਾਗਮ ਵਿੱਚ ਗਏ ਗਏ ਗੀਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਯਾਦਗਾਰੀ ਗੀਤ ਸੀ ਇਹਨਾਂ ਅੱਖੀਆਂ 'ਚ ਪਾਂਵਾਂ ਕਿਵੇਂ ਸੂਰਮਾ! ਕਿ ਅੱਖੀਆਂ 'ਚ ਤੂੰ ਵੱਸਦਾ!

ਇੱਕ ਹੋਰ ਬੁਲੰਦ ਆਵਾਜ਼ ਇਸ ਮਹਿਫਿਲ ਵਿੱਚ ਸੀ ਤਰਸੇਮ ਲਾਲ ਹੁਰਾਂ ਦੀ। ਉਮਰ ਸ਼ਾਇਦ 60 ਸਾਲ ਤੋਂ ਵਧ ਹੈ ਪਰ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਦਮ ਸੀ ਉਹੀ ਅਠਾਰਾਂ ਵੀਹਾਂ ਸਾਲਾਂ ਵਾਲਾ। ਉਹਨਾਂ ਬੜੀ ਦਮਦਾਰ ਆਵਾਜ਼ ਵੀ ਕਈ ਗੀਤ ਸੁਣਾਏ। ਇੱਕ ਗੀਤ ਇਹ ਵੀ ਸੀ-ਦਿਲ ਤੋੜਨੇ ਵਾਲੇ ਤੁਝੇ ਦਿਲ ਢੂਂਢ ਰਹਾ ਹੈ~! ਕਿਸੇ ਨੇ ਪੁਛ ਲਿਆ ਦਿਲ ਤੋਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਹੀ ਦਿਲ ਕਿਓਂ ਲਭਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਸਾਰੀ ਸਾਰੀ ਉਮਰ?

ਵੈਸੇ ਇਸ ਸੁਆਲ ਦਾ ਜੁਆਨ ਹੁਣ ਅਗਲੀ ਵਾਰ ਦੀ ਮਹਿਫ਼ਿਲ ਵਿੱਚ ਸੁਣਾਂਗੇ ਤਰਸੇਮ ਲਾਲ ਹੁਰਾਂ ਕੋਲੋਂ ਹੀ। ਜਿਹਨਾਂ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਇਸ ਰਿਪੋਰਟ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਿਆ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਬਹੁਤ ਜਲਦੀ ਕਿਸੇ ਵੱਖਰੀ ਰਿਪੋਰਟ ਵਿੱਚ ਪੱਕਾ ਕੀਤਾ ਜਾਏਗਾ। ਰਿਪੋਰਟ ਜ਼ਿਆਦਾ ਲੰਮੀ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ ਇਸ ਲਈ ਕੁਝ ਮਜਬੂਰੀ ਜਿਹੀ ਵੀ ਰਹੀ। ਪਰ ਹਰ ਕਿਸੇ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਅਤੇ ਭੂਮਿਕਾ ਸਾਡੀ ਟੀਮ ਨੂੰ ਯਾਦ ਹੈ। ਸਾਡੇ ਸਭਨਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡੀ ਉਚੇਚੀ ਥਾਂ ਹੈ।

ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹੀ ਸਾਡੀ ਬਹੁਤ ਹੀ ਮਾਣਯੋਗ ਸ਼ਖ਼ਸੀਅਤ ਦੀਪਕ ਮਨਮੋਹਨ ਸਿੰਘ ਵੀ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਇੱਕ ਸੁਨੇਹਾ ਇਸ ਸਾਰੀ ਲੁਕਾਈ ਲਈ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਗਮ ਆਉਣ, ਸਦਮੇ ਜਾਂ ਤਕਲੀਫ਼ਾਂ ਬਸ ਰੋਇਆ ਧੋਇਆ ਨਾ ਕਰੋ। ਉਹਨਾਂ ਆਪਣੀਆਂ ਮਿਸਾਲਾਂ ਵੀ ਦਿੱਤੀਆਂ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਉਹਨਾਂ  ਨੇ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਦੇ ਤੂਫ਼ਾਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਨਾਲ ਹੀ ਠੱਲ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਮੋੜ ਦਿੱਤੇ। ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਪੁਰਾਣਾ ਗੀਤ ਯਾਦ ਆਉਣ ਲੱਗ ਪਿਆ: 

ਬਰਬਾਦੀਓਂ ਕਾ ਸੋਗ ਮਨਾਣਾ ਫਿਜ਼ੂਲ ਥਾ!

ਬਰਬਾਦੀਓਂ ਕੇ ਜਸ਼ਨ ਮਨਾਤਾ ਚਲਾ ਗਿਆ!

ਉਹਨਾਂ ਬਾਰੇ ਵੀ ਇੱਕ ਵਖਰੀ ਪੋਸਟ ਬਹੁਤ ਜਲਦੀ ਹੀ।

ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਹੋਰ ਗੱਲਾਂ ਵੀ ਬਹੁਤ ਛੇਤੀ ਹੀ ਸਾਂਝੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਣਗੀਆਂ......!

                            ---ਕਾਰਤਿਕਾ ਕਲਿਆਣੀ ਸਿੰਘ//ਰੈਕਟਰ ਕਥੂਰੀਆ 

Tuesday, 23 April 2024

ਅਨਿਲ ਆਦਮ ਯਾਦਗਾਰੀ ਸਮਾਗਮ

 ਕਲਾਪੀਠ (ਰਜਿ:) ਵੱਲੋਂ ਪੁਸਤਕ ਦਾ ਵੀ ਲੋਕ ਅਰਪਣ


ਫ਼ਿਰੋਜ਼ਪੁਰ
: 21 ਅਪ੍ਰੈਲ 2024: (ਸਾਹਿਤ ਸਕਰੀਨ ਡੈਸਕ)::

ਸ਼ਬਦ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਦੇ ਪਸਾਰ ਲਈ ਨਿਰੰਤਰ ਯਤਨਸ਼ੀਲ ਸੰਸਥਾ ਕਲਾਪੀਠ (ਰਜਿ:) ਵੱਲੋਂ ਪੰਜਾਬੀ ਦੇ ਮਰਹੂਮ ਸ਼ਾਇਰ ਅਨਿਲ ਆਦਮ ਦੀ ਯਾਦ ਵਿੱਚ ਇੱਕ  ਵਿਸ਼ਾਲ ਸਾਹਿਤਕ ਸਮਾਗਮ ਕਰਵਾਇਆ ਗਿਆ।  ਇਸ ਸਮਾਗਮ ਵਿੱਚ ਅਨਿਲ ਆਦਮ ਦੀ ਨਵੀਂ ਛਪੀ ਕਾਵਿ ਕਿਤਾਬ " 26 ਸਾਲ ਬਾਅਦ "  ਲੋਕ ਅਰਪਿਤ ਕੀਤੀ ਕੀਤੀ ਗਈ।  

ਫ਼ਿਰੋਜ਼ਪੁਰ ਦੀ ਜ਼ਿਲ੍ਹਾ ਲਾਇਬ੍ਰੇਰੀ ਵਿੱਚ ਕਰਵਾਏ ਗਏ ਇਸ ਸਮਾਗਮ ਦੀ ਪ੍ਰਧਾਨਗੀ ਉੱਘੇ ਆਲੋਚਕ ਅਤੇ ਪ੍ਰਗਤੀਸ਼ੀਲ ਲੇਖਕ ਸੰਘ ਦੇ ਕੌਮੀ ਪ੍ਰਧਾਨ ਡਾ.ਸੁਖਦੇਵ ਸਿੰਘ ਸਿਰਸਾ ਨੇ ਕੀਤੀ ਜਦੋਂ ਕਿ ਮੁੱਖ ਮਹਿਮਾਨ ਸਾਹਿਤ ਅਕੈਡਮੀ ਸਨਮਾਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਸ਼ਾਇਰ ਸਵਰਨਜੀਤ ਸਵੀ ਸਨ। ਪ੍ਰਧਾਨਗੀ ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰੋ.ਜਸਪਾਲ ਘਈ ਅਤੇ ਪ੍ਰੋ.ਗੁਰਤੇਜ ਕੋਹਾਰਵਾਲਾ ਅਤੇ ਅਨਿਲ ਆਦਮ ਦੀ ਹਮਸਫ਼ਰ ਅੰਜੁਮ ਸ਼ਰਮਾ ਸ਼ਾਮਿਲ ਹੋਏ। 

ਸੰਚਾਲਨ ਕਰਦਿਆਂ ਨੌਜਵਾਨ ਆਲੋਚਕ ਅਤੇ ਅਨੁਵਾਦਕ ਸੁਖਜਿੰਦਰ ਨੇ ਇਸ ਭਾਵਪੂਰਤ ਸਮਾਗਮ ਦੇ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ ਮਰਹੂਮ ਅਨਿਲ ਆਦਮ ਦੀ ਕਵਿਤਾ ਅਤੇ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਬਾਰੇ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦਿੱਤੀ। ਉਪਰੰਤ ਜ਼ਿਲ੍ਹਾ ਭਾਸ਼ਾ ਅਫ਼ਸਰ ਡਾ.ਜਗਦੀਪ ਸਿੰਘ ਸੰਧੂ ਨੇ ਆਏ ਹੋਏ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਜੀ ਆਇਆਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ। ਅੰਜੁਮ ਸ਼ਰਮਾ ਨੇ ਅਨਿਲ ਆਦਮ ਦੇ ਵਿਅਕਤੀਤਵ ਅਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਅਛੂਤੇ ਪਹਿਲੂਆਂ ਬਾਰੇ ਵੀ ਗੱਲ ਛੇੜੀ।

ਮਾਸਟਰ ਓਮ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਸਰੋਏ ਨੇ ਅਨਿਲ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਯਾਦਾਂ ਨੂੰ ਸਰੋਤਿਆਂ ਨਾਲ ਸਾਂਝਾ ਕੀਤਾ। ਪ੍ਰੋ.ਕੁਲਦੀਪ ਨੇ ਅਨਿਲ ਆਦਮ ਬਾਰੇ ਲਿਖੀਆਂ ਕਵਿਤਾਵਾਂ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਕੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਰਧਾਂਜਲੀ ਭੇਂਟ ਕੀਤੀ। ਜਦੋਂ ਕਿ ਅਨਿਲ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਨਾਲ ਸ਼ਾਇਰੀ ਦੇ ਪਿੜ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਏ ਯੁਵਰੀਤ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੀਆਂ ਕਵਿਤਾਵਾਂ ਸੁਣਾਈਆਂ। ਅਨਿਲ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਪ੍ਰੋ.ਜਸਪਾਲ ਘਈ ਨੇ ਉਸਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਅਤੇ ਕਵਿਤਾ ਦੇ ਵੱਖ ਵੱਖ ਪਸਾਰਾਂ ਤੇ ਰੌਸ਼ਨੀ ਪਾਈ। 

ਇਸ ਮੌਕੇ ਖਾਸ ਪੇਸ਼ਕਾਰੀ ਸ਼ਬਦੀਸ਼ ਦੀ ਵੀ ਰਹੀ। ਸ਼ਾਇਰ ਅਤੇ ਨਾਟਕਕਾਰ ਸ਼ਬਦੀਸ਼ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਿਆਂ ਅਨਿਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ "26 ਸਾਲ ਬਾਅਦ" ਤੋਂ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਹੋ ਕੇ ਲਿਖੀ ਨਜ਼ਮ "ਅਨਿਲ ਆਦਮ ਦੀ ਕਵਿਤਾ ਪੜ੍ਹਦਿਆਂ " ਪੇਸ਼ ਕੀਤੀ।

ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹਰਮੀਤ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੇ ਅਨਿਲ ਆਦਮ ਦੇ ਤੁਰ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਛਪੀ ਕਿਤਾਬ " 26 ਸਾਲ ਬਾਅਦ " ਦੀ ਸਿਰਜਣਾ , ਸੰਪਾਦਨਾ ਅਤੇ ਛਪਣ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਦੀ ਬਾਤ ਪਾਈ । ਪ੍ਰਧਾਨਗੀ ਮੰਡਲ ਵੱਲੋਂ ਇਸ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਲੋਕ ਅਰਪਣ ਦੀ ਰਸਮ ਅਦਾ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਇਸ ਰਸਮ ਵਿੱਚ ਅਨਿਲ ਆਦਮ ਦੀ ਹਮਸਫ਼ਰ ਅੰਜੁਮ ਸ਼ਰਮਾ, ਅਨਿਲ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ , ਦੋਸਤ ਅਤੇ ਜਮਾਤੀ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਏ। ਪ੍ਰੋ.ਗੁਰਤੇਜ ਕੋਹਾਰਵਾਲਾ ਨੇ ਅਨਿਲ ਦੇ ਮੁਹੱਬਤੀ ਸੁਭਾਅ, ਸੂਖ਼ਮਤਾ, ਸੰਵੇਦਨਸ਼ੀਲਤਾ ਅਤੇ ਤਰਲਤਾ ਦੀ ਬਾਤ ਪਾਉਂਦਿਆਂ " 26 ਸਾਲ ਬਾਅਦ " ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਕਵਿਤਾਵਾਂ ਦਾ ਪਾਠ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਸ਼ਾਇਰੀ ਨਾਲ ਸਰੋਤਿਆਂ ਦੀ ਸਾਂਝ ਪਵਾਈ। 

ਇਸ ਪੁਸਤਕ ਬਾਰੇ ਨੌਜਵਾਨ ਚਿੰਤਕ ਮਨਜੀਤ ਪੁਰੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਪੇਪਰ "ਮੁਹੱਬਤੀ ਸੰਵੇਦਨਾ ਦਾ ਕਾਵਿ : 26 ਸਾਲ ਬਾਅਦ ਪੜ੍ਹਦਿਆਂ ਕਿਹਾ ਕਿ ਅਨਿਲ ਦੀ ਇਹ ਕਿਤਾਬ ਕਈ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਲਿਖੀ ਇੱਕੋ ਲੰਬੀ ਕਵਿਤਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਰਾਹੀਂ ਅਨਿਲ ਕਵਿਤਾ ਦੇ ਅਸਲੋਂ ਨਵੇਂ ਮੁਹਾਂਦਰੇ ਰਾਹੀਂ ਪਾਠਕਾਂ ਸਨਮੁੱਖ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। 

ਨਾਮਵਰ ਵਿਦਵਾਨ ਹਰਵਿੰਦਰ ਭੰਡਾਲ ਨੇ "26 ਸਾਲ ਬਾਅਦ" ਦਾ ਵਿਸ਼ਲੇਸ਼ਣ ਕਰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਹ ਕਵਿਤਾ ਮੁਹੱਬਤ ਦੇ ਰਾਹ ਦਾ ਰੋੜਾ ਬਣਦੀਆਂ ਸਮਾਜਿਕ ਵਰਜਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਮੁਖ਼ਾਤਿਬ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਕਵਿਤਾ ਵਿੱਚ ਪੇਸ਼ ਮੁਹੱਬਤ ਦਾ ਤਾਅਲੁੱਕ ਕਵੀ ਦੀ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਮੁਹੱਬਤ ਨਹੀਂ ਹੈ ਸਗੋਂ ਇਹ ਸਮੁੱਚੇ ਸਮਾਜਿਕ ਤਾਣੇ ਬਾਣੇ ਦੀਆਂ ਦੀਵਾਰਾਂ ਨੂੰ ਚੁਣੌਤੀ ਦੇ ਰਹੀ ਹੈ। 

ਸਾਹਿਤ ਅਕੈਡਮੀ ਪੁਰਸਕਾਰ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕਵੀ ਸਵਰਨਜੀਤ ਸਵੀ ਨੇ ਅਨਿਲ ਦੀ ਕਵਿਤਾ ਵਿਚਲੀ ਤਰਲਤਾ ਦੀ ਬਾਤ ਛੋਹੀ ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਇੱਕ ਹਰਮਨ ਪਿਆਰਾ ਅਧਿਆਪਕ , ਗੰਭੀਰ ਬਾਲ ਸਾਹਿਤ ਲੇਖਕ , ਅਨੁਵਾਦਕ ਅਤੇ ਬਹੁਪਾਸਾਰੀ ਸਖ਼ਸ਼ੀਅਤ ਸੀ। 

ਸਮਾਗਮ ਦੀ ਪ੍ਰਧਾਨਗੀ ਕਰ ਰਹੇ ਪ੍ਰਗਤੀਸ਼ੀਲ ਲੇਖਕ ਸੰਘ ਦੇ ਕੌਮੀ ਪ੍ਰਧਾਨ ਅਤੇ ਉੱਘੇ ਚਿੰਤਕ ਡਾ.ਸੁਖਦੇਵ ਸਿੰਘ ਸਿਰਸਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਧਾਨਗੀ ਭਾਸ਼ਣ ਵਿੱਚ ਅਨਿਲ ਆਦਮ ਦੇ ਬਹੁਪੱਖੀ ਵਿਅਕਤੀਤਵ ਨੂੰ ਸਲਾਮ ਕਰਦਿਆਂ

"26 ਸਾਲ ਬਾਅਦ" ਦੀ ਕਵਿਤਾ ਨੂੰ ਅਜੋਕੇ ਕਾਰਪੋਰੇਟੀ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਮਸ਼ੀਨ ਵਿੱਚ ਤਬਦੀਲ ਕੀਤੇ ਜਾਣ ਖ਼ਿਲਾਫ਼ ਨਾਬਰੀ ਅਤੇ ਵਿਦਰੋਹ ਦੀ ਕਵਿਤਾ ਦੱਸਿਆ। ਡਾ.ਸਿਰਸਾ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਜਦੋਂ ਵਕਤ ਅਤੇ ਹਾਲਾਤ ਬੰਦੇ ਦੀ ਹੋਂਦ ਦੇ ਖ਼ਿਲਾਫ਼ ਹੋਣ ਤਾਂ ਮੁਹੱਬਤ ਦੀ ਕਵਿਤਾ ਬੰਦਿਆਈ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਯਕੀਨ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਕਰਵਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਇਸੇ ਲਈ ਅਨਿਲ ਦੀ ਕਵਿਤਾ ਮੁਹੱਬਤ ਅਤੇ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਦੀ ਰਾਜਨੀਤੀ ਦੀ ਕਵਿਤਾ ਹੈ।

ਕਰੀਬ ਸਾਢੇ ਤਿੰਨ ਘੰਟੇ ਚੱਲੇ ਇਸ ਭਾਵਪੂਰਤ ਸਮਾਗਮ ਤਾਸਮਨ ਦੇ ਸੰਪਾਦਕ ਹਰਮਨਦੀਪ ਸਿੰਘ ਆਸਟ੍ਰੇਲੀਆ, ਬਲਰਾਜ ਧਾਲੀਵਾਲ ਕੈਨੇਡਾ , ਰਾਜੀਵ ਖ਼ਿਆਲ, ਸੰਦੀਪ ਚੌਧਰੀ, ਸੁਰਿੰਦਰ ਕੰਬੋਜ, ਲਾਲ ਸਿੰਘ ਸੁਲਹਾਣੀ, ਸਰਬਜੀਤ ਸਿੰਘ ਭਾਵੜਾ, ਸੁਖਦੇਵ ਸਿੰਘ ਭੱਟੀ , ਰਿਸ਼ੀ ਹਿਰਦੇਪਾਲ, ਸੁਖਦੇਵ ਮਠਾੜੂ, ਗੌਰਵ ਸਾਗਰ ਭਾਸਕਰ, ਮਨਜੀਤ ਸੂਖ਼ਮ, ਡਾ. ਅਜ਼ਾਦਵਿੰਦਰ , ਕਮਲ ਸ਼ਰਮਾ, ਡਾ.ਸਤਿੰਦਰ ਸਿੰਘ , ਡਾ.ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਕੌਰ, ਉੱਘੇ ਗਾਇਕ ਕਮਲ ਦ੍ਰਾਵਿੜ, ਰਣਦੀਪ ਕੌਰ, ਮਹਿੰਦਰ ਸ਼ੈਲੀ, ਜਬਰ ਮਾਹਲਾ, ਗਾਇਕ ਗਿੱਲ ਗੁਲਾਮੀ ਵਾਲਾ, ਰਾਕੇਸ਼ ਪਾਲ,ਅਵਤਾਰ ਸਿੰਘ ਪੁਰੀ, ਭੁਪਿੰਦਰ ਜੈਤੋ, ਪ੍ਰੀਤ ਜੱਗੀ, ਸੁਖਵਿੰਦਰ ਭੁੱਲਰ, ਦਲੀਪ ਸਿੰਘ ਸੈਣੀ , ਹਰਜੀਤ ਸਿੱਧੂ, ਅਜੀਤਪਾਲ ਜਟਾਣਾ ਜ਼ਿਲ੍ਹਾ ਭਾਸ਼ਾ ਅਫ਼ਸਰ ਮੋਗਾ, ਫ਼ਿਲਮ ਅਭਿਨੇਤਾ ਹਰਿੰਦਰ ਭੁੱਲਰ, ਗੁਰਨਾਮ ਸਿੱਧੂ , ਜਸਵਿੰਦਰ ਧਰਮਕੋਟ, ਗੁਰਮੀਤ ਰੱਖੜਾ ਕੜਿਆਲ, ਗੁਰਦਰਸ਼ਨ ਆਰਿਫ਼ ਕੇ, ਸੰਜੀਵ ਜੈਨ , ਦਲਜੀਤ ਸਿੰਘ ਦੌਧਰ, ਸਪਨ, ਮੰਗਤ ਬਜੀਦਪੁਰੀ, ਪ੍ਰੋ.ਲਕਸ਼ਮਿੰਦਰ , ਇੰਦਰ ਸਿੰਘ ਸਮੇਤ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸਾਹਿਤ ਪ੍ਰੇਮੀਆਂ ਨੇ ਹਿੱਸਾ ਲਿਆ। ਕਲਾਪੀਠ ਫ਼ਿਰੋਜ਼ਪੁਰ ਵੱਲੋਂ ਆਏ ਹੋਏ ਵਿਦਵਾਨ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦਾ ਸਨਮਾਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।

ਹਰਮੀਤ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੇ ਆਏ ਹੋਏ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦਾ ਸ਼ੁਕਰੀਆ ਅਦਾ ਕਰਦਿਆਂ ਕਲਾਪੀਠ ਦੀਆਂ ਭਵਿੱਖੀ ਯੋਜਨਾਵਾਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਕਲਾਪੀਠ ਵੱਲੋਂ ਅਨਿਲ ਆਦਮ ਯਾਦਗਾਰੀ ਕਵਿਤਾ ਪੁਰਸਕਾਰ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ ਜੋ ਕਿ ਹਰ ਸਾਲ ਦਸੰਬਰ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇਗਾ। ਜਦੋਂ ਕਿ ਪੰਜਾਬੀ ਕਵਿਤਾ ਅਤੇ ਸਮਾਜ ਦੀਆਂ ਵਿਭਿੰਨ ਪਰਤਾਂ ਦਾ ਵਿਸ਼ਲੇਸ਼ਣ ਕਰਨ ਲਈ ਅਨਿਲ ਆਦਮ ਯਾਦਗਾਰੀ ਲੈਕਚਰ ਸੀਰੀਜ਼ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇਗੀ।

ਇਹ ਅਜਿਹਾ ਉਪਰਾਲਾ ਸੀ ਜਿਸ ਅਧੀਨ ਆਪਣੇ ਵਿਛੜ ਚੁੱਕੇ ਮਿੱਤਰ ਸ਼ਾਇਰ ਅਨਿਲ ਆਦਮ ਨੂੰ ਉਸ ਦੁਨੀਆ ਤੋਂ ਬੁਲਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਜੀ ਸੀ ਜਿਥੇ ਜਾ ਕੇ ਕੋਈ ਵਾਪਿਸ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ। ਇਸ ਸਮਾਗਮ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਅਨਿਲ ਆਦਮ ਐਥੇ ਹੀ ਹੈ ਇਸੇ ਸਮਾਗਮ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਬਾਰੇ ਹੁੰਦੀ ਚਰਚਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਪ੍ਰਗਟ ਵੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਉਸਦੀ ਸ਼ਾਇਰੀ ਉਸਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਕਰਵਾ ਰਹੀ ਹੈ। ਉਸ ਬਾਰੇ ਹੁੰਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਉਸਦੇ ਸਮਾਗਮ ਵਿੱਚ ਹੋਣ ਦੀ ਗਵਾਹੀ ਭਰ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। 

Monday, 8 April 2024

ਲੇਖਕ ਸਮਾਜਿਕ ਸਰੋਕਾਰਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜ ਕੇ ਸਾਹਿਤ ਸਿਰਜਣਾ ਕਰਨ

Tuesday 8th April 2024 at 3:31 PM

ਪ੍ਰਗਤੀਸ਼ੀਲ ਲੇਖਕ ਸੰਘ ਵਲੋਂ ਸਥਾਪਨਾ ਦਿਵਸ ਸਮਾਰੋਹ ਮੌਕੇ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਸੱਦਾ


ਲੁਧਿਆਣਾ
: 8 ਅਪ੍ਰੈਲ 2024: (ਕਾਰਤਿਕਾ ਕਲਿਆਣੀ ਸਿੰਘ ਇਨਪੁਟ ਸਾਹਿਤ ਸਕਰੀਨ ਡੈਸਕ)::
ਦੇਸ਼ ਅਤੇ ਦੁਨੀਆ ਭਰ ਦੀਆਂ ਸਭਿਆਚਾਰਕ ਕਦਰਾਂ-ਕੀਮਤਾਂ ਅਤੇ ਨੈਤਿਕਤਾ ਵਿੱਚ ਜਿਹੜਾ ਨਿਘਾਰ ਦੇਖਣ ਵਿੱਚ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ ਉਹ ਸਭ ਉਸ ਸਾਜਿਸ਼ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਹੈ ਜਿਸ ਸਾਜਿਸ਼ ਦੇ ਅਧੀਨ ਲੇਖਕਾਂ ਨੂੰ ਸਮਾਜਿਕ ਸਰੋਕਾਰਾਂ ਨਾਲੋਂ ਤੋੜ ਕੇ ਹੋਰਨਾਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵੱਲ ਤੋਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। 

ਲੇਖਕਾਂ ਦੀ ਉਦਾਸੀਨਤਾ ਅਤੇ ਸੰਵੇਦਨਾ ਘਟਣ ਦੇ ਸਿੱਟੇ ਵੀ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਨਿਕਲੇ। ਅੱਤਵਾਦ, ਵੱਖਵਾਦ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ਨੈਤਿਕ ਪੱਤਨ ਦੀਆਂ ਹਨੇਰੀਆਂ ਝੁੱਲ ਪਈਆਂ। ਔਲਾਦ ਨੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਸਿਰਫ ਘਰੋਂ ਹੀ ਨਹੀਂ ਕਢਿਆ ਬਲਕਿ ਕਈ ਮਾਮਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਕਤਲ ਵੀ ਕੀਤੇ। ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਆਹਾਂ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਲੜਕੀਆਂ ਨੂੰ ਵਹਿਸ਼ੀਆਨਾ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕਤਲ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਅਰੇੰਜ ਮੈਰਿਜ ਵਾਲੇ ਸਿਸਟਮ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੇ ਲਿਆਂਦੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਦੇ ਵੀ ਦਾਜ ਦਹੇਜ ਵਰਗੇ ਕਾਰਨਾਂ ਨੂੰ ਅਧਾਰ ਬਣਾ ਕੇ ਕਤਲ ਹੋਏ। 

ਮਜ਼ਹਬੀ ਬਹਾਨਿਆਂ ਅਤੇ ਤਿਓਹਾਰਾਂ ਨੂੰ ਆਧਾਰ ਬਣਾ ਕੇ ਧਾਰਮਿਕ ਅਸਥਾਨਾਂ ਅਤੇ ਸੰਪ੍ਰਦਾਵਾਂ ਦੇ ਖਿਲਾਫ਼ ਹਿੰਸਕ ਘਟਨਾਵਾਂ ਫਿਰ ਜ਼ੋਰ ਫੜ੍ਹਨ ਲੱਗੀਆਂ। ਪੱਛਮੀ ਕਲਚਰ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਫੈਸ਼ਨ ਸਾਡੀ ਸੰਸਕ੍ਰਿਤੀ ਉੱਤੇ ਭਾਰੂ ਹੋਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਗੈਂਗਸਟਰ ਬਣਨਾ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਵਾਂਗ ਨਜ਼ਰ ਆਉਣਾ ਇੱਕ ਫੈਸ਼ਨ  ਬਣ ਗਿਆ। ਇਸ ਦੇ ਕਾਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਈਏ ਸਮਝ ਆਉਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਕਿ ਕੁਝ ਕੁ ਲੇਖਕਾਂ ਦੇ ਆਧੁਨਿਕ ਕਿਸਮ ਦੇ ਨਾਵਲ ਅਤੇ ਵਾਹਯਾਤ  ਗੀਤ ਸਾਡੇ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਅਤੇ ਮੁਟਿਆਰਾਂ ਦੀ ਪੀੜ੍ਹੀ ਦੇ ਦਿਲ ਦਿਮਾਗਾਂ ਨੂੰ ਬਦਲ ਰਹੇ ਸਨ। 

ਇੱਕ ਵਾਰ ਫੇਰ ਇਹਨਾਂ ਸਾਜ਼ਿਸ਼ੀ ਹਨੇਰੀਆਂ ਦੇ ਖਿਲਾਫ਼ ਇਪਟਾ ਵੀ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਨਿੱਤਰੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਗਤੀਸ਼ੀਲ ਲੇਖਕ ਸੰਘ ਵੀ ਖੁਲ੍ਹ ਕੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਆਇਆ। ਪੂੰਜੀਵਾਦ ਦੀ ਸ਼ਹਿ ਪ੍ਰਾਪਤ ਇਹਨਾਂ ਵਾਵਰੋਲਿਆਂ ਨੰ ਨਥ ਪਾਉਣ ਲਈ "ਢਾਈ ਆਖਰ" ਵਰਗੀਆਂ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਮੁਹਿੰਮਾਂ ਵੀ ਦੇਸ਼ ਭਰ ਵਿਚ ਚਲਾਈਆਂ ਗਈਆਂ। ਮੈਕਸਿਮ ਗੋਰਕੀ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ਮੁਨਸ਼ੀ ਪ੍ਰੇਮ ਚੰਦ, ਪਾਸ਼ ਅਤੇ ਲਾਲ ਸਿੰਘ ਦਿਲ ਨੂੰ ਵੀ ਚੇਤੇ ਕੀਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਦੇਵਿੰਦਰ ਦਮਨ ਅਤੇ ਅਜਮੇਰ ਸਿੰਘ ਔਲਖ ਵਰਗੀਆਂ ਸ਼ਖਸੀਅਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਰਚੇ ਨਾਟਕ ਖੇਡਣ ਵਿੱਚ ਸੰਜੀਵਨ ਵਰਗੇ ਲਾਈਫ ਟਾਈਮ ਕਲਾਕਾਰ ਲਗਾਤਾਰ ਸਰਗਰਮ ਹਨ। 

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਗਤੀਸ਼ੀਲ ਅੰਦੋਲਨ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਲੋਕਪੱਖੀ ਲੇਖਕ ਇੱਕ ਵਾਰ ਫੇਰ ਕਲਮ ਦੀ ਧਾਰ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਕਰਨ ਲਈ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਹਨ। ਇਸ ਲਹਿਰ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵਾਰ ਫੇਰ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਦੇਣ ਲਈ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਆਯੋਜਨ ਲੁਧਿਆਣਾ ਵਿੱਚ ਵੀ ਹੋਇਆ।

ਪ੍ਰਗਤੀਸ਼ੀਲ ਲੇਖਕ ਸੰਘ ਪੰਜਾਬ ਵੱਲੋਂ ਅੱਜ ਪੰਜਾਬੀ ਭਵਨ ਲੁਧਿਆਣਾ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਨਾ ਦਿਵਸ ਮਨਾਇਆ ਗਿਆ। ਜਿਸ ਦੀ ਪ੍ਰਧਾਨਗੀ "ਚਰਚਾ" ਕੌਮਾਂਤਰੀ ਮੈਗਜ਼ੀਨ ਦੇ ਸੰਪਾਦਕ ਦਰਸ਼ਨ ਸਿੰਘ ਢਿੱਲੋਂ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪ੍ਰਗਤੀਵਾਦੀ ਲੇਖਕ ਜੋਗਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਨਿਰਾਲਾ, ਸੁਰਿੰਦਰ ਕੈਲੇ ਅਤੇ ਪ੍ਰਗਤੀਸ਼ੀਲ ਲੇਖਕ ਸੰਘ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਸੁਰਜੀਤ ਜੱਜ ਨੇ ਕੀਤੀ। 

ਮੁੱਖ ਬੁਲਾਰੇ ਵਜੋਂ ਬੋਲਦਿਆਂ ਸਰਬ ਭਾਰਤੀ ਪ੍ਰਗਤੀਸ਼ੀਲ ਲੇਖਕ ਸੰਘ ਦੇ ਜਨਰਲ ਸਕੱਤਰ ਡਾ. ਸੁਖਦੇਵ ਸਿੰਘ ਸਿਰਸਾ ਨੇ ਪ੍ਰਗਤੀਸ਼ੀਲ ਲੇਖਕ ਸੰਘ ਦੇ ਉਸ ਇਨਕਲਾਬੀ ਪਿਛੋਕੜ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਵਿਚੋਂ ਸਜ਼ਾਦ ਜ਼ਹੀਰ, ਰਸ਼ੀਦ ਜਹਾਂ, ਮੁੰਸ਼ੀ ਪ੍ਰੇਮਚੰਦ, ਇਸਮਤ ਚੁਗਤਾਈ, ਮੰਟੋ ਅਤੇ ਫ਼ੈਜ਼ ਅਹਿਮਦ ਫ਼ੈਜ਼ ਵਰਗੇ ਵਿਸ਼ਵ ਪੱਧਰੀ ਚਿੰਤਕਾਂ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਇਹ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਮੰਚ  ਬਣਾਇਆ ਅਤੇ ਆਜ਼ਾਦੀ ਦੀ ਲੜਾਈ ਤੋਂ ਲੈਕੇ ਹੁਣ ਤਕ ਦੇਸ਼ ਵਿਚ ਫਿਰਕਾਪ੍ਰਸਤ ਅਤੇ ਫਾਸ਼ੀਵਾਦੀ ਤਾਕਤਾਂ ਦਾ ਡਟ ਕੇ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਨ ਵਿਚ ਵੱਡੀ ਭੂਮਿਕਾ ਨਿਭਾਈ। 

ਪੰਜਾਬੀ ਸਾਹਿਤ ਅਕਾਡਮੀ ਲੁਧਿਆਣਾ ਦੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਡਾ. ਸਰਬਜੀਤ ਸਿੰਘ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਅੱਜ ਦੇ ਦੌਰ ਦੀਆਂ ਚੁਣੌਤੀਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਸੰਗ ਵਿਚ ਪ੍ਰਗਤੀਸ਼ੀਲ ਲੇਖਕ ਸੰਘ ਨੂੰ ਔਰਤਾਂ, ਦਲਿਤਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਹਾਸ਼ੀਆਕ੍ਰਿਤ ਸਮੂਹਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਅੱਗੇ ਵਧ ਕੇ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸਮਾਗਮ ਦੇ ਮੁੱਖ ਮਹਿਮਾਨ ਦਰਸ਼ਨ ਸਿੰਘ ਢਿੱਲੋਂ ਨੇ ਲੇਖਕਾਂ ਅਤੇ ਬੁੱਧੀਜੀਵੀਆਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਇਸ ਵੇਲੇ ਪੰਜਾਬੀ ਲੇਖਕਾਂ ਨੂੰ ਦਰਜਿਆਂ ਵਿਚ ਵੰਡਣ ਦੀ ਰਵਾਇਤ ਸਮਝ ਕੇ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਨਾ ਅਤੇ ਸਮਝਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪ੍ਰਗਤੀਸ਼ੀਲ ਧਾਰਾ ਨਾਲ ਜੁੜਕੇ ਸਮਾਜਿਕ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਵਾਲਾ ਸਾਹਿਤ ਸਿਰਜਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। 

ਜਨਰਲ ਸਕੱਤਰ ਡਾ. ਕੁਲਦੀਪ ਸਿੰਘ ਦੀਪ ਨੇ ਸਜ਼ਾਦ ਜ਼ਹੀਰ, ਮੁੰਸ਼ੀ ਪ੍ਰੇਮਚੰਦ ਦੁਆਰਾ 1936 ਵਿਚ ਦਿੱਤੇ ਭਾਸ਼ਣਾਂ ਵਿਚਲੇ ਕਥਨਾਂ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਨਾਲ ਵਰਤਮਾਨ ਦੌਰ ਵਿਚ ਪ੍ਰਗਤੀਸ਼ੀਲ ਸੰਘ ਦੀ ਭੂਮਿਕਾ ਤੇ ਚਰਚਾ ਕੀਤੀ। ਪ੍ਰਧਾਨ ਸੁਰਜੀਤ ਜੱਜ ਨੇ ਪੰਜਾਬ ਪ੍ਰਗਤੀਸ਼ੀਲ ਲੇਖਕ ਸੰਘ ਦੀਆਂ ਇਕਾਈਆਂ ਦੇ ਕਾਰਜਾਂ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਨਾਲ ਸੰਸਥਾ ਦੀ
ਕਾਰਗੁਜਾਰੀ ਤੇ ਚਾਨਣਾ ਪਾਇਆ।

ਦੂਜੇ ਸੈਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਕਵੀ ਦਰਬਾਰ ਹੋਇਆ ਜਿਸ ਦੀ ਪ੍ਰਧਾਨਗੀ ਉੱਘੇ ਪ੍ਰਗਤੀਸ਼ੀਲ ਸ਼ਾਇਰ ਭਗਵਾਨ ਢਿੱਲੋਂ, ਉੱਘੇ ਸ਼ਾਇਰ ਹਰਮੀਤ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਅਤੇ ਕਵਿਤਾ ਦੇ ਆਲੋਚਕ ਡਾ. ਅਰਵਿੰਦਰ ਕਾਕੜਾ ਨੇ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਮੰਚ ਸੰਚਾਲਨ ਦੀ ਭੂਮਿਕਾ ਸ਼ਾਇਰ ਡਾ. ਸੰਤੋਖ ਸੁੱਖੀ ਨੇ ਨਿਭਾਈ।

ਇਸ ਕਵੀ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਰਾਜਦੀਪ ਤੂਰ, ਬਲਵਿੰਦਰ ਭੱਟੀ, ਰਵੀ ਰਵਿੰਦਰ, ਸੁਖਜੀਵਨ, ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਕੌਰ, ਮਲਕੀਤ ਜੌੜਾ, ਬਲਵਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਢਿੱਲੋਂ,  ਜਸਪਾਲ ਮਾਨਖੇੜਾ, ਜਸਵੀਰ ਝੱਜ, ਅਮਰਜੀਤ ਸ਼ੇਰਪੁਰੀ, ਮਨਦੀਪ ਕੌਰ ਭੰਮਰਾ, ਧਰਵਿੰਦਰ ਔਲਖ, ਭੁਪਿੰਦਰ ਸੰਧੂ, ਗੁਲਾਬ ਸਿੰਘ,  ਇੰਦਰਜੀਤ ਜਾਦੂ, ਨਰਿੰਦਰਪਾਲ ਕੌਰ, ਸਤਨਾਮ ਸਿੰਘ, ਦੀਪਕ ਧਲੇਵਾਂ, ਮਨੂ ਬੁਆਣੀ, ਸੁਖਬੀਰ ਭੁੱਲਰ, ਪਰਮਜੀਤ ਕੌਰ ਮਹਿਕ, ਕੁਲਵਿੰਦਰ ਕਿਰਨ  ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਕਵਿਤਾਵਾਂ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੀਆਂ।

ਉਪਰੋਕਤ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਇਸ ਸਮਾਗਮ ਵਿੱਚ ਜਨਮੇਜਾ ਸਿੰਘ ਜੌਹਲ, ਪ੍ਰੋ. ਬਲਦੇਵ ਬੱਲੀ, ਸਤੀਸ਼ ਗੁਲਾਟੀ, ਸੁਰਿੰਦਰ ਦੀਪ, ਰਮੇਸ਼ ਯਾਦਵ, ਭੋਲਾ ਸਿੰਘ ਸੰਘੇੜਾ,  ਨਾਟਕਕਾਰ ਸੋਮਪਾਲ ਹੀਰਾ, ਡਾ. ਕੰਵਲ ਢਿੱਲੋ, ਗੁਰਮੇਜ ਭੱਟੀ, ਤਰਨ ਬੱਲ ਹਾਜ਼ਰ ਰਹੇ। ਇਸ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਦਾ ਸਮੁੱਚਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਡਾ. ਗੁਲਜਾਰ ਸਿੰਘ ਪੰਧੇਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਤੀਸ਼ੀਲ ਲੇਖਕ ਸੰਘ ਦੀ ਲੁਧਿਆਣਾ ਇਕਾਈ ਨੇ ਕੀਤਾ।

ਫ਼ੋਟੋ ਵਿੱਚ ਦੇਖੇ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ ਕਵੀ ਦਰਾਬਾਰ ਦੀ ਪ੍ਰਧਾਨਗੀ ਕਰ ਰਹੇ ਡਾ. ਅਰਵਿੰਦਰ ਕੌਰ ਕਾਕੜਾ, ਡਾ. ਸੰਤੋਖ ਸਿੰਘ ਸੁੱਖੀ, ਸ੍ਰੀ ਹਰਮੀਤ ਵਿਦਿਆਰਥੀ, ਸ੍ਰੀ ਭਗਵਾਨ ਢਿੱਲੋਂ ਅਤੇ ਸੈਮੀਨਾਰ ਦੀ ਪ੍ਰਧਾਨਗੀ ਕਰ ਰਹੇ ਸ. ਦਰਸ਼ਨ ਸਿੰਘ ਢਿੱਲੋਂ, ਡਾ. ਜੋਗਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਨਿਰਾਲਾ, ਸ੍ਰੀ ਸੁਰਿੰਦਰ ਕੈਲੇ, ਸ੍ਰੀ ਸੁਰਜੀਤ ਜੱਜ ਅਤੇ ਡਾ. ਕੁਲਦੀਪ ਸਿੰਘ ਦੀਪ। 

Monday, 2 October 2023

ਆਪੋ ਆਪਣੀ ਚੁੱਪ ਨੂੰ ਤੋੜੋ//ਗੁਰਭਜਨ ਗਿੱਲ

Monday 2nd October 2023 at 6:10 PM

ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਖ ਕੇ ਵੀ ਖਾਮੋਸ਼ ਬੈਠਿਆਂ ਨੂੰ ਹਲੂਣਾ ਦੇਂਦੀ ਕਾਵਿ ਰਚਨਾ 
ਜਾਗੋ ਜਾਗੋ ਸੌਣ ਵਾਲਿਓ!
ਦੇਸ਼ ਕੌਮ ਤੇ ਮਾਨਵਤਾ ਦੇ ਪੈਰੀਂ ਜੋ ਜ਼ੰਜੀਰਾਂ ਪਈਆਂ ।

ਸਿਉਂਕ ਨੇ ਖਾਧੇ ਘਰ ਦੇ ਬੂਹੇ?
ਸਣੇ ਚੁਗਾਠਾਂ ਅਤੇ ਬਾਰੀਆਂ।
ਗਿਆਨ ਧਿਆਨ ਫ਼ਲਸਫ਼ੇ ਲੀਰਾਂ ਲੀਰਾਂ ਹੋਏ।
ਨੰਗੀ ਅੱਖ ਨੂੰ ਕੇਵਲ ਉਤਲਾ ਰੋਗਨ ਦਿਸਦਾ।
ਸੁੱਤਿਆਂ ਸੁੱਤਿਆਂ ਖਾ ਗਈ ਚੰਦਰੀ ਸਭ ਅਲਮਾਰੀਆਂ।

ਪੜ੍ਹੇ ਲਿਖੇ ਚਿੰਤਕ ਤੇ ਚੇਤਨ ਜੀਵ ਕਹਾਉਂਦੇ ਭਰਮੀ ਲੋਕੋ।
ਸੁਣੋ ਸੁਣੋ ਹੁਣ ਏਧਰ ਆਪਣੀ ਬਿਰਤੀ ਜੋੜੋ,
ਆਪੋ ਆਪਣੀ ਚੁੱਪ ਨੂੰ ਤੋੜੋ।

ਚੁੱਪ ਨੂੰ ਗਹਿਣਾ ਮੰਨਦੇ ਮੰਨਦੇ,
ਅੱਧੀ ਸਦੀ ਵਿਅਰਥ ਗੁਆਈ।
ਬੁੜ ਬੁੜ ਕਰਦੇ ਘੂਕੀ ਅੰਦਰ ਸੁੱਤੇ ਸੁੱਤੇ,
ਬੋਲਣ ਦੀ ਸਭਨਾਂ ਨੇ ਲੱਗਦੈ ਜਾਚ ਭੁਲਾਈ।

ਇਸ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਪਿੱਛੇ ਸੱਜੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ,
ਉਹ ਅਣਦਿਸਦੀ ਡੂੰਘੀ ਖਾਈ ।
ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗੀ ਚੀਜ਼ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਵਾਪਸ ਆਈ ।

ਖੌਰੇ ਕਿਹੜੇ ਭਰਮ ਭੁਲੇਖੇ,
ਜਾਂ ਫਿਰ ਡੂੰਘੀ ਸਾਜ਼ਿਸ਼ ਕਾਰਨ,
ਅਸਾਂ ਸਮਝਿਆ।
ਪੜ੍ਹਨ ਲਿਖਣ ਦਾ ਕਾਰਜ ਕਰਦੇ,
ਪੜ੍ਹਦੇ ਅਤੇ ਪੜ੍ਹਾਉਂਦੇ ਸਾਰੇ,
ਰੰਗ ਦੇ ਰਸੀਏ ਸ਼ਬਦਕਾਰ,
ਤੇ ਸੁਰ ਸ਼ਹਿਜ਼ਾਦੇ।
ਪਰਮਾਤਮ ਲੜ ਲੱਗੇ ਲੋਕੀਂ,
ਕੇਵਲ ਪੁਸਤਕ-ਪਾਠ ਕਰਨਗੇ।

ਪਾਠ ਪੁਸਤਕਾਂ ਵੀ ਬੱਸ ਉਹੀ,
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੱਖਰ ਅੱਧਮੋਏ।
ਨਵੀਂ ਸੋਚ ਤੇ ਸਰੋਕਾਰ ਸੰਸਾਰ ਨਵੇਲੇ,
ਜਿਸ ਵਿਚ ਵਰਜਿਤ ਧੁੰਦਲੇ ਹੋਏ।

ਕਲਮਾਂ ਤੇ ਬੁਰਸ਼ਾਂ ਸੰਗ ਸੁਪਨ-ਸਿਰਜਣਾ ਕਰਦੇ,
ਹੇਕਾਂ ਲਾ ਲਾ ਸੁਰਾਂ ਵੇਚਦੇ ਗਾਉਣ ਵਾਲਿਓ !
ਜਾਗੋ ਜਾਗੋ ਸੌਣ ਵਾਲਿਓ।

ਨ੍ਹੇਰੇ ਵਿਚੋਂ ਬਾਹਰ ਆਓ।
ਕਿਹੜੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ ਜੋ ਸਾਨੂੰ,
ਆਪਣੀ ਇੱਛਿਆ ਮੂਜਬ ਤੋਰੇ ।
ਭਰ ਵਗਦੇ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦੇ ਜੋ ਕੰਢੇ ਭੋਰੇ।
ਧਰਤੀ ਦੀ ਮਰਯਾਦਾ ਖੋਰੇ ।
ਜਿੱਸਰਾਂ ਚਾਹੇ ਰਾਗ-ਰੰਗ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨੂੰ,
ਕਿਸੇ ਵਗਾਰੀ ਵਾਂਗੂੰ,
ਜਿੱਧਰ ਚਾਹੇ ਮਰਜ਼ੀ ਤੋਰੇ।

ਸਰਮਾਏ ਦੀ ਅਮਰ-ਵੇਲ ਹੈ,
ਅਣਦਿਸਦੀ ਜਹੀ ਤਾਰ ਦਾ ਬੰਧਨ।
ਤਨ ਮਨ ਉੱਪਰ ਧਨ ਦਾ ਪਹਿਰਾ।
ਚਾਰ ਚੁਫ਼ੇਰ ਪਸਰਿਆ ਸਹਿਰਾ।

ਬੰਦੇ ਕਾਹਦੇ ਕੋਹਲੂ ਅੱਗੇ ਜੁੱਪੇ ਢੱਗੇ,
ਰੰਗ ਬਰੰਗੇ ਗਦਰੇ ਬੱਗੇ।
ਉੱਡਣੇ ਪੁੱਡਣੇ ਪੰਛੀ ਬਣ ਗਏ ਰੀਂਘਣ ਹਾਰੇ।
ਰਾਜ ਭਵਨ ਦੀ ਅਰਦਲ ਬੈਠੇ ਬਣੇ ਨਿਕਾਰੇ।

ਭੂਤ ਭਵਿੱਖ ਤੇ ਵਰਤਮਾਨ ਨੂੰ,
ਸਰਮਾਏ ਦਾ ਨਾਗ ਲਪੇਟੇ ਮਾਰੀ ਬੈਠਾ।
ਜਦ ਵੀ ਕੋਈ ਇਸ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੋਚੇ,
ਕੁੱਤੇ ਬਿੱਲੀਆਂ ਗਿੱਦੜਾਂ ਤੇ ਬਘਿਆੜਾਂ ਰਲ ਕੇ,
ਸਦਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ-ਸਿਰ ਨੋਚੇ।

ਜੇਕਰ ਸਾਡਾ ਚਿੰਤਨ ਸੋਚ ਚੇਤਨਾ ਸਭ ਕੁਝ,
ਨਿਸ਼ਚਤ ਦਾਇਰੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਬੱਸ ਬੰਦ ਰਹਿਣਾ ਹੈ।
ਜੇਕਰ ਆਪਾਂ ਆਪਣੀ ਅਕਲ ਮਹਾਨ ਸਮਝ ਕੇ,
ਗੁਫ਼ਾ ਵਿਚ ਪਏ ਰਹਿਣਾ ਹੈ ।

ਤਦ ਫਿਰ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਤੇ ਚੱਲਦਾ ਪਹੀਆ,
ਜਬਰ ਜਨਾਹੀਆਂ ਚੋਰ ਲੁਟੇਰਿਆਂ,
ਤੇ ਕਾਲੇ ਧਨ ਵਾਨ ਸ਼ਾਸਕਾਂ,
ਹੱਥ ਰਹਿਣਾ ਹੈ।

ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਜੰਮੇ ਜਾਏ,
ਅਕਲਾਂ ਵਾਲੇ ਲੋਕੋ ਆਓ।
ਆਪੋ ਆਪਣੀ ਸੁਰਤਿ ਜਗਾਓ।
ਵਰਜਿਤ ਰਾਹਾਂ ਚੱਲ ਕੇ ਨਵੀਆਂ ਪੈੜਾਂ ਪਾਓ।

ਵਕਤ ਦੇ ਅੱਥਰੇ ਘੋੜੇ ਨੂੰ,
ਹੁਣ ਕਾਬੂ ਕਰੀਏ।
ਇਸ ਉੱਪਰ ਹੁਣ ਕਾਠੀ ਪਾਈਏ।

ਸਬਰ ਦਾ ਸਰਵਰ ਨੱਕੋ ਨੱਕ ਹੈ,
ਤਰਣ ਦੁਹੇਲਾ।
ਲੱਖ ਕਰੋੜ ਸਿਰਾਂ ਨੂੰ ਜੋੜੋ।
ਚੁੱਪ ਨਾ ਬੈਠੋ,
ਆਪੋ ਆਪਣੀ ਚੁੱਪ ਨੂੰ ਤੋੜੋ। 

     --ਗੁਰਭਜਨ ਗਿੱਲ

Saturday, 12 August 2023

ਉੱਘੇ ਰੰਗਕਰਮੀਂ ਤਰਲੋਚਨ ਦੇ ਵਿਛੋੜੇ 'ਤੇ// ਇਹ ਤਾਂ ਸੱਜਣਾਂ 'ਧੋਖਾ'//ਜਸਪਾਲ ਜੱਸੀ

Saturday 12th August 2023 at 05:38 AM Via WhatsApp

ਮੌਤ ਕੂਕਦੀ ਸੜਕਾਂ 'ਤੇ ਕੋਈ ਚਾਰਾ ਕਰੀਏ 

ਰੰਗਮੰਚ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ਛੋਟੀਆਂ ਟੈਲੀ ਫ਼ਿਲਮਾਂ ਰਹਿਣ ਸਿਹਤਮੰਦ ਸਮਾਜ ਦੀ ਸਿਰਜਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਗਰਮ ਮਾਸਟਰ ਤਰਲੋਚਨ ਸਿੰਘ ਦੇ ਬੇਵਕਤ ਵਿਛੋੜੇ ਮੌਕੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਸੋਗ ਦੀ ਲਹਿਰ ਹੈ। ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਜਿੱਥੇ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਲੋਕ ਪੱਖੀ ਕਲਾਕਾਰਾਂ ਵੱਸਦੇ ਹਨ ਉੱਥੋਂ ਸੋਗ ਭਰੇ ਸੁਨੇਹੇ ਆ ਰਹੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਸੁਨੇਹੇ ਕੋਈ ਰਸਮੀ ਸੁਨੇਹੇ ਨਹੀਂ ਬਲਕਿ ਦਿਲੋਂ ਨਿਕਲੀਆਂ ਹੂਕਾਂ ਹਨ। ਸੜਕਾਂ 'ਤੇ  ਨਿਯਮਾਂ ਦੀਆਂ ਧੱਜੀਆਂ ਉਡਾਉਂਦੇ ਅਨਸਰਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਅਨਮੋਲ ਹੀਰਾ ਖੋਹ ਲਿਆ ਹੈ। ਉੱਘੇ ਨਕਸਲੀ ਆਗੂ ਸੁਖਦਰਸ਼ਨ ਨੱਤ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜਿਸ ਥਾਰ ਨੇ ਮਾਸਟਰ ਤਰਲੋਚਨ ਦੀ ਜਾਣਾ ਲਈ ਉਸਨੂੰ ਵੀ ਇੱਕ ਨਾਬਾਲਗ ਚਲਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਕਿੰਨੀ ਗੰਭੀਰ ਹਾਲਤ ਹੈ ਸਾਡੇ ਸੜਕੀ ਜੀਵਨ ਦੀ ਜਿੱਥੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਕਿਸੇ ਵੀ ਥਾਂ ਮੌਤ ਨਿਗਲ ਸਕਦੀ ਹੈ ਕਿਓਂਕਿ ਵਿਗੜੇ ਹੋਏ ਅਮੀਰਜ਼ਾਦਿਆਂ ਦੇ ਵਿਗੜੇ ਹੋਏ ਬੱਚਿਆਂ ਸਾਹਮਣੇ ਸ਼ਾਇਦ ਕਾਨੂੰਨ ਵੀ ਬੇਬਸ ਜਿਹਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਮੌਕੇ ਸਾਡੇ ਸਮਿਆਂ ਦੇ ਸੰਵੇਦਨਸ਼ੀਲ ਸਾਹਿਤਿਕ ਪੱਤਰਕਾਰ ਅਤੇ ਸ਼ਾਇਰ ਜਸਪਾਲ ਜੱਸੀ ਨੇ ਇੱਕ ਨਜ਼ਮ ਭੇਜੀ ਹੈ। ਜੱਸੀ ਦੀਆਂ ਬਾਕੀ ਕਾਵਿ ਰਚਨਾਵਾਂ ਵਾਂਗ ਇਹ ਰਚਨਾ ਵੀ ਬੰਧਸ ਮੁਕਤ ਹੀ ਹੈ ਪਰ ਇਸ ਵਿਚਲਾ ਰਿਦਮ ਅਤੇ ਅਤੇ ਦਰਦ ਦਿਲ ਨੂੰ ਧੂਹ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਵਾਰ ਫੇਰ ਯਾਦ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਜੱਸੀ ਦੀ ਹੀ ਲਿਖੀ ਪਾਸ਼ ਬਾਰੇ ਇੱਕ ਖਾਸ ਕਵਿਤਾ-ਤੇਰੇ ਬਾਝੋਂ ਸੀਨੇ ਵਿਚ 'ਚ ਖੋਹ ਪੈ ਰਹੀ ਹੈ। ਅੱਜ ਮਾਸਟਰ ਤਰਲੋਚਨ ਦੇ ਤੁਰ ਜਾਣ ਮੌਕੇ ਵੀ ਖੋਹ ਪੈ ਰਹੀ ਹੈ। --ਰੈਕਟਰ ਕਥੂਰੀਆ 


ਅੱਜ ਪਰਦੇ ਤੇ

"ਮੰਗੋ"ਗੁੰਮ ਸੁੰਮ

ਸਦਮੇਂ ਅੰਦਰ 


ਕਿਉਂ ਅਣਹੋਣੀ ਹੋਈ

ਇੰਝ ਪਰਦੇ ਤੋਂ

ਪਰਦੇ ਪਿੱਛੇ

ਕਿੰਝ ਛੁਪ ਜਾਵੇ ਕੋਈ

ਜਾਪੇ "ਸੋਮਾਂ" ਦੂਜੀ ਵਾਰੀ ਮੋਈ*

ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਤਾਂ ਪਰਦੇ ਤੇ ਵੀ

ਗਊਆਂ ਵਰਗੀ ਹੋਈ!

ਇਸ ਦਰਦ ਦੀ

ਸਾਰ ਨਾ ਜਾਣੇਂ ਕੋਈ


ਗੁਰਸ਼ਰਨ ਸਿੰਘ ਦੇ ਰੰਗ ਮੰਚ ਦੇ 

ਤੇਰੇ ਹਿੱਸੇ ਦੇ ਕੋਨੇ ਦੀ

ਸੁੰਨ ਨੈਣਾਂ ਵਿੱਚ ਝਰਦੀ

ਨਿੱਕੇ ਨਿੱਕੇ ਕਤਰੇ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ

ਪਲਸ ਮੰਚ ਦੇ ਵੇਹੜੇ ਅੰਦਰ

ਧੜਕ ਰਹੇ ਦਿਲ

ਚੁੱਪ -ਹੁੰਘਾਰਾ ਭਰਦੇ


ਪੌਣਾਂ ਸ਼ਿਕਵਾ ਹੋਈਆਂ ਯਾਰਾ 

ਇੰਝ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ

ਇੰਝ ਡਿੱਗੇ ਨਾਟਕ ਦਾ ਪਰਦਾ

ਇਹ ਨਾ ਦਰਸ਼ਕ ਜਰਦੇ


ਕਲਾ ਕਲਪਨਾ ਦੇ ਖੰਭਾਂ ਦੀ

ਅਗਲੀ ਝਲਕ ਵਿਖਾ ਤਾਂ ਜਾਂਦਾ

ਸਾਥੀ ਨਾਟਕ ਦੇ "ਸਾਥੀ "ਦੀ

ਅਗਲੀ ਕਥਾ ਸੁਣਾ ਤਾਂ ਜਾਂਦਾ


ਅਜੇ ਤਾਂ ਵਾਟਾਂ ਲੰਮੀਆਂ

ਅਜੇ ਸਫ਼ਰ ਹੈ ਚੋਖਾ

ਸੂਤਰਧਾਰ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੇ ਪਾਤਰ

ਇਹ ਤਾਂ ਸੱਜਣਾਂ 'ਧੋਖਾ' ! 


ਧੜਕਦੀਆਂ ਯਾਦਾਂ ਦੇ ਅੰਗ ਸੰਗ

ਰੰਗ ਮੰਚ ਦੀ ਪਟੜੀ ਤੇ 

ਇਕਰਾਰ ਤੁਰਨਗੇ

ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਤੇਰੀ ਬਾਂਹ ਲੈ ਕੇ

ਯਾਰ ਤੁਰਨਗੇ 

                                 -----ਜਸਪਾਲ ਜੱਸੀ

*ਮੰਗੋ ਅਤੇ ਸੋਮਾਂ-ਸੰਤੋਖ ਸਿੰਘ ਧੀਰ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਅਤੇ ਤਰਲੋਚਨ ਦੀ ਟੈਲੀ ਫਿਲਮ ਦੀਆਂ ਪਾਤਰ

Saturday, 22 July 2023

ਮਨੀਪੁਰ ਦੇ ਮੁੱਦੇ ਤੇ ਕੇਂਦਰੀ ਪੰਜਾਬੀ ਲੇਖਕ ਸਭਾ ਨੇ ਦਿੱਤਾ ਹਲੂਣਾ

22nd July 2023 at 15:28

ਨਪੁੰਸਕ ਸਿਆਸਤਦਾਨਾਂ ਦਾ ਹਾਲ ਦੇਖ ਕੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਨਿੱਤਰੇ ਲੇਖਕ


ਚੰਡੀਗੜ੍ਹ: 22 ਜੁਲਾਈ 2023: (ਰਵਿੰਦਰ ਭਾਰਤੀ//ਸਾਹਿਤ ਸਕਰੀਨ ਡੈਸਕ):: 

ਮਨੀਪੁਰ ਵਿੱਚ ਹਿੰਸਾ ਲਗਾਤਾਰ ਜਾਰੀ ਹੈ। ਜ਼ਾਹਿਰ ਹੈ ਕਿ ਜਾਂ ਤਾਂ ਹਿੰਸਾ ਨੂੰ ਰੋਕਣਾ ਸਰਕਾਰ ਦੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਹੀ ਨਹੀਂ ਅਤੇ ਜਾਂ ਫਿਰ ਸਰਕਾਰ ਇਸ ਹਿੰਸਾ ਨੂੰ ਰੋਕਣਾ ਹੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੀ। ਨਵੰਬਰ-84 ਵੇਲੇ ਵੀ ਦਿੱਲੀ ਵਿੱਚ ਬੈਠੀ ਸੱਤਾ ਨੇ ਘਟੋਘਟ ਤਿੰਨ ਦਿਨਾਂ ਤਕ ਖੂਨ ਖਰਾਬੇ ਅਤੇ ਕਤਲਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਤਮਾਸ਼ੇ ਵਾਂਗ ਦੇਖਿਆ ਸੀ।  ਬਾਅਦ ਵਿਹਚਕ ਵੀ ਕਾਤਲਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਮਿਸਾਲੀ ਸਜ਼ਾਵਾਂ ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਸਕੀਆਂ।  ਫਿਰ ਗੁਜਰਾਤ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇਹੀ ਕੁਝ ਵਾਪਰਿਆ। ਸ਼ਾਇਦ ਸਿਆਸਤਦਾਨਾਂ ਨੂੰ ਗੁੰਡਾਗਰਦੀ ਅਤੇ ਹਿੰਸਾ ਵਾਲਾ ਰਸਤਾ ਰਾਸ ਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਅਜਿਹੇ ਵਰਤਾਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸੱਤਾ ਦੀ ਕੁਰਸੀ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠਾਂ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਆਖਿਰ ਜਦੋਂ ਸਿਆਸਤਦਾਨਾਂ ਤੋਂ ਕੋਈ ਉਮੀਦ ਨਹੀਂ ਰਹੀ। ਧਾਰਮਿਕ ਅਤੇ ਸਮਾਜਿਕ ਆਗੂ ਵੀ ਆਪੋ ਆਪਣੀਆਂ ਸਵਾਰਥੀ ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ ਗਲਤਾਨ ਹਨ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸਾਹਿਤਿਕ ਹਲਕੇ ਵੀ ਸਾਵਣ ਦੇ ਕਾਵਿ ਦਰਬਾਰਾਂ ਅਤੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਸਨਮਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਰੁਝੇ ਹੋਏ ਹਨ ਉਦੋਂ  ਵੀ ਕੁਝ ਜਾਗਦੀ ਜ਼ਮੀਰ ਵਾਲੇ ਲੇਖਕ ਖੁੱਲ੍ਹ ਕੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਏ ਹਨ। ਇਹਨਾਂ ਨੇ ਮਨੀਪੁਰ ਦੀਆਂ ਵਹਿਸ਼ੀ ਘਟਨਾਵਾਂ ਦੀ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਨਿੰਦਿਆ ਵੀ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਇਸੇ ਦੌਰਾਨ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਲੇਖ ਗੌਹਰ ਰਜ਼ਾ ਸਾਹਿਬ ਨੇ ਇੱਕ ਨਜ਼ਮ ਲਿਖੀ ਹੈ ਖਾਮੋਸ਼ੀ ਜਿਸ ਵਿਚ ਬੜੀਆਂ ਸਿਧੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ। ਮਨ ਕਿ ਬਾਤ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਇਹਨਾਂ ਲੇਖਕਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ਾਇਰਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਰਚਨਾਵਾਂ ਰਾਹੀਂ ਇੱਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸੁਆਲ ਕੀਤਾ ਹੈ ਕਿ ਹੁਣ ਇਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਮਣੀਪੁਰ ਦਾ ਦਰਦ ਕਿਓਂ ਨਹੀਂ ਜਾਗਿਆ? 

ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਅਗਾਂਹਵਧੂ ਲੇਖਕਾਂ ਦੇ ਸਰਗਰਮ ਸੰਗਠਨ ਕੇਂਦਰੀ ਪੰਜਾਬੀ ਲੇਖਕ ਸਭਾ (ਰਜਿ.) ਨੇ ਮਨੀਪੁਰ ਵਿੱਚ ਵਾਪਰ ਰਹੀਆਂ ਅਣਮਨੁੱਖੀ ਘਟਨਾਵਾਂ, ਉੱਥੇ ਦੋ ਭਾਈਚਾਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵਧ ਰਹੇ ਤਣਾਉ ਅਤੇ ਕੇਂਦਰ ਸਰਕਾਰ ਦੀ ਮਨੀਪੁਰ ਦੇ ਮਸਲੇ ਬਾਰੇ ਉਦਾਸੀਨਤਾ ਪ੍ਰਤੀ ਆਪਣੀ ਚਿੰਤਾ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਮਨੀਪੁਰ ਵਿੱਚ ਪਿਛਲੇ ਦੋ ਮਹੀਨੇ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਭਾਈਚਾਰਕ ਅਤੇ ਸੰਪ੍ਰਦਾਇਕ ਤਣਾਉ ਵਧਿਆ ਹੈ। ਵੱਡੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਦੰਗਾਈਆਂ ਵੱਲੋਂ ਲੁੱਟ-ਮਾਰ ਅਤੇ ਕਤਲੋ-ਗਾਰਤ ਦੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਵਾਪਰੀਆਂ ਹਨ। ਸਿਵਲ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਨ, ਫ਼ੌਜ ਅਤੇ ਪੁਲਿਸ ਵੱਲੋਂ ਲੋਕਾਂ ਉੱਪਰ ਹੋਈਆਂ ਜ਼ਿਆਦਤੀਆਂ ਦੀਆਂ ਖ਼ਬਰਾਂ ਵੀ ਦਿਲ ਹਿਲਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ। ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ਰਮਨਾਕ ਘਟਨਾ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਦੋ ਕਬਾਇਲੀ ਬੱਚੀਆਂ ਨੂੰ ਨੰਗਾ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਤੋਰਿਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਬਲਾਤਕਾਰ ਕਰ ਕੇ ਕਤਲ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।

ਚਾਰ ਮਈ ਨੂੰ ਵਾਪਰੀ ਇਸ ਸ਼ਰਮਨਾਕ ਹਿੰਸਾ ਨੂੰ ਸਰਕਾਰੀ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਨ ਅਤੇ ਪ੍ਰੈੱਸ ਨੇ ਦਬਾਈ ਰੱਖਿਆ। ਕੇਂਦਰੀ ਪੰਜਾਬੀ ਲੇਖਕ ਸਭਾ (ਰਜਿ.) ਦੇ ਅਹੁਦੇਦਾਰ ਤੇ ਸਮੁੱਚੀ ਕਾਰਜਕਾਰਨੀ ਕੇਂਦਰੀ ਸਭਾ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇਕਾਈਆਂ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਿਆ ਅਤੇ ਦੋਸ਼ੀਆਂ ਲਈ ਸਜ਼ਾ ਦੀ ਮੰਗ ਕਰਨ। ਕੇਂਦਰੀ ਸਭਾ ਸਾਰੀਆਂ ਸਾਹਿਤਕ ਜਥੇਬੰਦੀਆਂ, ਸਭਿਆਚਾਰਕ ਕਾਮਿਆਂ, ਬੁੱਧੀਜੀਵੀਆਂ, ਪੱਤਰਕਾਰਾਂ ਅਤੇ ਅਗਾਂਹਵਧੂ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਤਾਵਾਦੀ ਸੋਚ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਸਾਰੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਅਪੀਲ ਕਰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਮਨੀਪੁਰ ਦੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਿਆ ਅਤੇ ਦੋਸ਼ੀਆਂ ਲਈ ਮਿਸਾਲੀ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣ ਦੀ ਮੰਗ ਕਰਨ। ਕੇਂਦਰੀ ਸਭਾ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਸਾਰੀਆਂ ਸਭਾਵਾਂ ਰੋਸ ਮਾਰਚ, ਧਰਨੇ, ਮੁਜ਼ਾਹਰੇ ਕਰਨ, ਮੋਮਬੱਤੀਆਂ ਜਗਾ ਕੇ ਪੀੜਤਾਂ ਨਾਲ ਹਮਦਰਦੀ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਨ ਅਤੇ ਸਰਕਾਰੀ ਤੰਤਰ ਨੂੰ ਮੰਗ ਪੱਤਰ ਦੇ ਕੇ ਮਨੀਪੁਰ ਦੇ ਦੰਗਾ ਪੀੜਤ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਇਨਸਾਫ਼ ਦੀ ਮੰਗ ਕਰਨ। ਇਹ ਬਿਆਨ ਜਾਰੀ ਕਰਦਿਆਂ ਡਾਕਟਰ ਸੁਖਦੇਵ ਸਿੰਘ ਸਿਰਸਾ ਨੇ ਨਿਜੀ ਤੌਰ ਤੇ ਵੀ ਵੱਖ ਵੱਖ ਜ਼ਿਲਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਿਤਿਕ ਅਤੇ ਕਲਾ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਸੰਗਠਨਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਹੋ ਕੇ ਸਰਗਰਮ ਹੋਣ ਦੀ ਅਪੀਲ ਕੀਤੀ ਹੈ। 

ਇਪਟਾ ਵੀ ਖੁੱਲ੍ਹ ਕੇ ਇਸ ਮਕਸਦ ਲਈ ਸਰਗਰਮ ਹੈ ਅਤੇ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਵੱਖ ਵੱਖ ਹਿਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ ਲੇਖਕ ਅਤੇ ਸ਼ਾਇਰ ਵੀ ਇਸ ਜ਼ਖਮੀ  ਮਾਹੌਲ ਵਿੱਚ ਹਾਅ ਦਾ ਨਾਅਰਾ ਮਾਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਗੌਹਰ ਰਜ਼ਾ ਨੇ ਇੱਕ ਨਜ਼ਮ ਪੋਸਟ ਕੀਤੀ ਹੈ ਜਿਹੜੀ ਅਸੀਂ ਇਥੇ ਵੀ ਦਿਖਾ ਰਹੇ ਹਾਂ। 

ਸਮਾਜਿਕ ਚੇਤਨਾ ਅਤੇ ਜਨ ਸਰੋਕਾਰਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੇ  ਹੋਏ ਬਲਾਗ ਮੀਡੀਆ ਨੂੰ ਜਾਰੀ ਰੱਖਣ ਵਿੱਚ ਸਹਿਯੋਗੀ ਬਣੋ। ਜੋ ਵੀ ਰਕਮ ਤੁਸੀਂ ਹਰ ਰੋਜ਼, ਹਰ ਹਫਤੇ, ਹਰ ਮਹੀਨੇ ਜਾਂ ਕਦੇ ਕਦਾਈਂ ਇਸ ਸ਼ੁਭ ਕੰਮ ਲਈ ਕੱਢ ਸਕਦੇ ਹੋ ਉਹ ਜ਼ਰੂਰ ਕੱਢੋ। ਹੇਠਲੇ ਬਟਨ 'ਤੇ ਕਲਿੱਕ ਕਰ ਕੇ ਤੁਸੀਂ ਸਹਿਜੇ ਹੀ ਅਜਿਹਾ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ।