google.com, pub-7610353441165800, DIRECT, f08c47fec0942fa0 ਸਾਹਿਤ ਸਕਰੀਨ: Media
Showing posts with label Media. Show all posts
Showing posts with label Media. Show all posts

Saturday, 11 September 2021

ਮਨੋਜ ਧੀਮਾਨ ਨੇ ਲਿਖੀ ਇਕ ਹੋਰ ਹਿੰਦੀ ਫਿਕਸ਼ਨ ਕਿਤਾਬ

Saturday:11th September 2021 at 8:05 PM

'ਯੇ ਮਕਾਨ ਬੀਕਾਉ ਹੈ'-ਬਾਜ਼ਾਰ ਵਿੱਚ ਵੀ ਹੈ ਅਤੇ ਚਰਚਾ ਵਿੱਚ ਵੀ 

ਪੁਸਤਕ ਸਮਾਜ, ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਅਤੇ ਹਾਕਮਾਂ ਦੀ ਕਾਰਜਸ਼ੈਲੀ ਦੇ ਕਈ ਪੱਖਾਂ ਨੂੰ ਉਜਾਗਰ ਕਰਦੀ ਹੈ

ਲੁਧਿਆਣਾ: 11 ਸਤੰਬਰ 2021: (ਪੰਜਾਬ ਸਕਰੀਨ ਬਿਊਰੋ)::

ਜਦੋਂ ਪੰਜਾਬ ਵਿੱਚ ਹਾਲਾਤ ਖਰਾਬ ਸਨ। ਗੋਲੀਆਂ ਚੱਲਦੀਆਂ ਸਨ, ਬੰਬ ਚਲਦੇ ਸਨ। ਸਵੇਰੇ ਘਰੋਂ ਨਿਕਲਦਿਆਂ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਹੁੰਦਾ ਕਿ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਮੁੜਨਾ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ, ਉਦੋਂ ਵੀ ਸਮਾਜ ਵਿੱਚ ਨਾ ਤਾਂ ਕੁਰੱਪਸ਼ਨ ਘਟੀ ਸੀ ਤੇ ਹੀ ਠੱਗੀਆਂ ਠੋਰੀਆਂ ਘਟੀਆਂ ਸਨ। ਉਦੋਂ ਵੀ ਸ਼ੋਸ਼ਣ ਜਾਰੀ ਸੀ। ਆਏ ਦਿਨ ਡੁੱਲਦੇ ਲਹੂ ਨੂੰ ਦੇਖਦਿਆਂ ਪੱਤਰਕਾਰ ਮਨੋਜ ਧੀਮਾਨ ਦੀ ਅੱਖ ਉਦੋਂ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਚੇਤ ਸੀ। ਉਹ ਸਮਾਜ ਨੂੰ ਖੋਖਲਾ ਕਰ ਰਹੇ ਇਹਨਾਂ ਵਰਤਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਬੜੀ ਬਾਜ਼ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜੋ ਜੋ ਦੇਖਿਆ ਸੁਣਿਆ ਉਸ ਵਿੱਚੋਂ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਖਬਰਾਂ ਬਣ ਕੇ ਮੀਡੀਆ ਕੋਲ ਚਲਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਜੋ ਜੋ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਦਿਲ ਦਿਮਾਗ ਵਿੱਚ ਬਚ ਗਿਆ ਉਸ ਵਿੱਚੋਂ ਕਾਂਟ ਛਾਂਟ ਕਰ ਕੇ ਇਹ ਮਿੰਨੀ ਕਹਾਣੀ ਸੰਗ੍ਰਹਿ ਨਿਕਲਿਆ। ਇਸ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰਾਂਗੇ ਕਦੇ ਵੱਖਰੀ ਪੋਸਟ ਵਿੱਚ ਫਿਲਹਾਲ ਇਸ ਕਿਤਾਬ ਨੂੰ ਜੀ ਆਇਆਂ ਜਿਹੜੀ ਰਸਮੀ ਰਿਲੀਜ਼ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾ ਬਾਜ਼ਾਰ ਵਿੱਚ ਵੀ ਪੁੱਜ ਗਈ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ। -ਰੈਕਟਰ ਕਥੂਰੀਆ 


ਪਿਛਲੇ ਤਿੰਨ ਦਹਾਕਿਆਂ ਤੋਂ
ਪੰਜਾਬ ਵਿੱਚ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਪੱਤਰਕਾਰੀ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਪੱਤਰਕਾਰ ਮਨੋਜ ਧੀਮਾਨ ਨੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਹਿੰਦੀ ਫਿਕਸ਼ਨ ਕਿਤਾਬ 'ਯੇ ਮਕਾਨ ਬੀਕਾਉ ਹੈ' (ਲਘੂ ਕਹਾਣੀ ਸੰਗ੍ਰਹਿ) ਲਿਖੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਰਸਮੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਅਜੇ ਰਿਲੀਜ਼ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਪਰ, ਇਹ ਕਿਤਾਬ ਮਾਰਕੀਟ ਵਿੱਚ ਆ ਚੁੱਕੀ ਹੈ ਅਤੇ ਪਾਠਕਾਂ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਦੇ ਸਾਰ ਹੀ ਇਹ ਚਰਚਾ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਬਣ ਗਈ ਹੈ। 

ਇਸ ਲਘੂ ਕਹਾਣੀ ਸੰਗ੍ਰਹਿ ਵਿੱਚ, ਧੀਮਾਨ ਨੇ ਰਾਜਨੀਤੀ, ਧਰਮ, ਆਰਥਿਕ ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ, ਸਮਾਜਿਕ ਅਸਮਾਨਤਾ, ਪਿਆਰ, ਮਾੜੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਅਤੇ ਮੀਡੀਆ ਵਰਗੇ ਲਗਭਗ ਸਾਰੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਲਿਖਿਆ ਹੈ।  ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮਨੁੱਖੀ ਮਨ ਵਿੱਚ ਪੈਦਾ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾ, ਘਬਰਾਹਟ, ਡਰ, ਦੁਖਾਂਤ ਨੂੰ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪੇਸ਼ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਵੀ ਕੀਤੀ ਹੈ।  ਲਵਲੀ ਪ੍ਰੋਫੈਸ਼ਨਲ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ (ਐਲਪੀਯੂ) ਦੇ ਹਿੰਦੀ ਵਿਭਾਗ ਦੇ ਸਹਾਇਕ ਪ੍ਰੋਫੈਸਰ ਡਾ. ਅਨਿਲ ਕੁਮਾਰ ਪਾਂਡੇ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਸਾਰੇ ਵਿਸ਼ੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਛੋਟੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਇੱਕ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇੱਕ ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।"

ਲਘੂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਬਾਰੇ ਬੋਲਦਿਆਂ ਡਾ: ਪਾਂਡੇ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਹਰ ਕਹਾਣੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਸੰਪੂਰਨ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ ਕਿ  ਲਘੂ  ਕਹਾਣੀਆਂ ਸਮਾਜ, ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਅਤੇ ਹਾਕਮਾਂ ਦੀ ਕਾਰਜਸ਼ੈਲੀ ਦੇ ਕਈ ਪੱਖਾਂ ਨੂੰ ਉਜਾਗਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ ਕਿ ਲੱਖ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ਾਂ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਭ੍ਰਿਸ਼ਟਾਚਾਰ ਸਮਾਜਿਕ ਨੀਤੀ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਿ੍ਰਸ਼ਟਾਚਾਰ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਸੀ, ਉਹ ਇਸ ਕਾਰੋਬਾਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਫੁੱਲਤ ਕਰਨ ਲਈ ਲੱਗੇ ਹੋਏ  ਹਨ। ਲਘੂ ਕਹਾਣੀ 'ਸੋਨ ਕੀ ਮੁਰਗੀ' ਵਿੱਚ ਲੇਖਕ ਨੇ ਇੱਕ ਕਾਰੋਬਾਰੀ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਦੇ ਬਹਾਨੇ ਪੁਲਿਸ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਦੀਆਂ ਕਮਜ਼ੋਰੀਆਂ ਨੂੰ ਉਜਾਗਰ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਕਿਵੇਂ ਇੱਕ ਕਾਰੋਬਾਰੀ ਨੂੰ ਪੁਲਿਸ ਕੇਸ ਵਿੱਚ ਫਸਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਫਾਇਦਾ ਉਠਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ. ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੇਖਕ ਨੇ ਲਘੂ ਕਹਾਣੀ ‘ਨਯਾ ਧੰਧਾ' ਵਿੱਚ ਪੱਥਰਬਾਜ਼ੀ ਦੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਇਹ ਲਘੂ ਕਹਾਣੀ ਇੱਕ ਬੇਰੁਜ਼ਗਾਰ ਨੌਜਵਾਨ ਦੀ ਕਿਸਮਤ ਬਾਰੇ ਦੱਸਦੀ ਹੈ। ਲਘੂ ਕਹਾਣੀ 'ਰਾਜਾ ਔਰ ਪ੍ਰਜਾ' ਵਿੱਚ, ਰਾਜਾ ਖੁਦ ਰੱਬ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ. ਜੇ ਰਾਜਾ ਕੋਈ ਨੇਕ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਲੋਕ ਉਸਨੂੰ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ. ਹੁਣ ਕਿਉਂਕਿ ਹਰ ਰਾਜਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਨਤਾ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰਨ ਦੇ ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ 'ਦਰਬਾਰ' ਵਿੱਚ ਹਾਜ਼ਰ ਹੋਵੇ, ਭਾਰਤੀ ਰਾਜਨੇਤਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤੇ ਗਏ ਨੇਕ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਗਲਤ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਬਦਲਣ ਦੀ ਕਲਾ ਹੈ। ਰਾਜੇ ਨੇ ਅਜਿਹਾ ਹੜ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਬਣਾਏ ਗਏ ਮਜ਼ਬੂਤ ਡੈਮ ਨੂੰ ਕਮਜ਼ੋਰ ਕਰਨ ਲਈ ਕੀਤਾ।

ਡਾ: ਪਾਂਡੇ ਨੇ ਕਿਹਾ, ""ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਰ ਲਘੂ ਕਹਾਣੀ ਅੱਜ ਦੇ ਸੱਚ ਅਤੇ ਹਕੀਕਤ ਦੇ ਬਹੁਤ ਨੇੜੇ ਹੈ। ਲੇਖਕ ਆਪਣੇ ਸਮੇਂ ਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਖੁੱਲ੍ਹੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਬਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। "

ਲਘੂ ਕਹਾਣੀ ਸੰਗ੍ਰਹਿ 'ਯੇ ਮਕਾਨ ਬੀਕਾਉ ਹੈ' ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਿਵੇਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ? ਇਸ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਦੇ ਉੱਤਰ ਵਿੱਚ, ਧੀਮਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਸਾਲ 2020 ਵਿੱਚ ਕੋਰੋਨਾ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੌਰਾਨ, ਉਹ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹਿੰਦੀ ਲੇਖਕਾਂ ਦੇ ਵਟਸਐਪ ਗਰੁੱਪ  "ਪਾਠਕ ਮੰਚ" ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਇਆ ਸੀ। "ਪਾਠਕ ਮੰਚ" ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਛੋਟੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਪੋਸਟ ਕਰਨ ਨਾਲ ਪਾਠਕਾਂ ਦਾ ਉਤਸ਼ਾਹਜਨਕ ਹੁੰਗਾਰਾ ਮਿਲਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਲਿਖਣ ਦੀ ਨਿਰੰਤਰਤਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮਿਲੀ. ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਛੋਟੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਆਖਰਕਾਰ ਇੱਕ ਕਿਤਾਬ ਦਾ ਰੂਪ ਲੈ ਗਈਆਂ।

ਧੀਮਾਨ ਨੇ ਇਹ ਕਿਤਾਬ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਕਵੀ, ਨਾਟਕਕਾਰ ਅਤੇ ਆਲੋਚਕ ਡਾ: ਨਰਿੰਦਰ ਮੋਹਨ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ  ਕਿਹਾ ਕਿ ਡਾ: ਨਰਿੰਦਰ ਮੋਹਨ ਨੇ ਨਾ ਸਿਰਫ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲਘੂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਕਿਤਾਬ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕਰਨ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕੀਤਾ, ਬਲਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਕ - ਅਕੈਡਮਿਕ  ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨ, ਦਿੱਲੀ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਨ ਲਈ ਵੀ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕੀਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ, "ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਬਾਕੀ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਲਈ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਪਛਤਾਵਾ ਰਹੇਗਾ ਕਿ  ਡਾ: ਨਰਿੰਦਰ ਮੋਹਨ ਨੇ ਕਿਤਾਬ ਛਪਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲਈ ਅਲਵਿਦਾ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਅੱਜ ਜੇਕਰ ਉਹ ਜਿਉਂਦਾ ਹੁੰਦੇ ਤਾਂ ਕਿਤਾਬ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਸ਼ਚਾਤ ਜਸ਼ਨ ਦਾ ਮਾਹੌਲ ਕੁਝ ਹੋਰ ਹੁੰਦਾ।"  

ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਹਰਿਆਣਾ ਗ੍ਰੰਥ ਅਕਾਦਮੀ ਦੇ ਸਾਬਕਾ ਉਪ-ਪ੍ਰਧਾਨ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਲੇਖਕ, ਕਮਲੇਸ਼ ਭਾਰਤੀਆ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਲਘੂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਨਿੱਤ ਦੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਜਾਂ ਜੀਵਨ ਦੀਆਂ ਸਥਿਤੀਆਂ ਤੋਂ ਉਭਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਰਚਨਾਵਾਂ ਧਰਤੀ ਨਾਲ ਜੁੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ। ਅਖ਼ਬਾਰਾਂ ਦੀਆਂ ਸੁਰਖੀਆਂ, ਰਾਜਨੀਤੀ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਮੋੜ ਜਾਂ ਸਾਡੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਲੇਖਕ ਦੀਆਂ ਲਘੂ  ਕਹਾਣੀਆਂ ਦੀ ਦੁਨੀਆ ਹੈ।"

ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਨਾਵਲਕਾਰ ਅਤੇ ਪੰਜਾਬ ਸਰਕਾਰ ਵੱਲੋਂ ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਹਿੰਦੀ ਸਾਹਿਤ ਪੁਰਸਕਾਰ ਨਾਲ ਸਮਮਾਨਿਤ ਡਾ. ਅਜੈ ਸ਼ਰਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਲਘੂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਮੁਕੰਮਲ ਕਹਾਣੀ ਬਿਆਨ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ ਐਸੀ ਤਕਨੀਕ  ਬੜੇ ਘੱਟ ਲਘੂ ਲੇਖਕਾਂ ਵਿਚ ਦੇਖਣ ਨੂੰ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।"  

ਅੰਜੂ ਖਰਬੰਦਾ, ਸੰਚਾਲਿਕਾ, ਲਘੂਕਥਾ ਸ਼ੋਧ ਕੇਂਦਰ, ਭੋਪਾਲ (ਦਿੱਲੀ ਸ਼ਾਖਾ) ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਲਘੂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਪੜ੍ਹਦਿਆਂ ਪਾਠਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਛੋਟੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਚੱਲਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਲਘੂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਜੀਵਨ ਦੇ ਖੱਟੇ-ਮਿੱਠੇ ਅਨੁਭਵ ਹਨ, ਜੋ ਸਿੱਧੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਤਕ ਪੁਜਦਿਆਂ ਹਨ।" ਡਾ: ਜਵਾਹਰ ਧੀਰ, ਪ੍ਰਧਾਨ, ਦੁਆਬਾ ਸਾਹਿਤ ਅਤੇ ਕਲਾ ਅਕਾਦਮੀ, ਫਗਵਾੜਾ (ਪੰਜਾਬ) ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਛੋਟੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੇਣ ਦੇ ਸਮਰੱਥ ਹਨ।"

ਅਕੈਡਮਿਕ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨ, ਦਿੱਲੀ ਦੇ ਰਾਜੇਸ਼ ਕੁਮਾਰ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਕਿਤਾਬ ਵਿੱਚ ਅੱਜ ਦੀ ਜਿੰਦਗੀ ਅਤੇ ਘਟਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਲਘੂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਆਸ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੀ ਕਿ ਇਹ ਪੁਸਤਕ ਨਿਸ਼ਚਤ ਰੂਪ ਵਿਚ ਹਿੰਦੀ ਸਾਹਿਤ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸਥਾਨ ਬਣਾਏਗੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਹ ਕਿਤਾਬ ਜਲਦੀ ਹੀ ਐਮਾਜ਼ਾਨ 'ਤੇ ਉਪਲਬਧ ਹੋਵੇਗੀ।

ਲਘੂ ਕਹਾਣੀ ਸੰਗ੍ਰਹਿ 'ਯੇ ਮਕਾਨ ਬੀਕਾਉ ਹੈ' ਦੇ ਕੁੱਲ 164 ਪੰਨੇ ਹਨ ਅਤੇ 120 ਛੋਟੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਹਨ।

ਇਥੇ ਦੱਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮਨੋਜ ਧੀਮਾਨ ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹਿੰਦੀ ਦੀਆਂ ਤਿੰਨ ਕਿਤਾਬਾਂ ਲਿਖ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਇਹ ਕਿਤਾਬਾਂ ਸਨ- 'ਲੇਟ ਨਾਈਟ ਪਾਰਟੀ' (ਕਹਾਣੀ ਸੰਗ੍ਰਹਿ), 'ਬਾਰਿਸ਼ ਕੀ ਬੂੰਦੇਂ' (ਕਵਿਤਾ ਸੰਗ੍ਰਹਿ) ਅਤੇ 'ਸ਼ੂਨਿਆ ਕੀ ਔਰ' (ਨਾਵਲ). ਪੁਸਤਕ 'ਲੇਟ ਨਾਈਟ ਪਾਰਟੀ' ਦਾ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਰੂਪਾਂਤਰ ਵੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੈ। ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਅਨੁਵਾਦ ਪ੍ਰੋਫੈਸਰ ਸ਼ਾਹਿਨਾ ਖਾਨ ਵੱਲੋਂ  ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।

Thursday, 12 December 2019

ਸ਼ੰਗਾਰਾ ਸਿੰਘ ਭੁੱਲਰ ਹੁਰਾਂ ਦੇ ਤੁਰ ਜਾਣ ਤੇ ਸੋਗ ਦੀ ਲਹਿਰ

ਪੀਪਲਜ਼ ਮੀਡੀਆ ਲਿੰਕ ਵੱਲੋਂ ਵੀ ਡੂੰਘੇ ਦੁੱਖ ਦਾ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ 
ਚੰਡੀਗੜ੍ਹ: 11 ਦਸੰਬਰ 2019: (ਸਾਹਿਤ ਸਕਰੀਨ ਬਿਊਰੋ):: 
ਸੀਨੀਅਰ  ਪੱਤਰਕਾਰ ਸ਼ਿੰਗਾਰਾ ਸਿੰਘ ਭੁੱਲਰ ਨਹੀਂ ਰਹੇ। ਉਹ ਪਿਛਲੇ ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਤੋਂ ਬਿਮਾਰ ਚੱਲ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਇਸ ਬੇਵਕਤੀ ਵਿਛੋੜੇ ਤੇ ਪੀਪਲਜ਼ ਮੀਡੀਆ ਲਿੰਕ ਨੇ ਵੀ ਡੂੰਘੇ ਦੁੱਖ ਦਾ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਯਾਦ ਵਿੱਚ ਆਯੋਜਿਤ ਸੋਗ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਰਹੇ ਪੱਤਰਕਾਰ ਰੈਕਟਰ ਕਥੂਰੀਆ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਸਰਦਾਰ ਸ਼ਿੰਗਾਰਾ ਸਿੰਘ ਭੁੱਲਰ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਨਵਾਂ ਜ਼ਮਾਨਾ ਤੋਂ ਆਪਣਾ ਕਲਮੀ ਸਫ਼ਰ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ ਪੱਤਰਕਾਰਿਤਾ ਵਿੱਚ ਕਈ ਉੱਚੇ ਮੁਕਾਮਾਂ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚੇ। ਕਈ ਦਹਾਕੇ ਪਹਿਲਾਂ ਉਹ ਰੋਜ਼ਾਨਾ "ਨਵਾਂ ਜ਼ਮਾਨਾ" ਦੇ ਡੈਸਕ ਤੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।  ਫਿਰ ਆਰਥਿਕ ਤੰਗੀਆਂ ਅਤੇ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਦੌੜ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਲੀ ਲੈ ਗਈ ਜਿੱਥੇ ਉਹਨਾਂ ਦਿੱਲੀ ਸਰਕਾਰ ਦੇ ਤ੍ਰੈ ਮਾਸਿਕ ਪੰਜਾਬੀ ਪਰਚੇ ਦਿੱਲੀ ਵਿੱਚ ਸੰਪਾਦਕ ਵੱਜੋਂ ਕੰਮ ਕੀਤਾ। ਉੱਥੇ ਹੀ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਕਈ ਹੋਰ ਅਖਬਾਰੀ ਅਦਾਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਲਗਾਤਾਰ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਖਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਦਿਮਾਗ ਵਿੱਚ ਬਣੀ ਰਹੀ। ਉਹ ਦਿੱਲੀ ਦੇ ਗਲੈਮਰ ਤੋਂ ਪੱਕੇ ਤੌਰ ਤੇ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਨਾ ਹੋ ਸਕੇ। ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਟ੍ਰਿਬਿਊਨ ਟ੍ਰਸਟ ਦੇ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਅਖਬਾਰ ਪੰਜਾਬੀ  ਟ੍ਰਿਬਿਊਨ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਸੰਭਾਲਿਆ ਤਾਂ ਨਵੇਂ ਲੇਖਕਾਂ ਅਤੇ ਕਲਮਕਾਰਾਂ ਲਈ ਇਹ ਇੱਕ  ਸੁਨਹਿਰੀ ਯੁਗ ਸੀ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੇਖਕਾਂ ਅਤੇ ਨਵੇਂ ਪੱਤਰਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਛਪਣ ਦਾ ਮੌਕਾ ਦੇ ਕੇ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ।  "ਪੰਜਾਬੀ ਟ੍ਰਿਬਿਊਨ" ਤੋਂ ਰਿਟਾਇਰ ਹੋਣ ਵੇਲੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਨਵੇਂ ਲੇਖਕਾਂ ਨੂੰ ਉਦਾਸੀ ਵੀ ਹੋਈ। ਇਸਤੋਂ ਬਾਅਦ ਛੇਤੀ ਹੀ ਉਹ ਹਿੰਦੀ ਦੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਮੀਡੀਆ ਸੰਸਥਾਨ ਜਾਗਰਣ ਸਮੂਹ ਦੇ ਅਖਬਾਰ "ਪੰਜਾਬੀ ਜਾਗਰਣ" ਦੇ ਸੰਪਾਦਕ ਬਣ ਗਏ।  ਇਥੇ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਹਿੰਦੀ ਅਤੇ ਪੰਜਾਬੀ ਦੇ ਕਲਮਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਨੇੜੇ ਲਿਆਉਣ ਵਿੱਚ ਅਹਿਮ ਰੋਲ ਅਦਾ ਕੀਤਾ। ਕੁਝ ਦੇਰ ਬਾਅਦ ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਇਥੋਂ ਵੀ ਰਿਟਾਇਰ ਹੋਣਾ ਹੀ ਸੀ।  ਅੱਜ ਕੱਲ੍ਹ ਉਹ  ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਸਪੋਕਸਮੈਨ ਦੇ ਐਡੀਟਰ ਵੱਜੋਂ ਵੀ ਸੇਵਾ ਨਿਭਾ ਰਹੇ ਸਨ ਅਤੇ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਨਵਾਂ ਜ਼ਮਾਨਾ ਵਿੱਚ ਅਕਸਰ ਕਾਲਮ ਵੀ ਲਿਖਦੇ ਸਨ। ਇਸ ਵੇਲੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਉਮਰ ਭਾਵੇਂ 75 ਸਾਂ ਦੀ ਸੀ ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਤੋਂ ਜਾਣੂ ਹੋ ਕੇ ਉਹ ਬਾਕੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਜਵਾਨੀ ਵਾਲੇ ਇਨਕਲਾਬੀ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਭਰ ਦੇਂਦੇ ਸਨ। ਯਾਰਾਂ ਦੋਸਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ਲੋੜਵੰਦਾਂ ਦੇ ਕੰਮ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਉੱਘੇ ਪੱਤਰਕਾਰ ਸਰਦਾਰ ਸ਼ਿੰਗਾਰਾ ਸਿੰਘ ਭੁੱਲਰ ਹੁਣ ਸਾਡੇ ਦਰਮਿਆਨ ਨਹੀਂ ਰਹੇ। ਅੱਜ ਸ਼ਾਮ ਪੰਜ ਵਜੇ ਉਹ ਅਕਾਲ ਚਲਾਣਾ ਕਰ ਗਏ। ਉਹ ਪਿਛਲੇ ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਤੋਂ ਬਿਮਾਰ ਵੀ ਚੱਲ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਤੁਰ ਜਾਣ ਨਾਲ ਕਲਮੀ ਹਲਕਿਆਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਡੂੰਘੀ ਉਦਾਸੀ ਛਾ ਗਈ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਮਿਤੀ 12 ਦਸੰਬਰ ਨੂੰ ਦੁਪਹਿਰੇ ਤਿੰਨ ਵਜੇ ਮੁਹਾਲੀ ਸ਼ਮਸ਼ਾਨਘਾਟ ਵਿਖੇ ਕੀਤਾ ਗਿਆ  ਜਿੱਥੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸੱਜਣਾਂ ਮਿੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੇ ਵੱਡੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਭਾਗ ਲਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ  ਨੇੜੇ ਰਹੇ ਪੱਤਰਕਾਰ ਰੈਕਟਰ ਕਥੂਰੀਆ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ  ਹੱਥ ਮੁੜ ਮੁੜ ਮੋਬਾਈਲ ਫੋਨ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਪਰ ਫਿਰ ਰੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।  ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ ਹੁਣ ਕਿਸ ਨੂੰ ਕਰਨਾ ਹੈ ਫੋਨ? ਉੱਥੇ ਜਾ ਕੇ ਕੌਣ ਪਰਤਦਾ ਹੈ? ਕਿਓਂ ਨਹੀਂ ਸਮਾਂ ਕੱਢਿਆ ਇੱਕ ਵਾਰ ਹੋਰ ਮਿਲਣ ਦਾ? ਦਿਲ ਬਹੁਤ ਉਦਾਸ ਹੈ। ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਝਮੇਲੇ ਸਾਨੂੰ ਕਿੰਨਾ ਬੇਬਸ ਕਰ ਦੇਂਦੇ ਹਨ।  ਕਾਸ਼ ਉਸ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕੋਈ ਮੋਬਾਈਲ ਸੰਪਰਕ ਹੁੰਦਾ! ਕਾਸ਼ੀ ਅਸੀਂ ਅਚਾਨਕ ਵਿਛੜ ਗਏ ਸੱਜਣਾਂ ਨਾਲ ਕੋਈ ਵੀਡੀਓ ਕਾਲ ਹੀ ਕਰ ਸਕਦੇ! ਉਨ੍ਹਾ  ਦੀ ਰਿਹਾਇਸ਼ ਦਾ ਪਤਾ ਹੈ -ਕੋਠੀ ਨੰਬਰ 3602 ਸੈਕਟਰ -69 , ਮੁਹਾਲੀ। ਪੀਪਲਜ਼ ਮੀਡੀਆ ਲਿੰਕ ਦੀ ਇਸ ਸੋਗ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਐਮ ਐਸ ਭਾਟੀਆ, ਪ੍ਰਦੀਪ ਸ਼ਰਮਾ ਇਪਟਾ, ਕਾਰਤਿਕਾ ਸਿੰਘ , ਰੈਕਟਰ ਕਥੂਰੀਆ ਅਤੇ ਹੋਰਨਾਂ ਨੇ ਵੀ ਭਾਗ ਲਿਆ। 

Friday, 15 February 2019

ਹਰਿਭਜਨ ਹਲਵਾਰਵੀ ਯਾਦਗਾਰੀ ਪੁਰਸਕਾਰ ਜਤਿੰਦਰ ਪੰਨੂ ਨੂੰ

ਸਮਾਗਮ ਹੋਵੇਗਾ 17 ਫਰਵਰੀ ਨੂੰ ਹਲਵਾਰਾ ਵਿਖੇ
ਲੁਧਿਆਣਾ: 15 ਫਰਵਰੀ 2019: (ਰੈਕਟਰ ਕਥੂਰੀਆ//ਸਾਹਿਤ ਸਕਰੀਨ)::
ਹਰਿਭਜਨ ਹਲਵਾਰਵੀ ਦਾ ਚੇਤਾ ਕਰਦਿਆਂ ਅਕਸਰ ਯਾਦ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮਾਲਾ ਕਿਓਂ ਤਲਵਾਰ ਬਣੀ? ਇੱਕ ਸੂਖਮ ਜਿਹਾ ਸੰਵੇਦਨਸ਼ੀਲ ਵਿਅਕਤੀ ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਇਨਕਲਾਬ ਦੇ ਰਾਹ ਤੁਰ ਪਿਆ। ਆਖਿਰ ਕਿਓਂ? ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਮੌਤ ਦਾ ਡਰ ਨਹੀਂ ਸੀ? ਗੱਲ ਉਸ ਸੱਠਵਿਆਂ ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਨਕਸਲਵਾਦ ਦਾ ਰਸਤਾ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ਕਲਮਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਕਦੋਂ ਕਿਸ ਨੇ ਫੜੇ ਜਾਣਾ ਹੈ ਜਾਣ ਕਦੋਂ ਕਿਸਦਾ ਮੁਕਾਬਲਾ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਣਾ ਹੈ ਇਸਦਾ ਕੁਝ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਨੌਜਵਾਨ ਇਸ ਲਹਿਰ ਵੱਲ ਖਿੱਚੇ ਤੁਰੇ ਆ ਰਹੇ ਸਨ। ਚੰਗੇ ਪੜ੍ਹੇ ਲਿਖੇ ਨੌਜਵਾਨ , ਘਰੋਂ ਸਰਦੇ ਪੁੱਜਦੇ ਨੌਜਵਾਨ। ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਨਿਜੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਇਦ ਕੋਈ ਔਖ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਜੇ ਗਮ ਸੀ ਤਾਂ ਬਸ ਏਨਾ ਕੁ ਹੀ ਕਿ ਆਖਿਰ ਕਿਓਂ ਸਾਕਾਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ ਸ਼ਹੀਦਾਂ ਦੇ ਸੁਪਨੇ! ਦਾਰਜੀਲਿੰਗ ਨੇੜੇ ਸਥਿਤ ਇੱਕ ਛੋਟੇ ਜਿਹੇ ਇਲਾਕੇ "ਨਕਸਲਬਾੜੀ" ਤੋਂ ਉੱਠੀ ਚਿੰਗਾਰੀ ਨੇ ਅਣਗਿਣਤ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲਿਆ। ਉਹਨੀਂ ਦਿਨੀਂ ਰੇਡੀਓ ਵਾਲੇ ਐਸ ਐਸ ਮੀਸ਼ਾ (ਸੋਹਨ ਸਿੰਘ ਮੀਸ਼ਾ) ਹੁਰਾਂ ਨੇ ਲਿਖਿਆ;
ਲਹਿਰਾਂ ਸੱਦਿਆ ਸੀ ਸਾਨੂੰ ਵੀ ਇਸ਼ਾਰਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ,
ਸਾਥੋਂ ਮੋਹ ਤੋੜ ਹੋਇਆ ਨਾ ਕਿਨਾਰਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ। 
ਹਰਿਭਜਨ ਹਲਵਾਰਵੀ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸੀ ਜਿਹਨਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਵਾਰ ਤਾਂ ਕਿਨਾਰਿਆਂ ਤੋਂ ਮੋਹ ਤੋੜ ਲਿਆ ਸੀ। ਇਸ ਜੁਰਮ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਵੀ ਭੁਗਤੀ।  ਸੁਪਨੇ ਦੇਖਣਾ ਤੇ ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਾਕਾਰ ਕਰਨ ਲਈ ਸੰਘਰਸ਼ਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਪੈਣਾ ਬੜਾ ਬਿਖੜਾ ਪੈਂਡਾ ਸੀ। ਸਜ਼ਾ ਤਾਂ ਭੁਗਤਣੀ ਹੀ ਪੈਣੀ ਸੀ ਪਰ ਇਹਨਾਂ ਸੂਝਵਾਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੁਪਨਿਆਂ ਨੂੰ ਮਰਨ ਨਹੀਂ ਸੀ ਦਿੱਤਾ। ਜੇ ਗੋਲੀ ਦਾ ਰਸਤਾ ਠੀਕ ਲੱਗਿਆ ਤਾਂ ਉਧਰ ਹੀ ਤੁਰ ਪਏ।  ਜੇ ਗੋਰਕੀ ਦੇ ਨਾਵਲ "ਮਾਂ" ਨੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕਮਿਊਨਿਸਟ ਬਣਾਇਆ ਸੀ ਤਾਂ ਜਸਵੰਤ ਸਿੰਘ ਕੰਵਲ ਦੀਆਂ "ਲਹੂ ਦੀ ਲੋਅ" ਵਰਗੀਆਂ ਲਿਖਤਾਂ ਨੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਨਕਸਲਬਾੜੀ ਵਾਲੇ ਰਸਤੇ ਤੋਰਿਆ ਸੀ।
ਇਹ ਗੱਲ ਵੱਖਰੀ ਹੈ ਕਿ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸਾਰਿਆਂ ਦਾ ਮੋਹ ਭੰਗ ਹੁੰਦਾ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਨਕਸਲਬਾੜੀ ਲਹਿਰ ਕਈ ਗਰੁਪਾਂ ਵਿਚ ਵੰਡੀ ਗਈ। ਕੇਡਰ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰਾਂ ਲੱਗਦਾ ਜਿਵੈਂ ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਕੁਰਬਾਨੀਆਂ ਖੂਹਖਾਤੇ ਚਲੀਆਂ ਗਈਆਂ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਆਪਣਾ ਆਪ ਫਰੋਲਣ ਦਾ ਵੇਲਾ ਸੀ। ਖੁਦ ਹੀ ਖੁਦ ਕੋਲੋਂ ਸੁਆਲ ਪੁੱਛਣੇ ਸਨ ਅਤੇ ਖੁਦ ਹੀ ਖੁਦ ਨੂੰ ਜੁਆਬ ਦੇਣੇ ਸਨ। ਜੇਲ੍ਹ ਦਾ ਮਾਹੌਲ ਉਹਨਾਂ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਅੱਜ ਨਾਲੋਂ ਚੰਗਾ ਸੀ। ਸੋਚਣ ਦਾ ਮੌਕਾ ਮਿਲਦਾ ਸੀ। ਪੜ੍ਹਨ ਲਿਖਣ ਦਾ ਮੌਕਾ ਵੀ ਮਿਲਦਾ ਸੀ। ਇਸ ਨਾਲ ਜਦੋਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਾਲ ਮੁਲਾਕਾਤ ਹੁੰਦੀ ਸੀ ਤਾਂ ਖੁਦ ਦਾ ਖੁਦ ਨਾਲ ਵਿਚਾਰ ਵਟਾਂਦਰਾ ਵੀ ਹੁੰਦਾ। ਹਰਿਭਜਨ ਹਲਵਾਰਵੀ ਨੇ ਵੀ ਕਈ ਵਾਰ ਖੁਦ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਮੁਲਾਕਾਤ ਵਿੱਚੋਂ ਕਈ ਵਾਰ ਕਾਫੀ ਕੁਝ ਨਿਕਲਿਆ। ਸਮੁੰਦਰ ਮੰਥਨ ਦੇ ਖਜ਼ਾਨਿਆਂ ਵਾਂਗ-ਬਹੁਤ ਕੁਝ। ਨਕਸਲਬਾੜੀ ਲਹਿਰ ਕਾਰਣ ਹੀ ਸਾਡੀ ਪਰਿਵਾਰਿਕ ਸਾਂਝ ਬਣੀ। ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਛੋਟਾ ਸੀ ਪਰ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਜੀ ਅਤੇ ਚਾਚਾ ਜੀ ਨਾਲ ਹਲਵਾਰਵੀ ਹੁਰਾਂ ਦੇ ਬਹੁਤ ਨੇੜਲੇ ਸਬੰਧ ਸਨ। ਪਿੰਡ ਪੱਕਾ ਕਾਲੇਵਾਲੇ ਵਾਲੇ ਗੁਰਪਰਤਾਪ ਸਿੰਘ ਸ਼ੇਰਗਿੱਲ ਅਤੇ ਜਲਾਲਾਬਾਦ ਵਾਲੇ ਸਤਨਾਮ ਸਿੰਘ ਸੇਠੀ ਆਦਿ ਕੁਝ ਚੰਗੇ ਸਰਦੇ ਪੁੱਜਦੇ ਲੋਕ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਨ। 
ਅੰਡਰਗਰਾਊਂਡ ਵਾਲੇ ਹਾਲਾਤ ਠੀਕ ਹੋਏ ਤਾਂ ਮੁਲਾਕਾਤਾਂ ਵੀ ਵਧੀਆਂ ਸਨ ਪਰ ਰੁਝੇਵਿਆਂ ਨੇ ਜ਼ਿਆਦਾ ਗੱਲਾਂਬਾਤਾਂ ਨਾ ਕਰਨ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਪੰਜਾਬੀ ਟ੍ਰਿਬਿਊਨ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਦਿਆਂ ਮੈਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਕਿ ਹਲਵਾਰਵੀ ਸਾਹਿਬ ਆਏ ਗਏ ਦਾ ਸੁੱਖ ਸਾਂਦ ਵੀ ਪੁੱਛਦੇ। ਅਪਣੱਤ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਵੀ ਕਰਾਉਂਦੇ,  ਉਸ ਲਈ ਜ਼ਰੂਰੀ ਕਦਮ ਵੀ ਚੁੱਕਦੇ ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਆਪਣੀ ਕੁਰਸੀ ਦੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਨੂੰ ਦੇਖਦਿਆਂ ਕਈ ਵਾਰ ਨਿਰਲੇਪ ਜਿਹੇ ਵੀ ਬਣੇ ਰਹਿੰਦੇ। ਇਹ ਉਹ ਦੌਰ ਸੀ ਜਦੋਂ ਕਈਆਂ ਨੇ ਹਲਵਾਰਵੀ ਹੁਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਆਲੋਚਨਾ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਵੀ ਬਣਾਇਆ। ਵਿਵਾਦ ਵੀ ਉੱਠੇ ਪਰ ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਘੋਲ ਵਾਲੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਕਲਮ ਵੱਲ ਆਏ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਨਕਸਲੀ ਯੋਧਿਆਂ ਵਾਂਗ ਹਲਵਾਰਵੀ ਹੁਰਾਂ ਨੇ ਵੀ ਪਿਛਾਂਹ ਮੁੜ ਕੇ ਨਹੀਂ ਦੇਖਿਆ। ਇਸ ਦੁਨੀਆ ਤੋਂ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਵਿਦਾ ਹੋਣਾ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਹੀ ਪਹਿਲਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੀ। ਅਜਿਹਾ ਕਿਸੇ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਅਚਿੰਤੇ ਬਾਜ਼ ਪਏ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਇੱਕ ਵਾਰ ਫੇਰ ਸੱਚ ਹੋ ਨਿੱਬੜੀ ਸੀ। 
ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਜਤਿੰਦਰ ਪੰਨੂ ਹੁਰਾਂ ਨੇ ਜਦੋਂ ਸਰਗਰਮ ਪੱਤਰਕਾਰੀ ਵਿੱਚ ਕਦਮ ਰੱਖਿਆ ਉਦੋਂ ਪੰਜਾਬ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਸੰਘਰਸ਼ ਫਿਰ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਚੁੱਕਿਆ ਸੀ।  ਥਾਣੇ ਅਕਸਰ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਪੰਜ ਵਜੇ ਬੰਦ ਹੋ ਜਾਇਆ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਸਵੇਰੇ ਘਰੋਂ ਨਿਕਲਣ ਵੇਲੇ ਯਕੀਨ ਨਹੀਂ ਸੀ ਹੁੰਦਾ ਕਿ ਸ਼ਾਮੀ ਘਰ ਪਰਤ ਸਕਾਂਗੇ ਜਾਂ ਨਹੀਂ। ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਹਕੂਮਤ ਦੀ ਸਖਤੀ ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਖਾਲਿਸਤਾਨੀ ਹਨੇਰੀ। ਜਦੋਂ ਪੰਥਕ ਕਮੇਟੀ ਨੇ ਮੀਡੀਆ ਲਈ ਵੀ "ਕੋਡ ਆਫ ਕੰਡਕਟ" ਜਾਰੀ ਕੀਤਾ ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ-ਹਿੰਦੀ ਅਤੇ ਪੰਜਾਬੀ ਅਖਬਾਰਾਂ ਸਮੇਤ ਕਈਆਂ ਨੇ ਪਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ। ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਹੈ ਉਹ ਕਾਫੀ ਲੰਮਾ ਬਿਆਨ ਸੀ। ਪਰ ਮੀਡੀਆ ਦੇ ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਹਿੱਸੇ ਨੇ ਨਾ ਚਾਹੁੰਦਿਆਂ ਹੋਈਆਂ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਪੂਰੇ ਦਾ ਪੂਰਾ ਛਾਪਿਆ ਸੀ। ਹਿੰਦੀ ਦੇ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਅਖਬਾਰ  ਦੈਨਿਕ ਟ੍ਰਿਬਿਊਨ ਦੇ ਸੰਪਾਦਕ ਰਾਧੇ ਸ਼ਿਆਮ ਸ਼ਰਮਾ ਸ਼ਾਇਦ ਅਜਿਹੀ ਹੀ ਕਿਸੇ ਖਬਰ ਦੇ ਮੁੱਦੇ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਅਸਤੀਫਾ ਦੇ ਗਏ ਸਨ।  ਉਸ ਵੇਲੇ ਵੀ ਜਤਿੰਦਰ ਪੰਨੂ ਹੁਰਾਂ ਨੇ  "ਨਵਾਂ ਜ਼ਮਾਨਾ" ਵਿੱਚ ਉਹੀ ਕੁਝ ਛਾਪਿਆ ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਲੱਗਿਆ। ਇੱਕ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਕਲਮ ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਪਿਸਤੌਲ ਫੜ ਕੇ ਲਿਖਣਾ ਕੋਈ ਸੌਖਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਸ਼ਾਇਦ ਜਾਗਦੀ ਜ਼ਮੀਰ ਵਾਲੇ ਪੱਤਰਕਾਰ ਲਈ ਹਰ ਵੇਲੇ ਅਜਿਹੇ ਹਾਲਾਤ ਹੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਸਨੂੰ ਹਰ ਵੇਲੇ ਆਪਣੀ ਕਲਮ 'ਤੇ ਵੀ ਪਹਿਰਾ ਦੇਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਜ਼ਮੀਰ 'ਤੇ ਵੀ। ਸ਼ਾਇਦ ਪੰਨੂ ਹੁਰਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚਲੀ ਚਮਕ, ਬੋਲਬਾਣੀ ਵਿੱਚ ਦਲੇਰੀ ਅਤੇ ਚਿਹਰੇ ਦਾ ਨੂਰ ਇਸ ਕਰਕੇ ਹੀ ਸੰਭਵ ਹੋ ਸਕਿਆ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਆਪਣੀ ਜ਼ਮੀਰ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵੱਲ ਹਰ ਵੇਲੇ ਕੰਨ ਰੱਖਿਆ।  ਇਸ ਲਈ ਇਸ ਇਨਾਮ-ਸਨਮਾਨ ਦੀ ਇੱਕ ਵੱਖਰੀ ਜਿਹੀ ਅਹਿਮੀਅਤ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਨਾਇਕ ਦੇ ਨਾਮ ਵਾਲਾ ਇਨਾਮ ਸਨਮਾਨ ਇੱਕ ਨਾਇਕ ਨੂੰ ਹੀ ਦਿੱਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। 
ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਗੱਲ ਇਹ ਕਿ ਇਹ ਇੱਕ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਵੀ ਹੈ। ਅੱਜ ਦੇ ਦੌਰ ਵਿੱਚ ਜਦੋਂ ਮੀਡੀਆ ਵੀ ਸ਼ੁੱਧ ਕਾਰੋਬਾਰੀ ਹੋ ਚੁੱਕਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਸਮਾਜ ਵੀ। ਇਸ ਵਿਕਾਓ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਵੀ ਜੇ ਅਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਕਲਮਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਸਕਦੇ ਹਾਂ ਜਿਹੜੇ ਨਾ ਵਿਕੇ ਤੇ ਨਾ ਡਰੇ ਤਾਂ ਨਿਸਚੇ ਹੀ ਅਸੀਂ ਅਜੇ ਵੀ ਉਮੀਦ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਕਲਮ ਨਾਲ ਸਮਾਜ ਬਦਲਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। 
ਜਦੋਂ ਪੰਨੂ ਹੁਰਾਂ ਨੇ "ਨਵਾਂ ਜ਼ਮਾਨਾ" ਵਿੱਚ ਆਪਣੀਆਂ ਲਿਖਤਾਂ ਲਿਖੀਆਂ ਉਦੋਂ ਲੋਕ ਇੱਕ ਸਟੇਸ਼ਨ ਤੋਂ ਦੂਜੇ ਸਟੇਸ਼ਨ ਤੱਕ ਦਾ ਸਫ਼ਰ ਸਿਰਫ ਰੋਜ਼ਾਨਾ "ਨਵਾਂ ਜ਼ਮਾਨਾ" ਖਰੀਦਣ ਲਈ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਕਰਿਆ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਇਹ ਸਾਡੇ ਸਾਰਿਆਂ ਲਈ ਇੱਕ ਮਾਣ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਹੈ ਕਿ "ਨਵਾਂ ਜ਼ਮਾਨਾ" ਨੇ  ਅੱਜ ਦੀਆਂ ਸਥਾਪਿਤ ਅਖਬਾਰਾਂ ਵਾਂਗ ਆਪਣੀ ਵਿਕਰੀ ਵਧਾਉਣ ਲਈ ਕਦੇ ਵੀ ਗਿਫਟ  ਆਈਟਮਾਂ ਦਾ ਸਹਾਰਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਲਿਆ। ਕਦੇ ਵੀ ਘਰ ਘਰ ਜਾ ਕੇ ਪਰਚਾ ਖਰੀਦਣ ਵਾਲਿਆਂ ਗਿਫ਼ਟ ਸਕੀਮਾਂ ਨਹੀਂ ਸਨ ਚਲਾਈਆਂ। ਵੱਡੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਰੰਗੀਨ ਅਖਬਾਰਾਂ ਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਬੜੀ ਹੀ ਸਾਦਗੀ ਨਾਲ ਛਪਣ ਵਾਲਾ ਬਲੈਕ ਐਂਡ ਵਾਈਟ ਨਵਾਂ ਜ਼ਮਾਨਾ ਸਿਰਫ ਆਪਣੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੀ ਜਾਨ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਘਰ ਘਰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਸੀ। ਜਿਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਜਤਿੰਦਰ ਪੰਨੂੰ ਹੁਰਾਂ ਦੀਆਂ ਲਿਖਤਾਂ ਪੜ੍ਹੀਆਂ ਹਨ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ ਕਿ "ਨਵਾਂ ਜ਼ਮਾਨਾ" ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਲਿਖਤਾਂ ਕਾਰਨ ਅੱਜ ਵੀ ਹਰਮਨ ਪਿਆਰਾ ਹੈ। 
ਪੰਨੂੰ ਹੁਰਾਂ ਦਾ ਇਹੀ ਰੰਗ ਬਾਕੀ ਮੀਡੀਆ ਉੱਤੇ ਵੀ ਸੀ।
ਇੱਕ ਵਾਰ ਜਲੰਧਰ ਵਾਲੇ ਰੇਡੀਓ ਸਟੇਸ਼ਨ 'ਤੇ ਮੁਲਾਕਾਤ ਹੋਈ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਇੱਕੋ ਇੱਕ ਸਟੂਡੀਓ ਹੀ ਖਾਲੀ ਸੀ ਅਤੇ ਪੰਨੂ ਹੁਰਾਂ ਨੇ ਜਲਦੀ ਜਾਣਾ ਸੀ। ਸੋ ਫੈਸਲਾ ਹੋਇਆ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਰਿਕਾਰਡਿੰਗ ਪਹਿਲਾਂ ਕਰ ਲਈ ਜਾਏ। ਮੈਂ ਦੂਜੇ ਪਾਸਿਓਂ ਤਕਨੀਕੀ ਸੈਕਸ਼ਨ ਵਿੱਚ  ਲੱਗੇ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਵਿੱਚੋਂ ਦੇਖ ਵੀ ਰਿਹਾ ਸਾਂ ਅਤੇ ਸੁਣ ਵੀ ਰਿਹਾ ਸਾਂ। ਇੱਕ ਵੀ ਸ਼ਬਦ ਅਜਿਹਾ ਨਹੀਂ ਜਿਹੜਾ ਉਹਨਾਂ ਕਿਸੇ ਕਾਗਜ਼ ਤੋਂ ਪੜ੍ਹਿਆ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਇੱਕ ਵੀ ਸ਼ਬਦ ਨਿਰਥਰਕ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਸੁਣਨ ਵਾਲਾ ਸਾਹ ਰੋਕ ਕੇ ਸੁਣਦਾ। ਵਾਲ ਦੀ ਖੱਲ ਲਾਹੁਣਾ ਸੁਣਿਆ ਸੀ ਪਰ ਪੰਨੂ ਸਾਹਿਬ ਜਦੋਂ ਵਿਸ਼ਲੇਸ਼ਣ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤਾਂ ਇੱਕ ਆਮ ਅਤੇ ਅਨਪੜ੍ਹ ਕਿਸਮ ਦੇ ਵਿਅਕਤੀ ਸਾਹਮਣੇ ਵੀ ਸਾਰਾ ਹੀਜ ਪਿਆਜ ਸਾਹਮਣੇ ਲੈ ਆਂਦੇ ਹਨ। ਹਲਵਾਰਾ ਦੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਅਜਿਹੀ ਸ਼ਖ਼ਸੀਅਤ ਦੇ ਮਾਨ ਸਨਮਾਨ ਵਿੱਚ ਅਜਿਹਾ ਸਮਾਗਮ ਹੋਣਾ ਸਾਡੇ ਸਭਨਾਂ ਲਈ ਖੁਸ਼ੀ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ। 
ਮਿਲੀ ਸੂਚਨਾ ਮੁਤਾਬਿਕ ਆਸਟਰੇਲੀਆ ਵੱਸਦੇ ਪੰਜਾਬੀ ਮੀਡੀਆ ਕਰਮੀ ਤੇ ਲੇਖਕ ਦਲਬੀਰ ਸਿੰਘ ਸੁੰਮਨ ਹਲਵਾਰਵੀ ਦੇ ਪਿਤਾ ਜੀ ਦੀ ਯਾਦ ਅੰਦਰ ਬਣੇ ਕਾਮਰੇਡ ਰਤਨ ਲਿੰਘ ਹਲਵਾਰਾ (ਇੰਗਲੈਂਡ ਵਾਲੇ) ਯਾਦਗਾਰੀ ਟਰਸਟ ਵੱਲੋਂ ਸਥਾਪਿਤ ਹਰਿਭਜਨ ਹਲਵਾਰਵੀ ਯਾਦਗਾਰੀ ਪੁਰਸਕਾਰ 17 ਫਰਵਰੀ ਨੂੰ ਸ਼੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਰਾਮ ਦਾਸ ਕਾਲਿਜ ਆਫ ਐਜੂਕੇਸ਼ਨ ਪੱਖੋਵਾਲ ਰੋਡ ਹਲਵਾਰਾ  (ਲੁਧਿਆਣਾ)ਦੇ ਹਾਲ ਵਿੱਚ ਸਿਰਕੱਢ ਪੱਤਰਕਾਰ ਤੇ ਲੇਖਕ ਸ਼੍ਰੀ ਜਤਿੰਦਰ ਪੰਨੂ ਸੰਪਾਦਕ ਨਵਾਂ ਜ਼ਮਾਨਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇਗਾ।

ਤਰਨਤਾਰਨ ਜ਼ਿਲ੍ਹੇ ਦੇ ਪਿੰਡ ਸਖੀਰਾ ਚ 19 ਅਕਤੂਬਰ 1954 ਨੂੰ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਸ਼੍ਰੀ ਜਤਿੰਦਰ ਪੰਨੂ ਪਿਛਲੇ 35 ਸਾਲ ਤੋਂ ਪੰਜਾਬੀ ਅਖਬਾਰ ਨਵਾਂ ਜ਼ਮਾਨਾ ਚ ਵੱਖ ਵੱਖ ਜ਼ੁੰਮੇਵਾਰੀਆਂ ਨਿਭਾਉਣ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ਦੇਸ਼ ਬਦੇਸ਼ ਦੇ ਪ੍ਰਿੰਟ ਤੇ ਇਲੈਕਟਰਾਨਿਕ ਮੀਡੀਆ ਵਿੱਚ ਬੇਬਾਕ ਟਿਪਣੀਕਾਰ ਵਜੋਂ ਜਾਣੇ ਪਛਾਣੇ ਚਿਹਰੇ ਹਨ।
ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਉਹ ਪੰਜਾਬੀ ਸਾਹਿੱਤ ਅਕਾਡਮੀ ਲੁਧਿਆਣਾ ਤੇ ਕੇਂਦਰੀ ਪੰਜਾਬੀ ਲੇਖਕ ਸਭਾ ਦੇ ਵੀ ਜੀਵਨ ਮੈਂਬਰ ਹਨ।
ਪੁਰਸਕਾਰ ਚੋਣ ਕਮੇਟੀ ਦੇ ਚੇਅਰਮੈਨ ਦਲਬੀਰ ਸਿੰਘ ਸੁੰਮਨ ਹਲਵਾਰਵੀ, ਸਰਬਜੀਤ ਸੋਹੀ ਤੇ ਡਾ: ਨਵਤੇਜ ਸਿੰਘ ਹਲਵਾਰਵੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਸ਼੍ਰੀ ਜਤਿੰਦਰ ਪੰਨੂ ਆਪਣੀਆਂ ਆਲੋਚਨਾਤਮਿਕ ਵਾਰਤਕ ਪੁਸਤਕਾਂ ਦਾਸਤਾਨ ਪੱਛੋਂ ਦੇ ਪੱਛਿਆਂ ਦੀ,ਸਿੱਖ ਧਰਮ ਦੇ ਸਮਾਜਿਕ ਸਰੋਕਾਰ, ਤੁਕ ਤਤਕਰਾ- ਵਾਰਾਂ ਭਾਈ ਗੁਰਦਾਸ, ਰੰਗ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਅਤੇ ਕਾਵਿ ਪੁਸਤਕ ਅੱਜਨਾਮਾ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਕਾਵਿ ਵਿਅੰਗ ਛੀਓਡ਼ੰਬਾ ਕਾਰਨ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਚਰਚਾ ਚ ਰਹੇ ਹਨ। ਦੂਰਦਰਸ਼ਨ ਕੇਂਦਰ ਜਲੰਧਰ ਤੇ ਪਰਾਈਮ ਏਸ਼ੀਆ ਚੈਨਲ ਕੈਨੇਡਾ ਦੇ ਵਿਸ਼ਲੇਸ਼ਣਕਾਰ ਵਜੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਵਕੋਸ਼ੀ ਗਿਆਨ ਦਾ ਲੋਹਾ ਵਿਰੋਧੀ ਵੀ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।
ਇਹ ਐਲਾਨ ਟਰਸਟ ਦੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਪ੍ਰੋ: ਗੁਰਭਜਨ ਗਿੱਲ, ਮੀਤ ਪ੍ਰਧਾਨ ਡਾ: ਗੋਪਾਲ ਸਿੰਘ ਬੁੱਟਰ , ਜਨਰਲ ਸਕੱਤਰ ਡਾ: ਨਿਰਮਲ ਜੌਡ਼ਾ, ਡਾ: ਜਗਵਿੰਦਰ ਜੋਧਾ ਸਕੱਤਰ ਸਰਗਰਮੀਆਂ ਤੇ ਵਿੱਤ ਸਕੱਤਰ ਮਨਜਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਧਨੋਆ ਨੇ ਕਰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਸਮਾਗਮ ਦੀ ਪ੍ਰਧਾਨਗੀ ਡਾ: ਐੱਸ ਪੀ ਸਿੰਘ ਸਾਬਕਾ ਵਾਈਸ ਚਾਂਸਲਰ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੇਵ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਕਰਨਗੇ ਜਦ ਕਿ ਮੁੱਖ ਮਹਿਮਾਨ ਵਜੋਂ ਡਾ: ਸੁਰਜੀਤ ਸਿੰਘ ਭੱਟੀ ਪੰਜਾਬੀ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਪਟਿਆਲਾ ਹੋਣਗੇ। ਇਸ ਮੌਕੇ ਕਰਵਾਏ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਕਵੀ ਦਰਬਾਰ ਦੀ ਪ੍ਰਧਾਨਗੀ ਪੰਜਾਬੀ ਕਵਿੱਤਰੀਆਂ ਅਰਤਿੰਦਰ ਸੰਧੂ,ਸੁਖਵਿੰਦਰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ , ਹਰਿਭਜਨ ਹਲਵਾਰਵੀ ਦੀ ਜੀਵਨ ਸਾਥਣ ਪ੍ਰੋ: ਪ੍ਰਿਤਪਾਲ ਹਲਵਾਰਵੀ ਤੇ ਪ੍ਰਿੰਸੀਪਲ ਰਣਜੀਤ ਸਿੰਘ ਧਾਲੀਵਾਲ ਕਰਨਗੇ।
ਸੱਦੇ ਗਏ ਪੰਦਰਾਂ ਕਵੀਆਂ ਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਕਵੀ ਦਰਬਾਰ ਨੂੰ ਮਾਲਵਾ ਟੀ ਵੀ  ਲਾਈਵ ਟੈਲੀਕਾਸਟ ਕਰੇਗਾ।