S S Cheema on Monday 8th June 2026 at 14:42 Regarding Sahit Chintan Baithak at PKK Chd
ਗਊ ਦਾ ਪਿਸ਼ਾਬ ਪੀਣ ਨਾਲ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ-ਸ਼੍ਰੀ ਜੈਪਾਲ
ਸਾਡੇ ਗਿਆਨ ਨਹੀਂ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਦਾ ਵੀ ਉਧਾਲਾ ਹੋਇਆ ਹੈ-ਡਾ. ਅਰੀਤ ਕੌਰ
ਚੰਡੀਗੜ੍ਹ: ਜੂਨ 2026: (ਕਾਰਤਿਕਾ ਕਲਿਆਣੀ ਸਿੰਘ//ਸਾਹਿਤ ਸਕਰੀਨ ਡੈਸਕ)::
ਚੰਡੀਗੜ੍ਹ ਦੀਆਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਖੂਬੀਆਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਖੂਬੀ ਸਾਹਿਤ ਚਿੰਤਨ ਵਾਲੀ ਬੈਠਕ ਦੀ ਵੀ ਹੈ ਜਿਹੜੀ ਹਰ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਐਤਵਾਰ ਨੂੰ ਆਯੋਜਿਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਵਾਰ ਸਾਹਿਤ ਚਿੰਤਨ, ਚੰਡੀਗੜ੍ਹ ਦੀ ਜੂਨ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਮਾਸਿਕ ਇਕੱਤਰਤਾ ਪਹਿਲੇ ਐਤਵਾਰ ਨੂੰ ਹੀ 07 ਜੂਨ 2026 ਨੂੰ ਸਵੇਰੇ 10.30 ਵਜੇ ਹੋਈ। ਸਾਹਿਤ ਦੇ ਆਯੋਜਨਾਂ ਨੂੰ ਕਈਂ ਨਵੇਂ ਰੰਗਾਂ ਅਤੇ ਅਹਿਸਾਸਾਂ ਨਾਲ ਰੰਗ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਕਲਾ ਕੇਂਦਰ ਚੰਡੀਗੜ੍ਹ ਦੇ ਸੈਕਟਰ-35-ਬੀ, ਚੰਡੀਗੜ੍ਹ ਵਿਖੇ ਸਥਿਤ ਹੈ ਜਿਥੇ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਸੰਗੀਤਕ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਹੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਸੱਤ ਜੂਨ ਵਾਲੇ ਸਾਹਿਤਿਕ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਦਾ ਆਯੋਜਨ ਪ੍ਰੋ. ਅਰਵਿੰਦ ਦੀ ਪ੍ਰਧਾਨਗੀ ਹੇਠ ਹੋਇਆ। ਬਹੁਤ ਹੀ ਗੰਭੀਰ ਮੁੱਦਿਆਂ ਨੂੰ ਬੜੇ ਹੀ ਸਲੀਕੇ ਨਾਲ ਉਠਾਉਣ ਵਾਲਾ ਇਹ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਬਹੁਤ ਹੀ ਯਾਦਗਾਰੀ ਵੀ ਰਿਹਾ।
ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪਿਛਲੇ ਦਿਨੀਂ ਵਿਛੜੇ ਸਾਥੀਆਂ - ਇਤਿਹਾਸਕਾਰ ਪ੍ਰੋ. ਮਲਵਿੰਦਰਜੀਤ ਸਿੰਘ ਵੜੈਚ, ਕਾ. ਸੁਰਿੰਦਰ ਤਿਵਾੜੀ, ਪੱਤਰਕਾਰ ਪ੍ਰਵੀਨ ਵਾਲੀਆ, ਟੀ.ਵੀ. ਪੱਤਰਕਾਰ ਟੈਂਡ ਟਰਨਰ, ਕਾ. ਸ਼ਿੰਗਾਰਾ ਸਿੰਘ ਸੇਖਾ, ਉਘੇ ਵਿਗਿਆਨੀ ਡਾ. ਇੰਦਰਜੀਤ ਸਿੰਘ, ਅਦਾਕਾਰਾ ਤਵਿਸ਼ਾ ਸ਼ਰਮਾ, ਪੰਜਾਬੀ ਗਾਇਕਾ ਇੰਦਰ ਕੌਰ, ਨਰਵਾਣਾ ਨਹਿਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਕੇ ਮਾਰੇ ਇੱਕ ਪੁੱਤ ਤੇ ਦੋ ਧੀਆਂ, ਏਕਮ ਸਿੰਘ (ਦਸਵੀਂ ਜਮਾਤ), ਮੁਸਕਾਨ ਕੌਰ (ਸੱਤਵੀਂ ਜਮਾਤ) ਤੇ ਰਾਜਵੀਰ ਕੌਰ (ਦੂਸਰੀ ਜਮਾਤ), ਲੇਖਕ ਰਿਪੁਦਮਨ ਸਿੰਘ ਰੂਪ, ਇਜਰਾਇਲੀ ਹਮਲੇ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਗਏ 29 ਲਿਬਨਾਨੀ ਨਾਗਰਿਕ, ਗਾਇਕਾ ਸੁਮਨ ਕਲਿਆਣਪੁਰ, ਸਿੱਖਿਆ ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਸਵਰਨ ਸਿੰਘ ਭੰਗੂ, ਉਰਦੂ ਅਕਾਦਮੀ ਹਰਿਆਣਾ ਦੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਡਾ. ਚੰਦਰ ਤ੍ਰਿਖਾ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸੁਸ਼ੀਲਾ ਤ੍ਰਿਖਾ, ਫਿਲਮ ਨਿਰਮਾਤਾ ਪਹਿਲਾਜ ਨਿਹਲਾਨੀ, ਉਰਦੂ ਸ਼ਾਇਰ ਬਸ਼ੀਰ ਬੱਦਰ, ਦਿੱਲੀ ਅਗਨੀ ਕਾਂਡ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਗਏ 21 ਦੇਸੀ ਤੇ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਨਾਗਰਿਕ ਤੇ ਇਰਾਨ ਦੇ ਅਰਬੀ ਚੈਨਲ ਅਲ-ਆਲਮ ਦੇ ਪੱਤਰਕਾਰ ਹੁਸੈਨ ਜ਼ਾਯਦਾਨ ਨੂੰ ਦੋ ਮਿੰਟ ਮੌਨ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋ ਕੇ ਸ਼ਰਧਾਂਜਲੀ ਭੇਂਟ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਫਿਰ ਪਿਛਲੇ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਕਾਰਵਾਈ ਪੜ੍ਹੀ ਤੇ ਪ੍ਰਵਾਨ ਕੀਤੀ ਗਈ।
ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਸੈਨਿਕ ਸਕੂਲਾਂ ਵਿੱਚ ਪੰਜਾਬੀ ਨੂੰ ਆਪਸ਼ਨਲ ਤੇ ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ ਨੂੰ ਲਾਜ਼ਮੀ ਵਿਸ਼ਾ ਕਰਨ ਦੇ ਫ਼ੈਸਲੇ ਨੂੰ ਵਾਪਿਸ ਲੈਣ ਦੀ ਮੰਗ ਵੀ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਉਠਾਈ ਗਈ।
ਸ਼੍ਰੀ ਸਤਨਾਮ ਚਾਨਾ ਦੀ ਨਵੀਂ ਕਿਤਾਬ-‘ਸੰਵੇਦਨਾ ਤੋਂ ਗੁੰਗੇ ਵਿਰਲਾਪ ਤੱਕ: ਗਿਆਨ ਦੇ ਉਧਾਲੇ ਦੀ ਇਤਿਹਾਸ ਰੇਖਾ’ - ਬਾਰੇ ਚਰਚਾ ਕਰਦਿਆਂ ਸ਼੍ਰੀ ਕੰਵਲਜੀਤ ਸਿੰਘ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਅੱਜ ਮੁਲਕ ਵਿੱਚ ਪੁਰਾਤਨ ਭਾਰਤੀ ਗਿਆਨ ਪਰੰਪਰਾ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਵਾਦ ਦਾ ਸ਼ੋਰ ਹੈ। ਸਰਬ ਸਾਂਝੇ ਗਿਆਨ ਉਤੇ ਕਬਜਾ ਕਰਨ ਦੀ ਪ੍ਰਵਿਰਤੀ ਭਾਰੂ ਹੈ। ਸੂਦਰਾਂ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਕਰਨ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿੱਕਾ ਢਾਲ ਕੇ ਪਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਚੇਤਨਾ ਤੇ ਆਤਮਾ ਇਕੱਠੇ ਨਹੀਂ ਚੱਲ ਸਕਦੇ। ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਧਾਰਮਿਕ ਫ਼ਿਰਕੇ ਦੇ ਅਧਿਆਤਮ ਦੀ ਪ੍ਰਭੂਸੱਤਾ ਨੂੰ ਸਥਾਪਤ ਕਰਨ ਦਾ ਯਤਨ ਕੀਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਗਿਆਨ ਦੇ ਉਧਾਲੇ ਨੂੰ ਦੇਸ਼ ਭਗਤੀ ਕਿਹਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਚਾਰਵਾਕ ਤੇ ਬੋਧੀਆਂ ਉਪਰ ਹਮਲੇ ਕੀਤੇ ਗਏ। ਸੰਸਥਾਗਤ ਧਰਮ ਆਪਣਾ ਅੰਧ ਵਿਸ਼ਵਾਸ਼ ਦੂਜਿਆਂ ਉਪਰ ਥੋਪਦਾ ਹੈ। ਕਰਮਸ਼ੀਲ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਅਪਮਾਨਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੰਘਰਸ਼ਾਂ ਦੇ ਰਾਹ ਰੱਦ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕਬੀਲਿਆਂ ਤੋਂ ਨੇਸ਼ਨ ਸਟੇਟ ਬਣਾ ਲਈ ਹੈ। ਟਕਰਾਅ ਨੂੰ ਅਵੇਸਲੇ ਵਿੱਚ ਟਾਲਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਕਿਰਤ ਦੇ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਦਾ ਬਹੁਤ ਮਹੱਤਵ ਹੈ।
ਡਾ. ਜਸਪਾਲ ਸਿੰਘ ਨੇ ਬਹਿਸ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ ਕਿ ਸਾਰੀ ਵਰਕਿੰਗ ਕਲਾਸ ਪਰੋਲੇਤਾਰੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਚੇਤੰਨ, ਸੰਗਠਤ ਤੇ ਸੰਘਰਸ਼ੀ ਜਨ ਸਮੂਹ ਹੀ ਬਦਲਾਅ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪ੍ਰਿਟਿੰਗ ਪ੍ਰੈੱਸ ਦੇ ਆਉਣ ਨਾਲ ਗਿਆਨ ਨਿੱਜੀ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ, ਇਸਦਾ ਜਮਹੂਰੀਕਰਨ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਮਨੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਇੱਲਾਂ ਤੇ ਗਿਰਜਾਂ ਵੀ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਮਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਸਪਣੀ ਆਪਣੇ ਬੱਚੇ ਆਪ ਨਿਗਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਕੁਦਰਤੀ ਵਾਤਾਵਰਨ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਵਿਹਾਰ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਮਾਨਸਿਕਤਾ ਦੀ ਦੇਹ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕੋਈ ਹੋਂਦ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਜੀਵ ਵਿਕਾਸ ਵਿਂਚੋਂ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਹੋਂਦ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੀ ਅਭੈ ਸਿੰਘ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਪੂੰਜੀ ਤੇ ਮਜਦੂਰ ਦਾ ਆਪਸੀ ਵਿਰੋਧ ਵਾਲਾ ਰਿਸ਼ਤਾ ਹੈ। ਵਾਧੂ ਕਦਰ ਨੂੰ ‘ਚਾਚੇ’ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਗਿਆਨ ਨਿੱਜੀ ਤੇ ਸਮੂਹਿਕ ਦੋ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਹੈ। ਸਾਂਝੇ ਸੰਕਟਾਂ ਦਾ ਹੱਲ ਸਾਂਝੇ ਸੰਘਰਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਹੋਣਾ ਹੈ। ਕਿਸਾਨ ਅੰਦੋਲਨ ਇਸ ਦੀ ਮਿਸਾਲ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੀ ਜਸਵੰਤ ਸਿੰਘ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਗਿਆਨ ਗਿਰੋਹ ਦਾ ਉਦੇਸ਼ ਕੇਵਲ ਮੁਨਾਫ਼ਾ ਕਮਾਉਣਾ ਹੈ। ਪੂੰਜੀਵਾਦ ਮਾਨਵ ਨੂੰ ਅਮਾਨਵੀ ਬਣਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਕਈ ਵਾਰ ਗਿਆਨ ਦੇ ਉਧਾਲੇ ਵਿੱਚ ਪਰਜਾ ਦੀ ਮੂਕ ਸਹਿਮਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਬਾਬਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਵਚਨਾਂ ਨਾਲ ਗਿਆਨ ਦਾ ਉਧਾਲਾ ਨਹੀਂ, ਗਿਆਨ ਦਾ ਗੰਧਾਲਾ ਵੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਸੂਰਜ ਵੱਲ ਪਾਣੀ ਸੁੱਟਣਾ ਬੇਤੁਕਾ ਹੈ। ਸੰਖ ਵਜਾਉਣੇ ਬੇਮਾਅਨੇ ਹਨ। ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਅਸਲ ਮਕਸਦ ਜਿਉਂਦੇ ਰਹਿਣਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੀ ਜੈਪਾਲ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਹ ਵਿਗਿਆਨ ਦੀ ਕਿਤਾਬ ਹੈ। ਗਿਆਨ ਦਾ ਰਾਜਸੀਕਰਨ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਗਰਾਮਸ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਸਰੀਰਕ ਬਲ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਵੀ ਗਲਬਾ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗਊ ਦਾ ਪਿਸ਼ਾਬ ਪੀਣ ਨਾਲ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ।
ਪ੍ਰੋ. ਅਮਰਜੀਤ ਸਿੰਘ ਅਰਪਨ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਕੁਆਂਟਿਮ ਫਿਜਿਕਸ ਦੇ ਵਿਕਸਤ ਹੋਣ ਨਾਲ ਨਵੇਂ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸੋਚਣਾ ਪਵੇਗਾ। ਨਵੇਂ ਟੂਲ ਤੇ ਨਵੀਂ ਬੁੱਧੀ ਵਰਤਣੇ ਪੈਣਗੇ।
ਸ਼੍ਰੀ ਪਰਮਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਗਿੱਲ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਗਿਆਨ ਤੇ ਔਜਾਰ ਦਾ ਰਿਸ਼ਤਾ ਬੜਾ ਗੂੜ੍ਹਾ ਹੈ। ਸਿਆਣੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲਈ ਲੇਖਕ ਨੂੰ ਵਧਾਈ ਦੇਣੀ ਬਣਦੀ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੀ ਸਤਨਾਮ ਚਾਨਾ ਨੇ ਸਰੋਤਿਆਂ ਦੇ ਸਨਮੁਖ ਹੁੰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ ਕਿ ਹਰ ਜੀਵ ਕਿਸੇ ਦੂਜੇ ਦੀ ਖੁਰਾਕ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਾਫੀਆਂ ਮੰਗੀਆਂ ਤੇ ਆਜ਼ਾਦੀ ਲਈ ਕੋਈ ਸੰਘਰਸ਼ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਸਦੀ ਲੋਕ-ਮਾਨਸਿਕਤਾ ਉਤੇ ਗਲਬੇ ਦਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ੇ ਤੇ ਉਦੇਸ਼ ਦੀ ਪੂਰਤੀ ਲਈ ਚੰਗੇ ਸਮਾਜ ਦੀ ਸਿਰਜਣਾ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਅਧਿਆਤਮ ਨਾਲੋਂ ਪਦਾਰਥਵਾਦ ਦੀ ਪ੍ਰਾਥਮਿਕਤਾ ਬਣੀ ਰਹੇਗੀ।
ਪ੍ਰੋ. ਅਰਵਿੰਦ ਨੇ ਪ੍ਰਧਾਨਗੀ ਸਮੇਂ ਬੋਲਦਿਆਂ ਕਿਹਾ ਕਿ ਮਨੁੱਖ ਬਾਕੀ ਜੀਵਾਂ ਤੇ ਬਨਸਪਤੀ ਦੀ ਸਹਿਹੋਂਦ ਨਾਲ ਹੀ ਜਿਉਂਦਾ ਰਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਗੁੰਗੇ ਵਿਰਲਾਪ ਵਿੱਚ ਲੋਕ ਹੀ ਹਨ। ਅਸੀਂ ਡਾਰਵਨ ਤੇ ਮਾਰਕਸ ਤੋਂ ਪਰ੍ਹੇ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੇ। ਹਰ ਵਰਤਾਰਾ ਵਿਕਾਸਮਈ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਦੈਵੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਹੀਂ, ਤਰਕ ਦੇ ਆਧਾਰ ਉੱਤੇ ਕੰਮ ਕਰੀਏ। ਸਾਡੇ ਨਿੰਮ ਦੇ ਤੇਲ ਦਾ ਪੇਟੈਂਟ ਅਮਰੀਕਾ ਕੋਲ ਹੈ।
ਡਾ. ਅਰੀਤ ਕੌਰ ਨੇ ਧੰਨਵਾਦ ਕਰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ ਕਿ ਸਾਡੇ ਗਿਆਨ ਨਹੀਂ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਦਾ ਵੀ ਉਧਾਲਾ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਦਿੱਲੀ ਵਾਲੇ ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਹੀਦ ਭਗਤ ਸਿੰਘ ਬਾਰੇ ਊਟ-ਪਟਾਂਗ ਬੋਲਦੇ ਹਨ। ਅਸੀਂ ਸੋਹਣਾ ਸਮਾਜ ਸਿਰਜਣ ਦੇ ਹਾਮੀ ਹਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਮਨੁੱਖ ਹੱਥੋਂ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਲੁੱਟ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਇਸ ਸਮੇਂ ਸੁਧੀਰ ਕਟਾਰੀਆ ਦਾ ਕਾਵਿ ਸੰਗ੍ਰਹਿ - ‘ ਵੋ ਲਮਹੇਂ ਜੋ ਗੁਜਰੇ ਨਹੀਂ’ - ਲੋਕ ਅਰਪਣ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਮੈਡਮ ਮਾਧਵੀ ਕਟਾਰੀਆ ਨੇ ਲੇਖਕ ਤੇ ਪੁਸਤਕ ਬਾਰੇ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦਿੱਤੀ।
ਉਪਰੋਕਤ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਮੀਟਿੰਗ ਵਿੱਚ ਸਰਵ ਸ਼੍ਰੀ/ਸ਼੍ਰੀਮਤੀ ਮਾਧਵੀ ਕਟਾਰੀਆ, ਡਾ. ਜਗਦੀਸ਼ ਚੰਦਰ, ਡਾ. ਅਮੀਰ ਸੁਲਤਾਨਾ, ਡਾ. ਗੁਰਮੇਲ ਸਿੰਘ, ਡਾ. ਦਵਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਬੋਹਾ, ਡਾ. ਰਾਹੁਲ ਜੈਨ, ਡਾ. ਹਜ਼ਾਰਾ ਸਿੰਘ ਚੀਮਾ, ਡਾ. ਜੁਗਬਦਲ ਸਿੰਘ ਨਨੌਅ, ਡਾ. ਰਵਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਲੁਬਾਣਾ, ਕਹਾਣੀਕਾਰ ਪਰਮਜੀਤ ਸਿੰਘ ਮਾਨ, ਭਜਨਬੀਰ ਸਿੰਘ, ਲੇਖਕ ਰਾਜਵਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਰਾਹੀ, ਸਰਬਜੀਤ ਸਿੰਘ, ਗੁਰਵਿੰਦਰ ਕੌਰ, ਦਿਲਦਾਰ ਸਿੰਘ, ਮਾਨਵਜੋਤ, ਰਾਮ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਧੁਨਕੀਆ, ਹਰਨਾਮ ਸਿੰਘ ਡੱਲਾ, ਗੁਰਜਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਬਡਾਣਾ, ਸੱਜਨ ਸਿੰਘ, ਇੰਦਰਜੀਤ ਸਿੰਘ ਭਾਟੀਆ, ਅਸ਼ੋਕ ਕੁਮਾਰ ਬੱਤਰਾ, ਕੇ.ਐਲ. ਸ਼ਰਮਾ, ਰੈਕਟਰ ਕਥੂਰੀਆ, ਕਾਰਤਿਕਾ ਕਲਿਆਣੀ ਸਿੰਘ, ਸੁਖਦੇਵ ਸਿੰਘ, ਅਜੇ ਸਿੰਗਲਾ ਸਮੇਤ 40 ਤੋਂ ਉਪਰ ਸਾਹਿਤ ਚਿੰਤਕਾਂ ਨੇ ਭਾਗ ਲਿਆ। ਮੀਟਿੰਗ ਦੀ ਕਾਰਵਾਈ ਸ਼੍ਰੀ ਸਰਦਾਰਾ ਸਿੰਘ ਚੀਮਾ ਨੇ ਚਲਾਈ।
ਚੱਲਦੇ ਚੱਲਦੇ ਦੁਸ਼ਿਅੰਤ ਕੁਮਾਰ ਜੀ ਵੀ ਚੇਤੇ ਆ ਗਏ---!
ਆਜ ਸੜਕੋਂ ਪਰ ਲਿਖੇ ਹੈਂ ਸੈਂਕੜੋਂ ਨਾਰੇ ਨ ਦੇਖ,
ਘਰ ਅੰਧੇਰਾ ਦੇਖ ਤੂ, ਆਕਾਸ਼ ਕੇ ਤਾਰੇ ਨ ਦੇਖ ।
ਏਕ ਦਰੀਯਾ ਹੈ ਯਹਾਂ ਪਰ ਦੂਰ ਤਕ ਫੈਲਾ ਹੁਆ,
ਆਜ ਅਪਨੇ ਬਾਜੁਓਂ ਕੋ ਦੇਖ, ਪਤਵਾਰੇਂ ਨ ਦੇਖ ।
ਅਬ ਯਕੀਕਨ ਠੋਸ ਹੈ ਧਰਤੀ ਹਕੀਕਤ ਕੀ ਤਰਹ,
ਯਹ ਹਕੀਕਤ ਦੇਖ ਲੇਕਿਨ ਖ਼ੌਫ਼ ਕੇ ਮਾਰੇ ਨ ਦੇਖ ।
ਵੇ ਸਹਾਰੇ ਭੀ ਨਹੀਂ ਅਬ, ਜੰਗ ਲੜਨੀ ਹੈ ਤੁਝੇ,
ਕਟ ਚੁਕੇ ਜੋ ਹਾਥ, ਉਨ ਹਾਥੋਂ ਮੇਂ ਤਲਵਾਰੇਂ ਨ ਦੇਖ ।
ਦਿਲ ਕੋ ਬਹਲਾ ਲੇ, ਇਜਾਜ਼ਤ ਹੈ, ਮਗਰ ਇਤਨਾ ਨ ਉੜ,
ਰੋਜ਼ ਸਪਨੇ ਦੇਖ, ਲੇਕਿਨ ਇਸ ਕਦਰ ਪਯਾਰੇ ਨ ਦੇਖ ।
ਯੇ ਧੁੰਧਲਕਾ ਹੈ ਨਜ਼ਰ ਕਾ, ਤੂ ਮਹਜ਼ ਮਾਯੂਸ ਹੈ,
ਰੋਜਨੋਂ ਕੋ ਦੇਖ, ਦੀਵਾਰੋਂ ਮੇਂ ਦੀਵਾਰੇਂ ਨ ਦੇਖ ।
ਰਾਖ, ਕਿਤਨੀ ਰਾਖ ਹੈ, ਚਾਰੋਂ ਤਰਫ਼ ਬਿਖਰੀ ਹੁਈ,
ਰਾਖ ਮੇਂ ਚਿੰਗਾਰੀਯਾਂ ਹੀ ਦੇਖ, ਅੰਗਾਰੇ ਨ ਦੇਖ ।
