google.com, pub-7610353441165800, DIRECT, f08c47fec0942fa0 ਸਾਹਿਤ ਸਕਰੀਨ: Hindi
Showing posts with label Hindi. Show all posts
Showing posts with label Hindi. Show all posts

Tuesday, 3 June 2025

ਸਰਵੇਸ਼ਵਰ ਦਿਆਲ ਸਕਸੇਨਾ ਦੀ ਕਵਿਤਾ ਦਾ ਇੱਕ ਟੋਟਾ//ਪੇਸ਼ਕਸ਼: ਅਮੋਲਕ ਸਿੰਘ

 From Amolak Singh on Tuesday 3rd June 2025 at 10:43 AM A Poem with Image

ਆਖਰੀ ਸਲਾਮ...

ਕਾਮਰੇਡ

ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ  ਆਖਰੀ ਸਲਾਮ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕੇ

ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਸਾਡੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋਵੋਗੇ

ਅਖਬਾਰ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਖੁੱਲ੍ਹੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦੇਖ ਕੇ 

ਇਹੋ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਇਆ 

ਪਰ ਅਸੀਂ ਕੀ ਕਰਦੇ 

ਸਾਡੇ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸੱਤਾ ਦੀ 

ਲੋਹੇ ਦੀ ਕੰਧ ਜੋ ਖੜ੍ਹੀ ਹੋ ਗਈ

ਸੋਚਿਆ ਸੀ ਕਿ ਸ਼ਾਇਦ ਤੁਹਾਡੀ  

ਇੱਕ ਮੁੱਠੀ ਰਾਖ ਤਾਂ ਮਿਲ ਹੀ ਜਾਵੇਗੀ

ਫਿਰ ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਅਪਣੀ 

ਮੁੱਠੀ ਵਿੱਚ ਭਰ ਕੇ ਲਹਿਰਾਵਾਂਗਾ

ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਖਰੀ ਸਲਾਮ ਦੇਵਾਂਗਾ

ਤੁਹਾਡੀ ਇਸ ਰਾਖ਼ ਨੂੰ ਮੈਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਫੈਲਾ ਦੇਵਾਂਗਾ

ਸੰਘਰਸ਼ਾਂ ਦੀ ਬਾਰਿਸ਼ ਨਾਲ 

ਇਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆ ਜਾਵੇਗੀ

ਮਿੱਟੀ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਡੂੰਘੀ ਉਤਰ ਜਾਵੇਗੀ

ਫਿਰ ਇੱਕ ਦਿਨ ਐਸਾ ਆਵੇਗਾ

ਕਿ ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਨੇਕਾਂ 'ਬਸਵਾ' 

ਉੱਗਣ, ਮੌਲਰਨ ਲੱਗਣਗੇ 

ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਰਾਖ਼ ਵੀ ਨਹੀਂ ਲੈਣ ਦਿੱਤੀ

ਸ਼ਾਇਦ ਇਸੇ ਡਰ ਕਾਰਨ

ਥੱਕੇ  ਹਾਰੇ ਹੋਏ, 

ਅਸੀਂ ਉਸ ਜਗ੍ਹਾ ਗਏ

ਜਿੱਥੇ ਗੋਲੀਆਂ ਦੀ ਤੇਜ਼ ਬੁਛਾੜ ਮੌਕੇ 

 ਤੁਸੀਂ ਆਖਰੀ ਸਾਹ ਲਿਆ ਸੀ

ਸੰਘਣੇ ਜੰਗਲ ਅਤੇ ਬਾਂਸ ਦੇ ਝੁਰਮਟਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ

ਤੁਹਾਡਾ ਅਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦਾ

ਸਮਾਨ ਖਿੱਲਰਿਆ ਪਿਆ ਸੀ

ਜੁੱਤੀਆਂ, ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਬੋਤਲਾਂ, ਬਿਸਕੁਟਾਂ ਦੇ ਪੈਕੇਟ, ਦਵਾਈਆਂ, ਪੈੱਨ, ਸੂਈ ਅਤੇ ਧਾਗਾ, ਟਾਰਚ, ਬੈਟਰੀ

ਅਤੇ ਹਾਂ

ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਡਾਇਰੀ ਵੀ

ਗੋਲੀਆਂ ਨਾਲ਼ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਹੀ ਛਲਣੀ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ 

ਸਗੋਂ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨੂੰ ਵੀ 

ਮੈਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਜ਼ਖਮੀ ਦਰੱਖਤ 

ਥੋੜ੍ਹਾ ਅਸਹਿਜ ਹੋਏ 

ਫਿਰ ਮੇਰੀਆਂ ਨਮ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ 

ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ  ਕੀ ਦਿਖਿਆ

ਉਹ ਸਹਿਜ  ਦਿੱਖਣ ਲੱਗੇ 

ਥੋੜੀ ਹੀ ਦੇਰ ਬਾਅਦ

ਜਖ਼ਮੀ ਦਰੱਖਤ, ਗੋਲੀਆਂ ਨਾਲ਼  ਛਲਣੀ ਹੋਏ ਬਾਂਸ, ਲਹੂ ਲੁਹਾਨ  ਪੱਤੇ,ਅਤੇ ਦਰੜੀ ਹੋਈ ਕੂਲੀ ਕੂਲੀ ਘਾਹ

ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਹਰਕਤ ਕਰਨ ਲੱਗੀ

ਇਸ ਸਰਸਰਾਹਟ ਵਿੱਚ

 ਮੈਨੂੰ ਸੁਣਾਈ ਦੇਣ ਲੱਗਾ:

"ਕਿੰਨੀ ਬਹਾਦਰੀ ਨਾਲ ਲੜਿਆ  'ਉਮਰ ਮੁਖ਼ਤਾਰ'

ਸਾਡੀ ਰਾਖੀ ਕਰਦਾ 

ਸਾਡਾ ਇੱਕ ਹੋਰ ਪੁੱਤ ਸ਼ਹੀਦ ਹੋ ਗਿਆ"

ਫਿਰ ਮੇਰੀ ਨਜ਼ਰ 

ਉਸ ਨਿੱਕੜੀ ਡਾਇਰੀ 'ਤੇ ਪਈ

ਪਹਿਲੇ ਪੰਨੇ 'ਤੇ ਕੁਝ ਹਿਸਾਬ ਕਿਤਾਬ

ਦੂਜੇ ਪੰਨੇ 'ਤੇ ਕੁਝ ਤਿਰਛੀਆਂ ਸਤਰਾਂ 

ਫਿਰ ਕੁਝ ਨੋਟਿਸ 

ਅਤੇ ਆਖਰੀ ਪੰਨੇ 'ਤੇ ਸ਼ਾਇਦ 

ਕਿਸੇ ਕਵਿਤਾ ਦੀ ਇੱਕ ਸਤਰ:

"ਸੂਰਜ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਦੁਨੀਆਂ ਛਿਪ ਜਾਂਦੀ ਹੈ,

 ਨਵੇਂ ਦਿਨ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦੇਣ ਲਈ"

ਮੈਂ ਇਹ ਆਖ਼ਿਰੀ ਪੰਨਾ ਮੋੜ ਕੇ ਅਪਣੀ ਜੇਬ ਵਿਚ ਸੰਭਾਲ ਲਿਆ।

ਆਖ਼ਿਰੀ ਸਲਾਮ ਦੀ 

ਹੁਣ ਕੋਈ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਸੀ ਰਹੀ।

            *

ਸਰਵੇਸ਼ਵਰ ਦਿਆਲ ਸਕਸੇਨਾ ਦੀ 

 ਕਵਿਤਾ ਦਾ ਇੱਕ ਟੋਟਾ

ਪੇਸ਼ਕਸ਼: ਅਮੋਲਕ ਸਿੰਘ


Saturday, 11 September 2021

ਮਨੋਜ ਧੀਮਾਨ ਨੇ ਲਿਖੀ ਇਕ ਹੋਰ ਹਿੰਦੀ ਫਿਕਸ਼ਨ ਕਿਤਾਬ

Saturday:11th September 2021 at 8:05 PM

'ਯੇ ਮਕਾਨ ਬੀਕਾਉ ਹੈ'-ਬਾਜ਼ਾਰ ਵਿੱਚ ਵੀ ਹੈ ਅਤੇ ਚਰਚਾ ਵਿੱਚ ਵੀ 

ਪੁਸਤਕ ਸਮਾਜ, ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਅਤੇ ਹਾਕਮਾਂ ਦੀ ਕਾਰਜਸ਼ੈਲੀ ਦੇ ਕਈ ਪੱਖਾਂ ਨੂੰ ਉਜਾਗਰ ਕਰਦੀ ਹੈ

ਲੁਧਿਆਣਾ: 11 ਸਤੰਬਰ 2021: (ਪੰਜਾਬ ਸਕਰੀਨ ਬਿਊਰੋ)::

ਜਦੋਂ ਪੰਜਾਬ ਵਿੱਚ ਹਾਲਾਤ ਖਰਾਬ ਸਨ। ਗੋਲੀਆਂ ਚੱਲਦੀਆਂ ਸਨ, ਬੰਬ ਚਲਦੇ ਸਨ। ਸਵੇਰੇ ਘਰੋਂ ਨਿਕਲਦਿਆਂ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਹੁੰਦਾ ਕਿ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਮੁੜਨਾ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ, ਉਦੋਂ ਵੀ ਸਮਾਜ ਵਿੱਚ ਨਾ ਤਾਂ ਕੁਰੱਪਸ਼ਨ ਘਟੀ ਸੀ ਤੇ ਹੀ ਠੱਗੀਆਂ ਠੋਰੀਆਂ ਘਟੀਆਂ ਸਨ। ਉਦੋਂ ਵੀ ਸ਼ੋਸ਼ਣ ਜਾਰੀ ਸੀ। ਆਏ ਦਿਨ ਡੁੱਲਦੇ ਲਹੂ ਨੂੰ ਦੇਖਦਿਆਂ ਪੱਤਰਕਾਰ ਮਨੋਜ ਧੀਮਾਨ ਦੀ ਅੱਖ ਉਦੋਂ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਚੇਤ ਸੀ। ਉਹ ਸਮਾਜ ਨੂੰ ਖੋਖਲਾ ਕਰ ਰਹੇ ਇਹਨਾਂ ਵਰਤਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਬੜੀ ਬਾਜ਼ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜੋ ਜੋ ਦੇਖਿਆ ਸੁਣਿਆ ਉਸ ਵਿੱਚੋਂ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਖਬਰਾਂ ਬਣ ਕੇ ਮੀਡੀਆ ਕੋਲ ਚਲਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਜੋ ਜੋ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਦਿਲ ਦਿਮਾਗ ਵਿੱਚ ਬਚ ਗਿਆ ਉਸ ਵਿੱਚੋਂ ਕਾਂਟ ਛਾਂਟ ਕਰ ਕੇ ਇਹ ਮਿੰਨੀ ਕਹਾਣੀ ਸੰਗ੍ਰਹਿ ਨਿਕਲਿਆ। ਇਸ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰਾਂਗੇ ਕਦੇ ਵੱਖਰੀ ਪੋਸਟ ਵਿੱਚ ਫਿਲਹਾਲ ਇਸ ਕਿਤਾਬ ਨੂੰ ਜੀ ਆਇਆਂ ਜਿਹੜੀ ਰਸਮੀ ਰਿਲੀਜ਼ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾ ਬਾਜ਼ਾਰ ਵਿੱਚ ਵੀ ਪੁੱਜ ਗਈ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ। -ਰੈਕਟਰ ਕਥੂਰੀਆ 


ਪਿਛਲੇ ਤਿੰਨ ਦਹਾਕਿਆਂ ਤੋਂ
ਪੰਜਾਬ ਵਿੱਚ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਪੱਤਰਕਾਰੀ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਪੱਤਰਕਾਰ ਮਨੋਜ ਧੀਮਾਨ ਨੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਹਿੰਦੀ ਫਿਕਸ਼ਨ ਕਿਤਾਬ 'ਯੇ ਮਕਾਨ ਬੀਕਾਉ ਹੈ' (ਲਘੂ ਕਹਾਣੀ ਸੰਗ੍ਰਹਿ) ਲਿਖੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਰਸਮੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਅਜੇ ਰਿਲੀਜ਼ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਪਰ, ਇਹ ਕਿਤਾਬ ਮਾਰਕੀਟ ਵਿੱਚ ਆ ਚੁੱਕੀ ਹੈ ਅਤੇ ਪਾਠਕਾਂ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਦੇ ਸਾਰ ਹੀ ਇਹ ਚਰਚਾ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਬਣ ਗਈ ਹੈ। 

ਇਸ ਲਘੂ ਕਹਾਣੀ ਸੰਗ੍ਰਹਿ ਵਿੱਚ, ਧੀਮਾਨ ਨੇ ਰਾਜਨੀਤੀ, ਧਰਮ, ਆਰਥਿਕ ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ, ਸਮਾਜਿਕ ਅਸਮਾਨਤਾ, ਪਿਆਰ, ਮਾੜੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਅਤੇ ਮੀਡੀਆ ਵਰਗੇ ਲਗਭਗ ਸਾਰੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਲਿਖਿਆ ਹੈ।  ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮਨੁੱਖੀ ਮਨ ਵਿੱਚ ਪੈਦਾ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾ, ਘਬਰਾਹਟ, ਡਰ, ਦੁਖਾਂਤ ਨੂੰ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪੇਸ਼ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਵੀ ਕੀਤੀ ਹੈ।  ਲਵਲੀ ਪ੍ਰੋਫੈਸ਼ਨਲ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ (ਐਲਪੀਯੂ) ਦੇ ਹਿੰਦੀ ਵਿਭਾਗ ਦੇ ਸਹਾਇਕ ਪ੍ਰੋਫੈਸਰ ਡਾ. ਅਨਿਲ ਕੁਮਾਰ ਪਾਂਡੇ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਸਾਰੇ ਵਿਸ਼ੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਛੋਟੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਇੱਕ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇੱਕ ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।"

ਲਘੂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਬਾਰੇ ਬੋਲਦਿਆਂ ਡਾ: ਪਾਂਡੇ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਹਰ ਕਹਾਣੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਸੰਪੂਰਨ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ ਕਿ  ਲਘੂ  ਕਹਾਣੀਆਂ ਸਮਾਜ, ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਅਤੇ ਹਾਕਮਾਂ ਦੀ ਕਾਰਜਸ਼ੈਲੀ ਦੇ ਕਈ ਪੱਖਾਂ ਨੂੰ ਉਜਾਗਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ ਕਿ ਲੱਖ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ਾਂ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਭ੍ਰਿਸ਼ਟਾਚਾਰ ਸਮਾਜਿਕ ਨੀਤੀ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਿ੍ਰਸ਼ਟਾਚਾਰ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਸੀ, ਉਹ ਇਸ ਕਾਰੋਬਾਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਫੁੱਲਤ ਕਰਨ ਲਈ ਲੱਗੇ ਹੋਏ  ਹਨ। ਲਘੂ ਕਹਾਣੀ 'ਸੋਨ ਕੀ ਮੁਰਗੀ' ਵਿੱਚ ਲੇਖਕ ਨੇ ਇੱਕ ਕਾਰੋਬਾਰੀ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਦੇ ਬਹਾਨੇ ਪੁਲਿਸ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਦੀਆਂ ਕਮਜ਼ੋਰੀਆਂ ਨੂੰ ਉਜਾਗਰ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਕਿਵੇਂ ਇੱਕ ਕਾਰੋਬਾਰੀ ਨੂੰ ਪੁਲਿਸ ਕੇਸ ਵਿੱਚ ਫਸਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਫਾਇਦਾ ਉਠਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ. ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੇਖਕ ਨੇ ਲਘੂ ਕਹਾਣੀ ‘ਨਯਾ ਧੰਧਾ' ਵਿੱਚ ਪੱਥਰਬਾਜ਼ੀ ਦੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਇਹ ਲਘੂ ਕਹਾਣੀ ਇੱਕ ਬੇਰੁਜ਼ਗਾਰ ਨੌਜਵਾਨ ਦੀ ਕਿਸਮਤ ਬਾਰੇ ਦੱਸਦੀ ਹੈ। ਲਘੂ ਕਹਾਣੀ 'ਰਾਜਾ ਔਰ ਪ੍ਰਜਾ' ਵਿੱਚ, ਰਾਜਾ ਖੁਦ ਰੱਬ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ. ਜੇ ਰਾਜਾ ਕੋਈ ਨੇਕ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਲੋਕ ਉਸਨੂੰ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ. ਹੁਣ ਕਿਉਂਕਿ ਹਰ ਰਾਜਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਨਤਾ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰਨ ਦੇ ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ 'ਦਰਬਾਰ' ਵਿੱਚ ਹਾਜ਼ਰ ਹੋਵੇ, ਭਾਰਤੀ ਰਾਜਨੇਤਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤੇ ਗਏ ਨੇਕ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਗਲਤ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਬਦਲਣ ਦੀ ਕਲਾ ਹੈ। ਰਾਜੇ ਨੇ ਅਜਿਹਾ ਹੜ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਬਣਾਏ ਗਏ ਮਜ਼ਬੂਤ ਡੈਮ ਨੂੰ ਕਮਜ਼ੋਰ ਕਰਨ ਲਈ ਕੀਤਾ।

ਡਾ: ਪਾਂਡੇ ਨੇ ਕਿਹਾ, ""ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਰ ਲਘੂ ਕਹਾਣੀ ਅੱਜ ਦੇ ਸੱਚ ਅਤੇ ਹਕੀਕਤ ਦੇ ਬਹੁਤ ਨੇੜੇ ਹੈ। ਲੇਖਕ ਆਪਣੇ ਸਮੇਂ ਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਖੁੱਲ੍ਹੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਬਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। "

ਲਘੂ ਕਹਾਣੀ ਸੰਗ੍ਰਹਿ 'ਯੇ ਮਕਾਨ ਬੀਕਾਉ ਹੈ' ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਿਵੇਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ? ਇਸ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਦੇ ਉੱਤਰ ਵਿੱਚ, ਧੀਮਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਸਾਲ 2020 ਵਿੱਚ ਕੋਰੋਨਾ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੌਰਾਨ, ਉਹ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹਿੰਦੀ ਲੇਖਕਾਂ ਦੇ ਵਟਸਐਪ ਗਰੁੱਪ  "ਪਾਠਕ ਮੰਚ" ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਇਆ ਸੀ। "ਪਾਠਕ ਮੰਚ" ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਛੋਟੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਪੋਸਟ ਕਰਨ ਨਾਲ ਪਾਠਕਾਂ ਦਾ ਉਤਸ਼ਾਹਜਨਕ ਹੁੰਗਾਰਾ ਮਿਲਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਲਿਖਣ ਦੀ ਨਿਰੰਤਰਤਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮਿਲੀ. ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਛੋਟੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਆਖਰਕਾਰ ਇੱਕ ਕਿਤਾਬ ਦਾ ਰੂਪ ਲੈ ਗਈਆਂ।

ਧੀਮਾਨ ਨੇ ਇਹ ਕਿਤਾਬ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਕਵੀ, ਨਾਟਕਕਾਰ ਅਤੇ ਆਲੋਚਕ ਡਾ: ਨਰਿੰਦਰ ਮੋਹਨ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ  ਕਿਹਾ ਕਿ ਡਾ: ਨਰਿੰਦਰ ਮੋਹਨ ਨੇ ਨਾ ਸਿਰਫ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲਘੂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਕਿਤਾਬ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕਰਨ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕੀਤਾ, ਬਲਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਕ - ਅਕੈਡਮਿਕ  ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨ, ਦਿੱਲੀ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਨ ਲਈ ਵੀ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕੀਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ, "ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਬਾਕੀ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਲਈ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਪਛਤਾਵਾ ਰਹੇਗਾ ਕਿ  ਡਾ: ਨਰਿੰਦਰ ਮੋਹਨ ਨੇ ਕਿਤਾਬ ਛਪਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲਈ ਅਲਵਿਦਾ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਅੱਜ ਜੇਕਰ ਉਹ ਜਿਉਂਦਾ ਹੁੰਦੇ ਤਾਂ ਕਿਤਾਬ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਸ਼ਚਾਤ ਜਸ਼ਨ ਦਾ ਮਾਹੌਲ ਕੁਝ ਹੋਰ ਹੁੰਦਾ।"  

ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਹਰਿਆਣਾ ਗ੍ਰੰਥ ਅਕਾਦਮੀ ਦੇ ਸਾਬਕਾ ਉਪ-ਪ੍ਰਧਾਨ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਲੇਖਕ, ਕਮਲੇਸ਼ ਭਾਰਤੀਆ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਲਘੂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਨਿੱਤ ਦੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਜਾਂ ਜੀਵਨ ਦੀਆਂ ਸਥਿਤੀਆਂ ਤੋਂ ਉਭਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਰਚਨਾਵਾਂ ਧਰਤੀ ਨਾਲ ਜੁੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ। ਅਖ਼ਬਾਰਾਂ ਦੀਆਂ ਸੁਰਖੀਆਂ, ਰਾਜਨੀਤੀ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਮੋੜ ਜਾਂ ਸਾਡੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਲੇਖਕ ਦੀਆਂ ਲਘੂ  ਕਹਾਣੀਆਂ ਦੀ ਦੁਨੀਆ ਹੈ।"

ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਨਾਵਲਕਾਰ ਅਤੇ ਪੰਜਾਬ ਸਰਕਾਰ ਵੱਲੋਂ ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਹਿੰਦੀ ਸਾਹਿਤ ਪੁਰਸਕਾਰ ਨਾਲ ਸਮਮਾਨਿਤ ਡਾ. ਅਜੈ ਸ਼ਰਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਲਘੂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਮੁਕੰਮਲ ਕਹਾਣੀ ਬਿਆਨ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ ਐਸੀ ਤਕਨੀਕ  ਬੜੇ ਘੱਟ ਲਘੂ ਲੇਖਕਾਂ ਵਿਚ ਦੇਖਣ ਨੂੰ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।"  

ਅੰਜੂ ਖਰਬੰਦਾ, ਸੰਚਾਲਿਕਾ, ਲਘੂਕਥਾ ਸ਼ੋਧ ਕੇਂਦਰ, ਭੋਪਾਲ (ਦਿੱਲੀ ਸ਼ਾਖਾ) ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਲਘੂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਪੜ੍ਹਦਿਆਂ ਪਾਠਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਛੋਟੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਚੱਲਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਲਘੂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਜੀਵਨ ਦੇ ਖੱਟੇ-ਮਿੱਠੇ ਅਨੁਭਵ ਹਨ, ਜੋ ਸਿੱਧੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਤਕ ਪੁਜਦਿਆਂ ਹਨ।" ਡਾ: ਜਵਾਹਰ ਧੀਰ, ਪ੍ਰਧਾਨ, ਦੁਆਬਾ ਸਾਹਿਤ ਅਤੇ ਕਲਾ ਅਕਾਦਮੀ, ਫਗਵਾੜਾ (ਪੰਜਾਬ) ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਛੋਟੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੇਣ ਦੇ ਸਮਰੱਥ ਹਨ।"

ਅਕੈਡਮਿਕ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨ, ਦਿੱਲੀ ਦੇ ਰਾਜੇਸ਼ ਕੁਮਾਰ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਕਿਤਾਬ ਵਿੱਚ ਅੱਜ ਦੀ ਜਿੰਦਗੀ ਅਤੇ ਘਟਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਲਘੂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਆਸ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੀ ਕਿ ਇਹ ਪੁਸਤਕ ਨਿਸ਼ਚਤ ਰੂਪ ਵਿਚ ਹਿੰਦੀ ਸਾਹਿਤ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸਥਾਨ ਬਣਾਏਗੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਹ ਕਿਤਾਬ ਜਲਦੀ ਹੀ ਐਮਾਜ਼ਾਨ 'ਤੇ ਉਪਲਬਧ ਹੋਵੇਗੀ।

ਲਘੂ ਕਹਾਣੀ ਸੰਗ੍ਰਹਿ 'ਯੇ ਮਕਾਨ ਬੀਕਾਉ ਹੈ' ਦੇ ਕੁੱਲ 164 ਪੰਨੇ ਹਨ ਅਤੇ 120 ਛੋਟੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਹਨ।

ਇਥੇ ਦੱਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮਨੋਜ ਧੀਮਾਨ ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹਿੰਦੀ ਦੀਆਂ ਤਿੰਨ ਕਿਤਾਬਾਂ ਲਿਖ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਇਹ ਕਿਤਾਬਾਂ ਸਨ- 'ਲੇਟ ਨਾਈਟ ਪਾਰਟੀ' (ਕਹਾਣੀ ਸੰਗ੍ਰਹਿ), 'ਬਾਰਿਸ਼ ਕੀ ਬੂੰਦੇਂ' (ਕਵਿਤਾ ਸੰਗ੍ਰਹਿ) ਅਤੇ 'ਸ਼ੂਨਿਆ ਕੀ ਔਰ' (ਨਾਵਲ). ਪੁਸਤਕ 'ਲੇਟ ਨਾਈਟ ਪਾਰਟੀ' ਦਾ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਰੂਪਾਂਤਰ ਵੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੈ। ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਅਨੁਵਾਦ ਪ੍ਰੋਫੈਸਰ ਸ਼ਾਹਿਨਾ ਖਾਨ ਵੱਲੋਂ  ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।

Sunday, 8 March 2020

ਕਵਿਤਾ-ਕਥਾ-ਕਾਰਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਕੌਮਾਂਤਰੀ ਮਹਿਲਾ ਦਿਵਸ 'ਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਆਯੋਜਨ

ਨਵੀਆਂ ਅਤੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕਵਿੱਤਰੀਆਂ ਨੇ ਦਿੱਤਾ ਸਮਾਜ ਨੂੰ ਕਵਿਤਾ ਨਾਲ ਹਲੂਣਾ 
ਲੁਧਿਆਣਾ: 8 ਮਾਰਚ 2020: (*ਸਾਹਿਤ ਸਕਰੀਨ ਟੀਮ):: 
ਅੱਜ ਸਤਲੁੱਜ ਕਲੱਬ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ ਸਾਹਿਤਿਕ ਆਯੋਜਨ ਕਈ ਪੱਖਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਸੀ। ਪੂਰੀ ਤਰਾਂ ਸਾਹਿਤਿਕ ਅਤੇ ਵੱਖ ਵੱਖ ਵਿਚਾਰਾਂ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰੇਮ ਮਿਲਣੀ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਕਰਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਸਮਾਗਮ। ਬੜੇ ਚਿਰਾਂ ਮਗਰੋਂ ਅਜਿਹਾ ਸਮਾਗਮ  ਦੇਖਿਆ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਬੜੇ ਹੀ ਨਿਸਚਿਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਘੜੀ ਦੀਆਂ ਸੂਈਆਂ ਦੇ ਹਿਸਾਬ ਨਾਲ। ਨਾ ਕੋਈ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਸਟੇਜ ਤੋਂ ਘੂਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਅੱਖਾਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਗੱਲ ਮੰਨਣ-ਮਨਵਾਉਣ ਦੇ ਇਸ਼ਾਰੇ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਸਮਾਗਮ ਸੀ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਨਾ ਤਾਂ ਕਿਸੇ ਪਾਰਟੀ ਦੀ ਨਾਅਰੇਬਾਜ਼ੀ ਸੀ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਕਿਸ ਸਿਆਸੀ ਪਾਰਟੀ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਜਾਂ ਹਮਾਇਤ। ਸਿਰਫ ਕਲਮ ਦਾ ਰੰਗ ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਸਥਿਤੀ। ਸਾਰਾ ਫੋਕਸ ਕੌਮਾਂਤਰੀ ਮਹਿਲਾ ਦਿਵਸ ਵੱਲ ਸੀ।  ਉਸ ਦੇ ਮਕਸਦ ਨੂੰ ਸਫਲ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਸ਼ਾਇਰੀ ਦਾ ਦੌਰ ਵੀ ਚੱਲਿਆ, ਵਿਚਾਰ ਵਟਾਂਦਰੇ ਵੀ ਹੋਏ ਅਤੇ ਪੈਨਲ ਡਿਸਕਸ਼ਨ ਵੀ ਬੇਹੱਦ ਦਿਲਚਸਪ ਰਹੀ। ਸਾਹਿਤਿਕ ਸਮਾਗਮਾਂ ਵਿੱਚ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦੀਆਂ ਗੁੱਟਬੰਦੀਆਂ ਅਤੇ ਤਿਕੜਮਬਾਜ਼ੀਆਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਸੀ ਅੱਜ ਦਾ ਸਮਾਗਮ।
ਸਾਹਿਤ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਸੰਸਥਾ ਕਵਿਤਾ-ਕਥਾ-ਕਾਰਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਇਹ ਸਮਾਗਮ ਸਤਲੁਜ ਕਲੱਬ ਲੁਧਿਆਣਾ ਵਿਖੇ ਆਯੋਜਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਇਸ ਸਮਾਗਮ ਦੇ ਜ਼ਰੀਏ ਕੌਮਾਂਤਰੀ ਮਹਿਲਾ ਦਿਵਸ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਾਵਪੂਰਤ ਢੰਗ ਨਾਲ ਮਨਾਇਆ ਗਿਆ। ਸੰਸਥਾ ਦੀ ਪ੍ਰਧਾਨ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਕੌਰ ਫਲਕ ਦੀ ਅਗਵਾਈ 'ਚ ਸਮੁੱਚਾ ਸਮਾਗਮ ਸਫਲਤਾਪੂਰਵਕ ਨੇਪਰੇ ਚੜ੍ਹਿਆ। ਮੁੱਖ ਮਹਿਮਾਨ ਵਜੋਂ ਕਿਰਨ ਬਾਲਾ (ਆਈਆਰਐੱਸ) ਜੁਆਇੰਟ ਕਮਿਸ਼ਨਰ ਜੀਐੱਸਟੀ, ਜਲੰਧਰ ਪਹੁੰਚੇ। ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਮਹਿਮਾਨ ਕਿਰਨ ਸਾਹਨੀ ਭਾਸ਼ਾ ਵਿਭਾਗ ਪੰਜਾਬ ਸਨ। ਆਰੰਭਿਕ ਸੈਸ਼ਨ ਦੀ ਪ੍ਰਧਾਨਗੀ ਸਤਲੁਜ ਕਲੱਬ ਲੁਧਿਆਣਾ ਦੀ ਕਲਚਰਲ ਸਕੱਤਰ ਮੋਨਿਕਾ ਮਿੱਤਲ ਨੇ ਕੀਤੀ, ਜਦਕਿ ਸਟੇਜ ਸੰਚਾਲਨ ਵਿਭਾ ਕੁਮਰੀਆ ਸ਼ਰਮਾ ਨੇ ਕੀਤਾ। ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਦੇ ਸਸ਼ਕਤੀਕਰਨ 'ਤੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦੇ ਸੈਸ਼ਨ ਦੀ ਪ੍ਰਧਾਨਗੀ ਦਵਿੰਦਰ ਕੌਰ ਸੈਣੀ ਨੇ ਕੀਤੀ ਤੇ ਸਟੇਜ ਸੰਚਾਲਨ ਅਨੂਪੁਰੀ ਨੇ ਕੀਤਾ। ਡਾ. ਬਬੀਤਾ ਜੈਨ ਨੇ 'ਮਹਿਲਾ ਸਸ਼ਕਤੀਕਰਨ: ਸਮੇਂ ਦੀ ਲੋੜ' 'ਤੇ ਵਿਚਾਰ ਰੱਖੇ। ਇਸ ਬਹਿਸ ਵਿੱਚ ਭਾਗ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਹੋਰ ਬੁਲਾਰੇ ਪ੍ਰੋ. ਸਰਲਾ ਭਾਰਦਵਾਜ ਤੇ ਨੂਪੁਰ ਸੰਧੂ ਸਨ।
ਉਭਰਦੇ ਕਵੀਆਂ ਦੇ ਕਵਿਤਾ ਪਾਠ ਸੈਸ਼ਨ ਦੀ ਪ੍ਰਧਾਨਗੀ ਰਮ੍ਹਾ ਸ਼ਰਮਾ ਨੇ ਕੀਤੀ, ਜਦਕਿ ਸਟੇਜ ਸੰਚਾਲਨ ਰਸ਼ਮੀ ਅਸਥਾਨਾ ਨੇ ਕੀਤਾ। ਵਾਣੀਪ੍ਰੀਤ ਕੌਰ, ਰੂਪ ਕੰਵਲ, ਸਾਰਾ, ਦੀਪਿਕਾ, ਕਾਰਤਿਕਾ, ਭਾਨੂੰ ਸੂਦ ਤੇ ਲਖਵਿੰਦਰ ਕੌਰ ਨੇ ਕਵਿਤਾ ਪਾਠ ਕੀਤਾ। ਨਾਮਵਰ ਕਵੀਆਂ ਦੇ ਸੈਸ਼ਨ ਦੀ ਪ੍ਰਧਾਨਗੀ ਡਾ. ਸੁਮਨ ਸ਼ਰਮਾ ਨੇ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਸਟੇਜ ਸੰਚਾਲਨ ਡਾ. ਅਨੂ ਸ਼ਰਮਾ ਕੌਰ ਨੇ ਕੀਤਾ। ਸਰਿਤਾ ਜੈਨ ਤੇ ਡਾ. ਸੀਮਾ ਗਰੇਵਾਲ ਨੇ ਕਵੀਤਾ ਪਾਠ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਪਿੱਛੋਂ ਮਾਣ ਸਨਮਾਨ ਕੀਤੇ ਗਏ। ਪਾਰਥ ਐਵਾਰਡ ਦੀਪਤੀ ਸਲੂਜਾ (ਐੱਨਜੀਓ) ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਮਦਰ ਟੈਰੇਸਾ ਐਵਾਰਡ ਨਿਆਸਰੀਆਂ ਬੱਚੀਆਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣ ਤੇ ਪਾਲਣ ਪੋਸ਼ਣ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਕੌਰ (ਯੂਨੀਕ ਹੋਮ ਜਲੰਧਰ) ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਮਾਤਾ ਗੁਜਰੀ ਐਵਾਰਡ ਮਨਰਾਜ ਕੌਰ, ਦਲੀਪ ਕੌਰ ਟਿਵਾਣਾ ਐਵਾਰਡ ਇੰਦਰਜੀਤਪਾਲ ਕੌਰ, ਰਾਜਬੀਰ ਕੌਰ ਰਾਏ ਐਵਾਰਡ ਹਾਕੀ ਲਈ ਪੁਸ਼ਪਿੰਦਰ ਕੌਰ, ਬਾਗ ਦੇਵੀ ਐਵਾਰਡ ਪ੍ਰਿੰਸੀਪਲ ਪ੍ਰਵੀਨ ਸ਼ਰਮਾ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ ਗਏ। ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਹੀ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਕੌਰ ਫਲਕ ਦੀ ਕਾਵਿ ਪੁਸਤਕ 'ਰੇਤ ਪਰ ਰੰਗੋਲੀ ' ਦੀ ਦੂਜੀ ਐਡੀਸ਼ਨ ਵੀ ਲੋਕ ਅਰਪਣ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਰੈਂਡ-ਮਾਂ ਐਵਾਰਡ ਸੰਤੋਸ਼ ਗੁਪਤਾ, ਕਮਲਾ ਕੌਸ਼ਲ, ਨਿਰਮਲ ਖੁੰਨਾ, ਹਰਜੀਤ ਕੌਰ ਗੋਗੀਆ ਤੇ ਸਤਿਆ ਬਜਾਜ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ ਗਏ। ਇਸ ਸਾਰੇ ਸਮਾਗਮ ਦੀ ਰੂਹ-ਏ-ਰਵਾਂ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਕੌਰ ਫਲਕ ਨੂੰ ਤਮਾਮ ਹਾਜ਼ਰੀਨ ਨੇ ਇੰਨਾ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਕਰਵਾਉਣ ਲਈ ਵਧਾਈ ਦਿੱਤੀ। ਇਸ ਮੌਕੇ ਫੋਟੋ ਤੇ ਪੁਸਤਕ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨੀ ਵੀ ਲਾਈ ਗਈ। ਇਹ  ਫੋਟੋ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨੀ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਭਰ ਕੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਈ ਕੈਮਰਾ ਕਲਾਕਾਰ ਜਸ ਪ੍ਰੀਤ ਦੀਆਂ ਅਮਲਤਾਸ ਬਾਰੇ ਖਿੱਚੀਆਂ ਤਸਵੀਰਾਂ ਤੇ ਅਧਾਰਿਤ ਸੀ।  ਇਹਨਾਂ ਤਸਵੀਰਾਂ ਨੇ  ਬਹੁਤ ਸ਼ੋਹਰਤ ਖੱਟੀ ਹੈ ਅਤੇ ਦੱਸਿਆ ਹੈ ਕਿ ਜੇ ਕੁਝ ਸਿੱਖਣ ਜਾਂ ਕਰਨ ਦਾ ਜਨੂੰਨ ਚੜ੍ਹ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਉਮਰੇ ਮੁਹਾਰਤ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਲੋਕ ਜਸ ਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਕੈਮਰੇ ਨਾਲ ਕਵਿਤਾ ਲਿਖਣ ਵਾਲੀ ਸ਼ਾਇਰਾ ਆਖਦੇ ਹਨ। ਅੱਜ ਜਸ ਪ੍ਰੀਤ  ਨੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਕਮਾਲ ਦਿਖਾਇਆ। ਬੁਲੰਦ  ਆਵਾਜ਼ ਵਾਲੇ ਗਾਇਨ ਦਾ ਕਮਾਲ। ਟੱਪਿਆਂ ਦੀ ਝਲਕ ਕਮਾਲ ਦੀ ਸੀ। ਤੇਰੇ ਵਿੱਚੋਂ ਰੱਬ ਦਿੱਸਦਾ-ਤੈਨੂੰ ਸਜਦਾ ਮੈਂ ਤਾਂ ਕੀਤਾ--ਇਹ ਗਾਇਨ ਸਿੱਧਾ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਉਤਰਦਾ ਸੀ। ਇਸੇ ਤਰਾਂ ਹੋਰਨਾਂ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਨੇ ਵੀ ਆਪੋ ਆਪਣੇ ਕਮਾਲ ਦਿਖਾਏ। 
ਜਲੰਧਰ ਤੋਂ ਆਈ ਮੋਹਤਰਮਾ ਨੂਪੁਰ ਸੰਧੂ ਨੇ ਇੱਕ ਜ਼ਬਰਦਸਤ ਨੁਕਤਾ ਰੱਖਿਆ ਕਿ ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਕੁੜੀਆਂ ਹੀ ਰਹਿਣ ਦਿਓ। ਕੁਦਰਤ ਦੀ ਜਾਂ ਰੱਬ ਦੀ ਬੜੀ  ਵੱਡੀ ਸੌਗਾਤ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ ਕੁੜੀਆਂ। ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਬਾਰ ਬਾਰ ਮੁੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਤੁਲਨਾ ਨਾ ਕਰੋ। ਇਹ ਨਾ ਆਖਿਆ ਕਰੋ ਸਾਡੀ ਕੁੜੀ ਤਾਂ ਮੁੰਡਿਆਂ ਵਰਗੀ ਹੈ। ਅਜਿਹਾ ਕਰਕੇ ਇੱਕ ਤਰਾਂ ਨਾਲ ਮੁੰਡਿਆਂ ਨੂੰ ਵਡਿਆਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਛੁਟਿਆਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਮੁੰਡਿਆਂ ਵਰਗਾ ਆਖਣਾ ਇੱਕ ਤਰਾਂ ਨਾਲ ਕੁੜੀਆਂ ਦਾ ਅਪਮਾਨ ਹੀ ਹੈ। 
ਇਸਤੇ ਸਮਾਗਮ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਸਾਹਿਤਿਕ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਉੱਘੇ ਲੇਖਕ, ਸੰਪਾਦਕ ਅਤੇ ਸ਼ਾਇਰ ਰਾਜਿੰਦਰ ਸਾਹਿਲ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਮੈਂ ਖੁਦ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੀ ਬੇਟੀ ਨੂੰ ਬੇਟੀ ਆਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।  ਇਸ ਤਰਾਂ ਇੱਕ ਸੋਚ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ ਕਿ ਬੇਟੀ ਨੂੰ ਬੇਟੀ ਆਖਿਆ ਜਾਵੇ। ਇਸ ਸੋਚ ਵਿੱਚ ਕਈਆਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਹਾਂ ਮਿਲਾਈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਅੱਜ ਦੇ ਸਮਾਗਮ ਦੀ ਇੱਕ ਖਾਸ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਆਖਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। 
ਵੱਖ ਵੱਖ ਕਾਲਜਾਂ ਤੋਂ ਆਈਆਂ ਮੁਟਿਆਰ ਕਵਿੱਤਰੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਕਲਮ ਦਾ ਰੰਗ ਦਿਖਾਇਆ ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਅਸ਼ ਅਸ਼ ਕਰ ਉੱਠੇ। 
ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਇਰੀ ਵਿੱਚ ਇਸਤਰੀ ਨਾਲ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਵਧੀਕੀਆਂ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਤਾਂ ਜ਼ਰੂਰ ਸੀ ਪਰ ਰੋਣਾ ਧੋਣਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਇਸ ਜਬਰ ਦੇ ਖਿਲਾਫ ਜੋਸ਼ੀਲੇ ਸੰਘਰਸ਼ ਦਾ ਐਲਾਨ ਸੀ। "ਭਵਿੱਖ ਸਾਡਾ ਹੈ"--ਇਸ ਸੁਰ ਵਾਲੀ ਲਲਕਾਰ ਸੀ। 
ਇਸ ਸਮਾਗਮ ਵਿੱਚ ਜਲੰਧਰ, ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ, ਹਿਸਾਰ, ਚੰਡੀਗੜ੍ਹ, ਦਿੱਲੀ ਅਤੇ ਹੋਰਨਾਂ  ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਤੋਂ ਆਈਆਂ ਸ਼ਖਸੀਅਤਾਂ  ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਈਆਂ। ਐਡਵੋਕੇਟ ਦੀਪਤੀ ਸਲੂਜਾ ਨੇ ਖੁਦ ਵਿਕਲਾਂਗ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਜਿਸ ਹਿੰਮਤ ਦਾ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ ਕੀਤਾ ਉਹ ਇੱਕ ਮਿਸਾਲ ਸੀ। ਇਸੇ ਤਰਾਂ ਬਠਿੰਡਾ ਤੋਂ ਪੁੱਜੇ ਮੈਡਮ ਸੀਮਾ ਗਰੇਵਾਲ ਨੇ ਵੀ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਕਮਾਲ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਆਖੀਆਂ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਖੂਬਸੂਰਤ ਕਿਤਾਬ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ ਸਾਹਿਤ ਸਕਰੀਨ ਦੀ ਟੀਮ ਨਾਲ ਵੀ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ। 
ਡਾਕਟਰ ਬਬੀਤਾ ਜੈਨ, ਪ੍ਰੋਫੈਸਰ ਸਰਲ ਭਾਰਦਵਾਜ, ਮੈਡਮ ਰਮਾ ਸ਼ਰਮਾ, ਡਾਕਟਰ ਅਣੂ ਸ਼ਰਮਾ, ਸਰਿਤਾ ਜੈਨ, ਸਾਹਿਤਿਕ ਸਰਗਰਮੀਆਂ ਨੂੰ ਲਗਾਤਾਰ ਬੜੀ ਸ਼ਿੱਦਤ ਨਾਲ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੀ ਮੈਡਮ ਜਤਿੰਦਰ ਕੌਰ ਸੰਧੂ, ਮਿਸ ਵਨਿਤਾ, ਸ਼ਵੇਤਾ ਸ਼ਰਮਾ ਅਤੇ ਹੋਰਨਾਂ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਅਤੇ ਸ਼ਬਦ ਵੀ ਯਾਦਗਾਰੀ ਬਣ ਗਏ ਅਤੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਉਤਰਦੇ ਹੋਏ ਕੁਝ ਕਰਨ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਵੀ ਦੇ ਗਏ। ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਰਿਪੋਰਟਾਂ ਵੀ ਵੱਖੋ ਵੱਖ ਤੌਰ ਤੇ ਵੀ ਪਾਈਆਂ ਜਾ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਸਮਾਗਮ ਦੇ ਅੱਠ ਭਾਗ ਸਨ ਭਾਗ ਦਾ ਪ੍ਰਧਾਨਗੀ ਮੰਡਲ ਵੱਖਰਾ ਸੀ ਅਤੇ ਹਰ ਵਾਰ ਮੰਚ ਸੰਚਾਲਕ ਵੀ ਵੱਖਰਾ ਸੀ। ਕੁਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਇਹ ਇੱਕ ਕੌਮਾਂਤਰੀ ਪੱਧਰ ਦਾ ਸਮਾਗਮ ਹੋ ਨਿੱਬੜਿਆ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਹਿੰਦੀ, ਪੰਜਾਬੀ, ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਅਤੇ ਉਰਦੂ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਲੇਖਕ ਵੀ ਸਨ ਅਤੇ ਸਰੋਤੇ ਵੀ। ਸਮਾਗਮ ਕਾਫੀ ਲੰਮਾ ਸੀ ਪਰ ਇਸਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਦਰਸ਼ਕਾਂ ਅਤੇ ਸਰੋਤਿਆਂ ਨੇ ਇਸ ਸਮਾਗਮ ਨੂੰ ਲਗਾਤਾਰ ਮਾਣਿਆ। 
ਸਮੁੱਚੇ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਨੂੰ ਸਮੇਟਦਿਆਂ ਡਾ. ਜਗਤਾਰ ਸਿੰਘ ਧੀਮਾਨ, ਰਜਿਟਰਾਰ ਸੀਟੀ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰ ਰੱਖੇ। ਧੰਨਵਾਦ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਰਸ਼ਮੀ ਅਸਥਾਨਾ ਨੇ ਕਹੇ।
ਅਖੀਰ ਵਿੱਚ ਗੱਲ ਕਿਤਾਬਾਂ ਦੀ ਵੀ। ਇਸ ਸਮਾਗਮ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਇਦ ਹੀ ਕੋਈ ਮਹਿਮਾਨ ਬਚਿਆ ਹੋਵੇ ਜਿਸਨੂੰ ਸੌਗਾਤ ਨਾ ਮਿਲੀ ਹੋਵੇ। ਜਿਸ ਜਿਸ ਨੇ ਵੀ ਕਿਤਾਬ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀ ਸੀਮਾ ਗਰੇਵਾਲ ਅਤੇ ਰਾਜਿੰਦਰ ਸਾਹਿਲ ਹੁਰਾਂ ਨੇ ਹਰ ਉਸ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਬੜੇ ਹੀ ਪਿਰਵ ਅਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਕਿਤਾਬ ਭੇਂਟ ਕੀਤੀ। ਦਿਲਚਸਪ ਤੱਥ ਇਹ ਵੀ ਕਿ ਸੌਗਾਤ ਵੱਜੋਂ ਦਿੱਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਇਹ ਕਿਤਾਬਾਂ ਸਸਤੀਆਂ ਨਹੀਂ ਸਨ। ਬਹੁਤ ਮਹਿੰਗੀਆਂ ਛਪੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ ਬੜੇ ਹੀ ਦਿਲਕਸ਼ ਸਟਾਈਲ ਵਾਲੀਆਂ।  ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਕੀਮਤ ਦੇਣੀ ਵੀ ਚਾਹੀ ਤਾਂ ਲੇਖਕਾਂ ਅਤੇ ਪ੍ਰਬੰਧਕਾਂ ਨੇ ਬੜੀ ਹੀ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਮਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਸਿਰਫ ਏਨਾ ਹੀ ਕਿਹਾ ਇਸ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਨਾ ਜ਼ਰੂਰ। ਮਹਿਮਾਨ ਝੋਲੀਆਂ ਭਰ ਭਰ ਕਿਤਾਬਾਂ ਦੀਆਂ ਲੈ ਗਏ। 
(*ਸਾਹਿਤ ਸਕਰੀਨ ਟੀਮ ਵਿੱਚ ਸਨ ਕਾਰਤਿਕਾ ਸਿੰਘ, ਰੈਕਟਰ ਕਥੂਰੀਆ ਅਤੇ ਹੋਰ ਮੈਂਬਰ। ਕੁਝ  ਹੋਰ ਸਮਗਰੀ ਦੇਖ ਸਕਦੇ ਹੋ ਹੋਰਨਾਂ ਪੋਸਟਾਂ ਵਿੱਚ)