google.com, pub-7610353441165800, DIRECT, f08c47fec0942fa0 ਸਾਹਿਤ ਸਕਰੀਨ: M S Bhatia
Showing posts with label M S Bhatia. Show all posts
Showing posts with label M S Bhatia. Show all posts

Wednesday, 8 October 2025

ਕਹਾਣੀ ਇਕ ਲੇਖਕ, ਪੱਤਰਕਾਰ ਅਤੇ ਅਨੁਵਾਦਕ ਐਮ ਐਸ ਭਾਟੀਆ ਦੀ

Posted on Saturday 27th September 2025 at 1:05 PM
ਚੰਡੀਗੜ੍ਹ ਵਿੱਚ ਪਾਰਟੀ ਕਾਨਫਰੰਸ ਮੌਕੇ ਰਿਲੀਜ਼ ਹੋਈ ਪੁਸਤਕ ਸੱਚਮੁੱਚ ਅਨਮੋਲ ਹੈ 
ਬਹੁਤ ਪਹਿਲਾਂ ਤਰਕਸ਼ੀਲ ਬਣ ਚੁੱਕਿਆ ਸੀ ਐਮ ਐਸ ਭਾਟੀਆ 

ਕਲਮਾਂ ਦੀ ਦੁਨੀਆ:27 ਸਤੰਬਰ 2025: (ਮੀਡੀਆ ਲਿੰਕ 32//ਸਾਹਿਤ ਸਕਰੀਨ ਡੈਸਕ)::
ਭਾਰਤ ਦੇਸ਼ ਦੀਆਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਖੂਬੀਆਂ ਹਨ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਪੱਖਾਂ ਤੋਂ ਇਹ ਇੱਕ ਵਿਲੱਖਣ ਦੇਸ਼ ਹੈ। ਇਸਦੇ ਸੂਬੇ ਪੰਜਾਬ ਨੇ ਵੀ ਸਦੀਆਂ ਤੋਂ ਸੰਘਰਸ਼ ਹੀ ਦੇਖੇ ਹਨ। ਇਸੇ ਸੂਬੇ ਦੇ ਜੰਮਪਲ ਮਨਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਭਾਟੀਆ ਵੀ ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਹੀ ਸੰਘਰਸ਼ਾਂ ਦੇ ਐਨ ਨੇੜੇ ਤੇੜੇ ਰਹੇ। ਇਹਨਾਂ ਦੁੱਖ ਤਕਲੀਫ਼ਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਵੀ ਸਾਡੇ ਇਸ ਫਖਰਯੋਗ ਮਿੱਤਰ ਦਾ ਮਨ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਡੋਲਿਆ। ਕਦੇ ਕਿਸੇ ਅਣਦਿੱਸਦੇ ਰੱਬ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਖੌਫ ਤੋਂ ਵੀ ਕਦੇ ਡਰ ਨਹੀਂ ਲੱਗਿਆ। ਇਸ ਡਰੋਂ ਕਦੇ ਕਿਸੇ ਧਾਰਮਿਕ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਜਾ ਕੇ ਸਿਰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਝੁਕਾਇਆ। ਜਾਦੂ ਟੂਣਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਹਮਸ਼ਾਂ ਟਿੱਚ ਸਮਝਿਆ। ਸਿਰਫ ਟਿੱਚ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸਮਝਿਆ ਬਲਕਿ ਇਹਨਾਂ ਖਿਲ਼ਾਫ ਟੱਕਰ ਵੀ ਲਈ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਸ਼ਾਇਦ ਤਰਕਸ਼ੀਲ ਵੀ ਪੰਜਾਬ ਵਿੱਚ ਆਮ ਨਹੀਂ ਸਨ ਹੁੰਦੇ। ਸਕੂਲ ਜਾਂਦਿਆਂ ਕਿਸੇ ਚੌਂਕ ਚੁਰਾਹੇ ਜਾਂ ਪਿੱਪਲ ਦੇ ਥੜੇ ਤੇ ਪਏ ਜਾਦੂ ਟੂਣਿਆਂ ਵਾਲੇ ਲੱਡੂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਭੈਅ ਭੀਤ ਕਰਿਆ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਸ਼ਾਇਦ ਮਨਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਭਾਟੀਆ ਦੇ ਅੰਦਰ ਜਮੰਦਰੂੰ ਹੀ ਮੌਜੂਦ ਤਰਕਸ਼ੀਲਤਾ ਜਾਗ ਪੈਂਦੀ। ਉਹ ਬੜੀ ਬੇਬਾਕੀ ਨਾਲ ਇਹਨਾਂ ਜਾਦੂ ਟੂਣਿਆਂ ਦੇ ਮਜ਼ਾਕ ਉਡਾਉਂਦਿਆਂ  ਬੜੀ ਬੇਬਾਕੀ ਲੱਡੂ ਚੁੱਕ ਕੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਪਾ ਜਾਂਦੇ।  

ਚਾਰ ਚੁਫੇਰੇ ਸਹਿਮ ਜਿਹਾ ਛਾ ਜਾਂਦਾ। ਸਹਿਮੇ ਹੋਏ ਦੋਸਤ ਮਿੱਤਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕ ਘਰ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਜਾ ਦੱਸਦੇ ਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਮੁੰਡੇ ਨੇ ਜਾਦੂ ਟੂਣੇ ਵਾਲਾ ਲੱਡੂ ਖਾ ਲਿਆ ਹੈ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਉਸਦਾ ਕੀਹ ਬਣਿਆ ਹੋਵੇਗਾ? ਉਸਨੂੰ ਜਲਦੀ ਹੀ ਕਿਸੇ ਬਾਬੇ ਜਾਂ ਸਿਆਣੇ ਕੋਲ ਲੈ ਕੇ  ਜੋ ਸ਼ਾਇਦ ਉਹ ਕਿਸੇ ਜਾਦੂ ਮੰਤਰ ਵਾਲੇ ਕਹਿਰ ਤੋਂ ਬਚ ਜਾਵੇ। ਉਹ ਤਾਂ ਭੂਤਾਂ ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਨਾਲ ਮੱਥਾ ਲਾਈ  ਫਿਰਦਾ ਹੈ। ਰੱਬ ਹੀ ਬਚਾਏ ਹੁਣ ਤਾਂ। ਪਰਿਵਾਰ ਵਾਲੇ ਡਰੇ ਹੋਏ ਉਥੇ ਪੁੱਜਦੇ ਤਾਂ ਮਨਿੰਦਰ ਭਾਟੀਆ ਹੱਸ ਹੱਸ ਸਭਨਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਨਾਲ ਹੀ ਆਖਦਾ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿੱਧਰ ਗਿਆ ਉਹ ਲੱਡੂ? ਪਰ ਸੁਆਦ ਬੜਾ ਸੀ? ਹੋਰ ਹੈਗਾ ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਲਿਆਓ।  

ਪੀ ਏ ਯੂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਇੱਕ ਫਲਾਫਰ ਸ਼ੋਅ ਦੌਰਾਨ 

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਨਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਭਾਟੀਆ ਦੇ ਸੰਘਰਸ਼ਾਂ ਦਾ ਇਹ ਸ਼ਾਇਦ ਸਭ ਤੋਂ ਮੁਢਲਾ ਰੂਪ ਸੀ ਜਿਹੜਾ ਲੋਕਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਆਇਆ। ਇਹੀ ਸਿਲਸਿਲਾ ਸਾਡੇ ਭਾਟੀਆ ਜੀ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਨਾਸਤਿਕਤਾ ਵੱਲ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ। ਫਿਰ ਹੋਲੀ ਹੋਲੀ ਲਾਲ ਝੰਡੇ ਵੱਲ ਅਤੇ ਫਿਰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹਨਾਂ ਸੰਗਠਨਾਂ ਵੱਲ ਜਿਹੜੇ ਕਿਸਾਨਾਂ ਅਤੇ ਮਜ਼ਦੂਰਾਂ ਲਈ ਸੰਘਰਸ਼ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਇਹ ਕਦਮ ਕਿੱਧਰ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ ਇਸਦਾ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਇਲਾਕੇ ਵਾਲਿਆਂ  ਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਦੋਸਤਾਂ ਮਿੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਸ਼ਾਇਦ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਸਫ਼ਰ ਬੜੀ ਖਾਮੋਸ਼ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ।  ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਮਗਨ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਮਸਤੀ ਨਾਲ ਹੀ। 

ਜਦੋਂ ਡਾਕਖਾਨੇ ਦੀ  ਨੌਕਰੀ ਲੱਗੀ ਉਦੋਂ ਵੀ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਭਿਣਕ ਨਾ ਹੋਈ ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਬੈਂਕ ਦੀ ਨੌਕਰੀ ਵਾਲੇ ਪਾਸੇ ਆਏ ਤਾਂ ਉਦੋਂ ਵੀ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਇਸਦਾ ਥਹੁ ਪਤਾ ਨਾ ਲੱਗਿਆ। ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਬਸ ਏਨਾ ਹੀ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਜੇਕਰ ਸਰਦਾਰ ਭਾਟੀਆ ਸੀਟ ਤੇ ਬੈਠਾ ਹੋਇਆ ਤਾਂ ਸਾਨੂੰ ਬੈਂਕ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਖੱਜਲ ਖੁਆਰੀ ਨਹੀਂ ਹੋਣ ਲੱਗੀ। 

ਕਾਮਰੇਡੀ ਨਾਲ ਨੇੜਤਾ ਦਾ ਪਤਾ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਉਦੋਂ ਲੱਗਣ ਲੱਗਿਆ ਜਦੋਂ ਅੱਤਵਾਦ ਵੇਲੇ ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਟੋਲੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਘਰ ਦੁਆਲੇ ਸੂਹਾਂ ਲੈਂਦੇ ਨਜ਼ਰ ਆਏ। ਉਹਨਾਂ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਭਾਟੀਆ ਸਾਹਿਬ ਨੇ ਕਈ ਕਈ ਦਿਨ ਘਰ ਨਾ ਪਰਤਣਾ ਅਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਵੀ ਬਾਹਰ ਕਿਸੇ ਦੋਸਤ ਮਿੱਤਰ ਦੇ ਘਰ ਸੌ ਜਾਣਾ। ਸਵੇਰੇ ਨੌਕਰੀ ਤੇ ਵੀ ਸਮੇਂ ਸਿਰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਣਾ। ਸਰਦਾਰ ਭਾਟੀਆ ਨੇ ਪੰਜਾਬ ਵਿੱਚ ਉੱਠੀਆਂ ਗੜਬੜਾਂ  ਵਾਲੇ ਉਸ ਫਿਰਕੂ ਮਾਹੌਲ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਬਹੁਤ ਨੇੜਿਓਂ ਦੇਖਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇਸੇ ਲਈ ਹੁਣ ਵੀ ਉਹ ਫਿਰਕਾਪ੍ਰਸਤੀ ਅਤੇ ਫਾਸ਼ੀਵਾਦ ਦੇ ਖਿਲਾਫ ਬੁਲੰਦ ਅਵਾਜ਼ਾਂ ਵਾਲੇ ਨਾਅਰੇ ਮਾਰਦੇ ਹਨ। 

ਸ਼ਹੀਦਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਰਧਾਂਜਲੀ ਦੇਂਦਿਆਂ ਭਾਟੀਆ ਜੀ 
ਰਿਟਾਇਰ ਹੋਣ ਤੇ ਜਿਸ ਦਿਨ ਵਿਦਾਇਗੀ ਪਾਰਟੀ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਤਾਂ ਉੱਸ ਮੌਕੇ ਸਾਡੇ ਸਭਨਾਂ ਦੇ ਪਰਮ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਡਾਕਟਰ ਅਰੁਣ ਮਿੱਤਰਾ ਨੇ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ ਕਿ ਭਾਟੀਆ ਦੇ ਰਸਤੇ ਅਤੇ ਮੰਜ਼ਲਾਂ ਹੁਣ ਵੱਡਾ ਰੂਪ ਅਖਤਿਆਰ ਕਰਨ ਲੱਗੀਆਂ ਹਨ। ਡਾਕਟਰ ਮਿੱਤਰਾ ਨੇ ਸਪਸ਼ਟ ਕੀਤਾ ਕਿ ਬਹੁਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਰਿਟਾਇਰ ਹੋ ਕੇ ਕੀ ਕਰਨਾ ਹੈ।  ਬਹੁਤੇ ਲੋਕੀ ਘਰ ਬੈਠ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਕੋਈ ਸ਼ੋਰੂਮ ਖੋਹਲ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਭਾਟੀਆ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਮਨ ਬਣਾ ਲਿਆ ਸੀ ਕਿ ਉਸਨੇ ਲਾਲ ਝੰਡੇ ਵਾਲੇ ਕਾਫ਼ਿਲੇ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਣਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਸਮਾਜ ਸਿਰਜਣਾ ਹੈ। 

ਇਸੇ ਦੌਰਾਨ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਧਰਮ ਪਤਨੀ ਨੇ ਸਕੂਲ ਵੀ ਚਲਾਇਆ ਤਾਂ ਸਕੂਲ ਦਾ ਨਾਮ ਵੀ ਸ਼ਹੀਦ ਭਗਤ ਸਿੰਘ ਦੇ ਨਾਮ ਹੇਠ ਹੀ ਰੱਖਿਆ। ਇਹ ਸਕੂਲ ਅੱਜਕਲ੍ਹ ਕਿਸੇ ਲੈਂਡਮਾਰਕ ਤੋਂ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਕੁਝ ਦਹਾਕਿਆਂ ਤੋਂ ਇਸ ਸਕੂਲ ਦਾ ਬੜਾ ਨਾਮ ਵੀ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਆਰਥਿਕ ਤੌਰ ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਫੀਸ ਦੀ ਵੀ ਮੁਆਫੀ, ਕਿਤਾਬਾਂ ਵੀ ਮੁਫ਼ਤ, ਵਰਦੀਆਂ ਵੀ ਮੁਫ਼ਤ ਅਤੇ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀਆਂ ਹੋਰ ਲੋੜਾਂ ਵਿੱਚ ਪੂਰਾ ਸਹਿਯੋਗ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਸਕੂਲ ਬੜਾ ਵਿਲੱਖਣ ਸਕੂਲ ਬਣ ਚੁੱਕਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਹੋਰਨਾਂ ਵਾਂਗ ਕੋਈ ਵਪਾਰਕ ਕੇਂਦਰ ਨਹੀਂ ਬਣਿਆ।  

ਇਸੇ ਦੌਰਾਨ ਨੌਕਰੀ ਤੋਂ ਰਿਟਾਇਰ ਹੋਣ ਮਗਰੋਂ ਮਨਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਭਾਟੀਆ ਨੇ ਮਿੰਨੀ ਕਹਾਣੀਆਂ ਲਿਖਣੀਆਂ ਵੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀਆਂ, ਕਵਿਤਾਵਾਂ ਵੀ ਅਤੇ ਲੰਮੇ ਲੰਮੇ ਲੇਖ ਵੀ। ਇਸਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਅਨੁਵਾਦ ਵਾਲੇ ਪਾਸੇ ਵੀ ਪੂਰਾ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕੀਤਾ। ਅਨੁਵਾਦ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਉਘੀਆਂ ਕਮਿਊਨਿਸਟ ਸ਼ਖਸੀਅਤਾਂ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਉਹਨਾਂ ਲੇਖਾਂ ਨੂੰ ਪੰਜਾਬੀ ਵਿਚ ਤਰਜਮਾ ਕੀਤਾ ਜਿਹਨਾਂ ਨੂੰ ਡਾਕਟਰ ਅਨਿਲ ਰਾਜਿਮਵਾਲੇ ਨੇ ਬੜੀ ਖੋਜ ਅਤੇ ਮਿਹਨਤ ਮਗਰੋਂ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ ਸੀ। ਇਹਨਾਂ ਲੇਖਾਂ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਭਾਗ ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਭਾਰਤੀ ਕਮਿਊਨਿਸਟ ਪਾਰਟੀ ਦੀ 25ਵੀਂ ਕੌਮੀ ਕੌਮੀ ਕਾਂਗਰਸ ਵਾਲੇ ਮਹਾਨ ਸੰਮੇਲਨ ਦੌਰਾਨ ਸੀਪੀਆਈ ਦੇ ਸਕੱਤਰ ਕਾਮਰੇਡ ਡੀ ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਕੁਝ ਹੋਰਨਾਂ  ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਸ਼ਖਸੀਅਤਾਂ ਨੇ ਰਿਲੀਜ਼ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਮੌਕੇ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਮੂਲ ਲੇਖਕ ਵੀ ਆਪਣੀ ਧਰਮ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਪੁੱਜੇ ਹੋਏ ਸਨ। 

ਇਸ ਪੁਸਤਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਹੈ ਸਪਤਰਿਸ਼ੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨ ਮੋਹਾਲੀ ਨੇ। ਕਵਰ ਸਮੇਤ 194 ਸਫ਼ਿਆਂ ਵਾਲੀ ਇਸ ਪੁਸਤਕ ਦੀ ਕੀਮਤ ਹੈ ਸਿਰਫ 280/-ਰੁਪਏ। 

ਇਸ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ 23 ਸੰਗਰਾਮੀ ਕਮਿਊਨਿਸਟਾਂ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਹੈ ਜਿਹਨਾਂ ਕੋਲ ਪਲ ਭਰ ਖੜੋਣ ਲਈ ਲੋਕ ਬੜੀਆਂ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ਾਂ ਕਰੀਏ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਇਹਨਾਂ ਸੰਗਰਾਮੀ ਕਮਿਊਨਿਸਟ ਆਗੂਆਂ ਨੇ ਜਿਹੜੇ ਪੂਰਨੇ ਪਾਏ ਉਹ ਅਜੇ ਸੰਘਰਸ਼ੀਲ ਕਾਫਲਿਆਂ ਦਾ ਰਾਹ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਅੱਜ ਵੀ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਦੇਂਦੀ ਹੈ। 
ਚੰਡੀਗੜ੍ਹ ਵਿੱਚ ਪਾਰਟੀ ਦੇ ਕੌਮੀ ਮਹਾਂਸੰਮੇਲਨ ਮੌਕੇ ਪੁਸਤਕ ਦੀ ਲੋਕ ਅਰਪਣ ਰਸਮ ਦੌਰਾਨ 
ਇਤਿਹਾਸ ਰਚਣ ਵਾਲੇ ਇਹਨਾਂ ਕਨਿਊਨਿਸਟ ਆਗੂਆਂ ਵਿੱਚੋਂ  ਕੁਝ ਕੁ ਦੇ ਨਾਮ ਹਨ-ਐਸ ਵੀ ਘਾਟੇ, ਪੀਸੀ ਜੋਸ਼ੀ, ਅਜੋਇ ਘੋਸ਼, ਸੀ ਰਾਜੇਸ਼ਵਰ ਰਾਓ, ਈ ਐਮ ਐਸ ਨੰਬੂਦਰੀਪਾਦ, ਸੋਹਣ ਸਿੰਘ ਜੋਸ਼, ਕਲਪਨਾ ਦੱਤਾ, ਮੌਲਾਨਾ ਹਸਰਤ ਮੋਹਾਨੀ,ਸਰਜੂ ਪਾਂਡੇ, ਗੀਤ ਮੁਖਰਜੀ, ਅਰੁਣਾ ਆਸਫ਼ ਅਲੀ, ਐਸੇ ਏ ਡਾਂਗੇ, ਮੋਹਨ ਕੁਮਾਰ ਮੰਗਲਮ ਅਤੇ ਕਈ ਹੋਰ।  

ਇਸ ਪੁਸਤਕ ਨੂੰ ਰਿਲੀਜ਼ ਕਰਨ ਮੌਕੇ ਇਕੱਤਰਤਾ ਦਾ ਦਿਨ ਬੜਾ ਰੁਝੇਵਿਆਂ ਭਰਿਆ ਸੀ। ਇਸਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਇਸ ਪੁਸਤਕ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਨ ਦੇ ਚਾਹਵਾਨਾਂ ਨੇ ਬੜੀ ਸ਼ਿੱਦਤ ਨਾਲ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਲੋਕ ਅਰਪਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਕਿਤਾਬ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ,  ਮੰਗਣ ਅਤੇ ਖਰੀਦਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਇੱਕ ਪੂਰੀ ਭੀੜ ਉਸ ਮੇਜ਼ ਦੇ ਦੁਆਲੇ ਸੀ ਜਿਥੇ ਇਸ ਪੁਸਤਕ ਦੀਆਂ ਕਾਪੀਆਂ ਰੱਖੀਆਂ ਗਈਆਂ ਸਨ। ਦੇਖਦੇ ਹੀ ਦੇਖਦੇ ਉਥੇ ਲਿਆਂਦੇ ਗਏ ਕੁਝ ਬੰਡਲ ਝੱਟ ਹੀ ਮੁਕਦੇ ਚਲੇ ਗਏ। 

ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਲੋਕ ਅਰਪਣ ਦੀ ਰਸਮ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ,ਈਦੀਆਂ ਨਾਲ ਗੱਲਬਾਤ ਕਰਦਿਆਂ 
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਸ ਪੁਸਤਕ ਦਾ ਲੋਕ ਅਰਪਣ ਵੀ ਇਤਿਹਾਸਿਕ ਰਿਹਾ। ਸੀਪੀਆਈ ਦੇ ਸਕੱਤਰ, ਕਾਮਰੇਡ ਡੀ ਰਾਜਾ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਧਰਮ ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਸੀਨੀਅਰ ਆਗੂ ਐਨੀ ਰਾਜਾ, ਸੀਪੀਆਈ ਦੀ ਕੌਮੀ ਸਕੱਤਰ-ਕਾਮਰੇਡ ਅਮਰਜੀਤ ਕੌਰ, ਡਾ. ਬੀ. ਕੇ. ਕਾਂਗੋ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਵਾਲੇ ਲੇਖਕ ਡਾਕਟਰ ਅਨਿਲ ਰਾਜਿਮਵਾਲੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਧਰਮ ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਉਘੀ ਲੇਖਿਕਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਝਾਅ ਅਤੇ ਕਈ ਹੋਰ ਸ਼ਖਸੀਅਤਾਂ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਰਹੀਆਂ। ਹੁਣ ਇਸ ਪੁਸਤਕ  ਦੇ ਦੂਜੇ ਭਾਗ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਵੀ ਸ਼ੁਰੂ ਹੈ।  ਇਸ ਦੂਜੇ ਭਾਗ ਵਿੱਚ ਹੋਣਗੀਆਂ ਕੁਝ ਨਵਾਂ ਸ਼ਖਸੀਅਤਾਂ ਅਤੇ ਕਲਮ ਦੇ ਕੁਝ ਨਵੇਂ ਅੰਦਾਜ਼। 

Sunday, 18 May 2025

ਮਿੰਨੀ ਕਹਾਣੀ ਵਿਚ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਕੁੱਜੇ ਵਿਚ ਪਾਉਣਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ-ਕਾਕੜਾ

From Punjabi Sahit Academy Ludhiana on Sunday May 18, 2025 at 5:07 PM

ਮਿੰਨੀ ਕਹਾਣੀ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ 43 ਮਿੰਨੀ ਕਹਾਣੀਕਾਰਾਂ ਨੇ ਭਾਗ ਲਿਆ 

*ਪੰਜਾਬੀ ਸਹਿਤ ਅਕਾਡਮੀ ਲੁਧਿਆਣਾ ਵਲੋਂ ਮਿੰਨੀ ਕਹਾਣੀ ਸੰਬਧੀ ਇੱਕ ਹੋਰ ਉਪਰਾਲਾ 

*ਕਾਮਰੇਡ ਐਮ ਐਸ ਭਾਟੀਆ ਨੇ ਵੀ ਪੜ੍ਹੀ ਆਪਣੀ ਮਿੰਨੀ ਕਹਾਣੀ 


ਲੁਧਿਆਣਾ
:18 ਮਈ 2025: (ਰੈਕਟਰ ਕਥੂਰੀਆ//ਮੀਡੀਆ ਲਿੰਕ ਰਵਿੰਦਰ//ਸਾਹਿਤ ਸਕਰੀਨ ਡੈਸਕ)::

ਕੁਝ ਦਹਾਕੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹਨੇਰੀ-ਤੁਫਾਨ ਵਾਂਗ ਸਾਹਿਤਿਕ ਮਾਹੌਲ ਵਿੱਚ ਆਈ ਅਤੇ ਛਾਈ ਮਿੰਨੀ ਕਹਾਣੀ ਬਦਲਦੇ ਸਿਆਸੀ ਹਾਲਾਤਾਂ ਕਾਰਨ ਅਲੋਪ ਜਿਹੀ ਹੋ ਗਈ ਸੀ। ਇਸਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਇਸ ਨੂੰ ਇਸ ਕਹਾਣੀ ਕਲਾ ਦੇ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲੇ ਇੱਕ ਵਾਰ ਫੇਰ ਸਿਖਰਾਂ ਤੇ ਲੈ ਆਏ। ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹੀ ਹਨ ਜਨਾਬ ਹਰਭਜਨ ਖੇਮਕਰਨੀ ਅਤੇ ਅਣੂ ਦੇ ਸੰਪਾਦਕ ਸੁਰਿੰਦਰ ਕੈਲੇ। ਇਹਨਾਂ ਦੇ ਉਪਰਾਲਿਆਂ ਸਦਕਾ ਹੀ ਅੱਜ ਐਤਵਾਰ ਨੂੰ ਫਿਰ ਮਿੰਨੀ ਕਹਾਣੀ ਬਾਰੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸਾਹਿਤਿਕ ਆਯੋਜਨ ਹੋਇਆ।  

ਪੰਜਾਬੀ ਸਾਹਿਤ ਅਕਾਡਮੀ, ਲੁਧਿਆਣਾ ਵੱਲੋਂ ਕਰਵਾਏ ਗਏ ਇਸ ਸਮਾਗਮ ਵਿੱਚ ਬੜੀ ਉਚੇਚ ਨਾਲ ਮਿੰਨੀ ਕਹਾਣੀ ਪਾਠ ਕਰਵਾਇਆ ਗਿਆ ਜਿਸ ਦੀ ਪ੍ਰਧਾਨਗੀ ਉਘੇ ਲੇਖਕ ਭੋਲਾ ਸਿੰਘ ਸੰਘੇੜਾ ਨੇ ਕੀਤੀ। ਪ੍ਰਧਾਨਗੀ ਮੰਡਲ ਵਿਚ ਡਾ. ਨਾਇਬ ਸਿੰਘ ਮੰਡੇਰ, ਡਾ. ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਸਿੰਘ ਰਾਣਾ, ਸ੍ਰੀ ਜਸਪਾਲ ਸਿੰਘ ਮਾਨਖੇੜਾ, ਸੁਰਿੰਦਰ ਕੈਲੇ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ।

ਇਸ ਖਾਸ ਸਮਾਗਮ ਮੌਕੇ ਪੰਜਾਬੀ ਸਾਹਿਤ ਅਕਾਡਮੀ, ਲੁਧਿਆਣਾ ਦੇ ਜਨਰਲ ਸਕੱਤਰ ਡਾ. ਗੁਲਜ਼ਾਰ ਸਿੰਘ ਪੰਧੇਰ ਨੇ ਹਾਜ਼ਰੀਨ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਅਕਾਡਮੀ ਦੀਆਂ ਗਤੀਵਿਧੀਆਂ ਬਾਰੇ ਵੀ ਸੰਖੇਪ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦਿੱਤੀ। ਉਹਨਾਂ ਕਿਹਾ ਕਿ ਅਜਿਹੇ ਸਮਾਗਮ ਲੇਖਕਾਂ ਦੇ ਸਹਿਯੋਗ ਨਾਲ ਜਿੰਨੇ ਅਜਿਹੇ ਹੁੰਦੇ ਰਹਿਣਗੇ ਓਨਾ ਸਾਡਾ ਹੌਸਲਾ ਵੀ ਵਧੇਗਾ।

ਮਿੰਨੀ ਕਹਾਣੀ ਪਾਠ ਮੌਕੇ ਪੰਜਾਬ ਭਰ ਤੋਂ 43 ਮਿੰਨੀ ਕਹਾਣੀਕਾਰਾਂ ਵਲੋਂ ਆਪਣੀਆਂ ਮਿੰਨੀ ਕਹਾਣੀਆਂ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ’ਤੇ ਸਮੀਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਡਾ.ਅਰਵਿੰਦਰ ਕੌਰ ਕਾਕੜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਹ ਸਮਾਗਮ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਮਿੰਨੀ ਕਹਾਣੀ ਉਤਸਵ ਹੀ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਮਿੰਨੀ ਕਹਾਣੀ ਦੀ ਸਫਲਤਾ ਅਤੇ ਹਰਮਨਪਿਆਰਤਾ ਦਾ ਭੇਦ ਦੱਸਦਿਆਂ ਕਿਹਾ ਕਿ ਆਮ ਪਾਠਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਘਾਟ ਕਾਰਨ ਛੇਤੀ ਫ਼ੈਸਲੇ ’ਤੇ ਪੁੱਜਣ ਲਈ ਮਿੰਨੀ ਕਹਾਣੀ ਵੱਲ ਰੁਚਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਮਿੰਨੀ ਕਹਾਣੀ ਅਸਲ ਵਿਚ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਕੁੱਜੇ ਵਿਚ ਪਾਉਣਾ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਇੱਕ ਸੂਖਮ ਕਲਾ ਵਾਲੀ ਕਾਰੀਗਰੀ ਦਾ ਹੀ ਕੰਮ ਹੈ। 

ਉਹਨਾਂ ਕਿਹਾ ਕਿ ਮਿੰਨੀ ਕਹਾਣੀ ਦਾ ਭਵਿੱਖ ਰੌਸ਼ਨ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਹਾਜ਼ਰ ਕਹਾਣੀਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਕੁਝ ਤਕਨੀਕੀ ਪੱਖਾਂ ਤੋਂ ਜਾਣੂੰ ਵੀ ਕਰਵਾਇਆ। ਉਂਝ ਕਾਕੜਾ ਹੁਰਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸਭ ਨੂੰ ਪੱਲੇ ਬਣਨ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਕਿਓਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਬਦਲ ਰਿਹਾ ਸਮਾਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਭਿਆਨਕ ਖਦਸ਼ਿਆਂ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਲਿਆ ਰਿਹਾ ਹੈ। 

ਡਾ. ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਸਿੰਘ ਸੰਗਰਾਣਾ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਕਹਾਣੀ ਵਿਚ, ਬੌਧਿਕ, ਤਜਰਬਾ ਤੇ ਜਜ਼ਬਾਤ ਤਿੰਨ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਕੇਂਦਰ ਬਿੰਦੂ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਲੇਖਕਾਂ ਨੂੰ ਪੰਜਾਬੀ ਸ਼ਬਦਾਵਲੀ ਵਰਤਣ ਲਈ ਪ੍ਰਮੁੱਖਤਾ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਨੇੜਲੇ ਤਜਰਬਿਆਂ ਤੋਂ ਉਪਰ ਉੱਠ ਕੇ ਕੌਮੀ, ਕੌਮਾਂਤਰੀ ਮੁੱਦੇ ਵੀ ਛੋਹੇ ਜਾਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਸਾਵਧਾਨ ਵੀ ਕੀਤਾ ਕਿ ਮਿੰਨੀ ਕਹਾਣੀ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਾ ਹੋਵੇ ਕਿ ਚੁਟਕਲਾ ਬਣ ਕੇ ਰਹਿ ਜਾਵੇ।

ਡਾ. ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਸਿੰਘ ਰਾਣਾ ਨੇ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਪਤੇ ਦੀ ਗੱਲ ਵਾਲਾ ਭੇਦ ਦੱਸਦਿਆਂ ਕਿਹਾ ਕਿ ਸਾਹਿਤ ਸਮਾਜ ਦਾ ਸ਼ੀਸ਼ਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅੱਜ ਪੜ੍ਹੀਆਂ ਗਈਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇ ਲਗਭਗ ਰਵਾਇਤੀ ਹੀ ਰਹੇ ਹਨ। ਲਿਖਣਾ ਲਈ ਘੱਟ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਲਿਖਣ ਲਈ ਲੇਖਕ ਨੂੰ ਸਰਬਾਂਗੀ ਪਾਠਕ ਬਣਨਾ ਬਹੁਤ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ। 

ਡਾ. ਨਾਇਬ ਸਿੰਘ ਮੰਡੇਰ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਭਾਵੇਂ ਅੱਜ ਪੜ੍ਹੀਆਂ ਗਈਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇ ਘਰ, ਪਰਿਵਾਰ ਅਤੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਆਮ ਹੀ ਸਨ, ਕਿਉਕਿ ਅਸੀਂ ਵੀ ਆਮ ਹੀ ਹਾਂ। ਪੜ੍ਹੀਆਂ ਗਈਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਵਿਚ ਕਾਲ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਮਿੰਨੀ ਕਹਾਣੀ ਬਲਵਾਨ ਹੋਈ ਹੈ। ਰਚਨਾ ਦਾ ਆਕਾਰ ਕੈਨਵਸ ਹੀ ਤੈਅ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਮਿੰਨੀ ਕਹਾਣੀ ਵਿਚ ਇਕ ਘਟਨਾ ਅਤੇ ਘੱਟਪਾਤਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। 

ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਲੇਖਕ ਜਸਪਾਲ ਮਾਨਖੇੜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਅੱਜ ਦੇ ਕਹਾਣੀਕਾਰਾਂ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਨੀ ਬਣਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਘੱਟ ਸ਼ਬਦਾਂ ’ਚ ਗੱਲ ਕਰਨ ਲਈ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਤਨਸ਼ੀਲ ਹੈ ਹਾਲਾਂਕਿ ਇਸ ਮਕਸਦ ਲਈ ਵੱਡੇ ਤਜਰਬੇ ਅਤੇ ਸਾਧਨਾਂ ਦੀ ਲੋੜ ਵੀ ਅਹਿਮ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਅੱਜ ਸੁਣਾਈਆਂ ਗਈਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਸਨ ਅਤੇ ਲੇਖਕਾਂ ਦੀ ਪੇਸ਼ਕਾਰੀ ਵੀ ਵਧੀਆ ਸੀ। 

ਚਰਚਿਤ ਲੇਖਕ ਭੋਲਾ ਸਿੰਘ ਸੰਘੇੜਾ ਨੇ ਪ੍ਰਧਾਨਗੀ ਭਾਸ਼ਨ ਦਿੰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ ਕਿ ਸਾਹਿਤ ਨੂੰ ਪਿੰਡਾਂ ਵਿਚ ਲੈ ਜਾਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ ਹਰ ਖੇਤਰ ਦੇ ਖਿੱਤੇ ਵਿਚ ਤਬਦੀਲੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਲੰਮੇ ਸੰਘਰਸ਼ ਬਾਅਦ ਮਿੰਨੀ ਕਹਾਣੀ ਦੀ ਵਿਧਾ ਸਾਹਿਤ ਵਿਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋ ਗਈ ਹੈ। ਪਰ ਮਿੰਨੀ ਕਹਾਣੀ ਦਾ ਵੀ ਇਕ ਵਿਧੀ ਵਿਧਾਨ ਹੈ। ਹਰ ਛੋਟੀ ਕਹਾਣੀ ਮਿੰਨੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਇਸ ਵਿਚ ਵਿਸਥਾਰ ਅੱਖਰਦਾ ਹੈ। ਅਣਕਿਹਾ ਬਹੁਤ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਅਕਾਡਮੀ ਦੇ ਇਸ ਉਪਰਾਲੇ ਲਈ ਅਹੁਦੇਦਾਰਾਂ ਤੇ ਪ੍ਰਬੰਧਕਾਂ ਨੂੰ ਵਧਾਈ ਦਿੱਤੀ।

ਸਮਾਗਮ ਦੇ ਅਖ਼ੀਰ ਵਿਚ ਅਕਾਡਮੀ ਦੇ ਸਕੱਤਰ ਸ੍ਰੀ ਜਸਵੀਰ ਝੱਜ ਨੇ ਸਭ ਦਾ ਧੰਨਵਾਦ ਕਰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ ਕਿ ਸਾਹਿਤ ਦੀ ਹਰ ਵਿਧਾ ਸਾਹਿਤ ਨੂੰ ਸੁਚੱਜੀ ਸੇਧ ਦੇ ਕੇ ਚੰਗਾ ਬਣਾਉਣ ਦੇ ਫ਼ਿਕਰਮੰਦੀ ਪਾਲਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਮੌਕੇ ਹੋਰਨਾਂ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਅਕਾਡਮੀ ਦੇ ਸਾਬਕਾ ਪ੍ਰਧਾਨ ਪ੍ਰੋ. ਰਵਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਭੱਠਲ, ਡਾ. ਗੁਰਚਰਨ ਕੌਰ ਕੋਚਰ, ਤ੍ਰੈਲੋਚਨ ਲੋਚੀ, ਡਾ. ਗੁਰਇਕਬਾਲ ਸਿੰਘ, ਜਨਮੇਜਾ ਸਿੰਘ ਜੌਹਲ, ਦੀਪ ਜਗਦੀਪ ਸਿੰਘ, ਡਾ. ਸੁਰਿੰਦਰ ਭੱਠਲ, ਇੰਦਰਜੀਤਪਾਲ ਕੌਰ, ਸੁਰਿੰਦਰ ਦੀਪ, ਮਨਦੀਪ ਕੌਰ ਭੰਮਰਾ, ਤਰਲੋਚਨ ਝਾਂਡੇ, ਮੀਤ ਅਨਮੋਲ, ਵਿਜੇ ਕੁਮਾਰ, ਅਮਰਜੀਤ ਸ਼ੇਰਪੁਰੀ, ਰਮੇਸ਼ ਕੁਮਾਰ ਰਤਨ, ਸਿਮਰਨਦੀਪ ਸਮੇਤ ਕਾਫ਼ੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿਚ ਲੇਖਕ ਅਤੇ ਪਾਠਕ ਹਾਜ਼ਰ ਸਨ।

ਇਸ ਮੌਕੇ ਪੰਜਾਬ ਭਰ ਤੋਂ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਏ ਮਿੰਨੀ ਕਹਾਣੀਕਾਰਾਂ ਵਿਚ ਤ੍ਰਿਪਤਾ ਬਰਮੌਤਾ, ਸੀਮਾ ਭਾਟੀਆ, ਮਨਜੀਤ ਕੌਰ ਧੀਮਾਨ, ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਕੌਰ, ਸੰਦੀਪ ਸੋਖਲ ਬਾਦਸ਼ਾਹਪੁਰੀ,ਪਰਮਜੀਤ ਕੌਰ ਸ਼ੇਖਪੁਰਾ, ਰਾਜਿੰਦਰ ਰਵੀ, ਡਾ. ਪੂਨਮ ਗੁਪਤ, ਸੁਰਿੰਦਰ ਸ਼ਰਮਾ ਨਾਗਰਾ,ਪਰਗਟ ਸਿੰਘ ਜੰਬਰ, ਬੀਰਇੰਦਰ ਬਨਭੌਰੀ, ਕੁਲਵਿੰਦਰ ਕੌਸ਼ਲ, ਸੁਰਿੰਦਰ ਦੀਪ, ਗੁਰਸੇਵਕ ਸਿੰਘ ਰੋੜਕੀ, ਜਗਦੀਸ਼ ਰਾਏ ਕੁਲਰੀਆ, ਡਾ. ਦਵਿੰਦਰ ਕੌਰ ਖੁਸ਼, ਸੀਮਾ ਵਰਮਾ, ਬਲਰਾਜ ਕੁਹਾੜਾ, ਰਘਬੀਰ ਸਿੰਘ ਮਹਿਮੀ, ਡਾ. ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਰਾਣਾ, ਸੁਖਦਰਸ਼ਨ ਗਰਗ, ਸਾਧੂ ਰਾਮ ਲੰਗੇਆਣਾ, ਸਰਵਣ ਸਿੰਘ ਪਤੰਗ, ਸੋਮਾ ਕਲਸੀਆ, ਕੰਵਲਜੀਤ ਭੋਲਾ ਲੰਡੇ, ਡੀ.ਐਮ.ਸਿੰਘ,ਗੁਰਮੀਤ ਸਿੰਘ ਮਠਾੜੂ, ਸੁਖਦੇਵ ਸਿੰਘ ਔਲਖ, ਤ੍ਰਿਲੋਕ ਢਿੱਲੋਂ, ਮਨਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਭਾਟੀਆ, ਸ਼ਿਖਾ ਗਰਗ ਮੋਗਾ, ਦਵਿੰਦਰ ਪਟਿਆਲਵੀ, ਦਰਸ਼ਨ ਸਿੰਘ ਬਰੇਟਾ, ਸੁਰਿੰਦਰ ਕੈਲੇ, ਕੁਲਵਿੰਦਰ ਕੁਮਾਰ ਬਹਾਦਰਗੜ੍ਹ, ਰਾਜ ਬਧੌਛੀ, ਲਖਬੀਰ ਸਿੰਘ ਭੱਟੀ, ਜਗਦੀਸ਼ ਪ੍ਰੀਤਮ, ਡਾ. ਗੁਰਵਿੰਦਰ ਅਮਨ ਰਾਜਪੁਰਾ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ। ਮਿੰਨੀ ਕਹਾਣੀ ਪਾਠ ਦੇ ਕਨਵੀਨਰ ਸ੍ਰੀ ਸੁਰਿੰਦਰ ਕੈਲੇ ਨੇ ਬਾਖ਼ੂਬੀ ਮੰਚ ਸੰਚਾਲਨ ਕੀਤਾ।

ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੌਰ ਦੀ ਗੱਲ ਵੀ ਜਦੋਂ ਸੱਤਰਵਿਆਂ ਵਿੱਚ ਨਕਸਲਬਾੜੀ ਸਾਹਿਤ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਕਵਿਤਾ ਵੀ ਚੜ੍ਹਤ ਵਿੱਚ ਸੀ ਨਕਸਲਬਾੜੀ ਸੁਰ ਵਾਲੇ ਰਸਾਲੇ ਵੀ ਬਹੁਤ ਹਰਮਨ ਪਿਆਰੇ ਹੁੰਦੇ ਸਨ। ਉਦੋਂ ਹੀ ਗ਼ੈਰਨਕਸਲੀ ਲੇਖਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਰਚੀ ਜਾਂਦੀ ਮਿੰਨੀ ਕਹਾਣੀ ਵੀ ਜ਼ੋਰਾਂ ਤੇ ਹਰਮਨ ਪਿਆਰੀ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਐਮਰਜੰਸੀ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਸੀ ਅਤੇ ਉਦੋਂ ਸੈਂਸਰਸ਼ਿਪ ਬਿਨਾ ਗਲੀ ਮੁਹੱਲੇ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲਦੀ ਕੋਈ ਅਖਬਾਰ ਰਸਾਲਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਛਪ ਸਕਦਾ। ਸਾਰਾ ਮੈਟਰ ਪਰਚੇ ਦੀ ਡੰਮੀ ਵਾਂਗ ਬਣਾ ਕੇ ਸੈਂਸਰ ਅਧਿਕਾਰੀ ਕੋਲ ਲਿਜਾਣਾ ਪੈਂਦਾ ਸੀ ਤੇ ਉਹ ਕਿਸੇ ਐਟਮ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦੇਵੇ ਤਾਂ ਉਹ ਨਹੀਂ ਸੀ ਛਪ ਸਕਦੀ। 

ਲੇਖਕਾਂ ਵਿੱਚ ਐਮਰਜੰਸੀ ਦੇ ਖਿਲਾਫ ਵੀ ਰੋਹ ਸੀ ਅਤੇ ਸੈਂਸਰਸ਼ਿਪ ਵਿਰੁੱਧ ਵੀ। ਉਦੋਂ ਜਿਹਨਾਂ ਸਰਕਾਰੀ ਅਫਸਰਾਂ ਨੂੰ ਸੈਸਨਰ ਅਧਿਕਾਰੀ ਲਗਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਕਈਆਂ ਨੂੰ ਸਾਹਿਤ ਦੀਆਂ ਰਮਜ਼ਾਂ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸਨ ਆਉਂਦੀਆਂ। ਸਿੱਟੇ ਵਜੋਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਅਜਿਹੀਆਂ ਲਿਖਤਾਂ ਵੀ ਪਾਸ ਹੋ ਕੇ ਛਪ ਜਾਂਦੀਆਂ ਸਨ ਜਿਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਕਾਰ ਦੇ ਖਿਲਾਫ ਹੀ ਕੁਝ ਨ ਕੁਝ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਇਸ ਲਈ ਮਿੰਨੀ ਕਹਾਣੀ ਨੂੰ ਇਹ ਫਖਰ ਹਾਸਲ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਵਿਧਾ ਨੇ ਉਹ ਕੁਝ ਵੀ ਦੁਨੀਆ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਾਇਆ ਜਿਹੜਾ ਉਂਝ ਨਾਮੁਮਕਿਨ ਵਰਗਾ ਹੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਸੀ।

ਕੁਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਇਹ ਸਮਾਗਮ ਮਿੰਨੀ ਕਹਾਣੀ ਨਾਮ ਦੀ ਉਸ ਰਮਜ਼ਾਂ ਭਰੀ ਵਿਧਾ ਦੀ ਅੱਜ ਦੇ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ ਜਿਸਨੇ ਬੜੇ ਔਖੇ ਵੇਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਬੜੀ ਵੱਡੀ ਭੂਮਿਕਾ ਨਿਭਾਈ। ਚੰਗਾ ਹੁੰਦਾ ਜੇਕਰ ਇਸ ਵਿਧਾ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਕਹਾਣੀਆਂ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਨ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ਇਸ ਵਿਧਾ ਦੀ ਉਸ ਮਹਾਨ ਭੂਮਿਕਾ ਬਾਰੇ ਵੀ ਚਰਚਾ ਹੁੰਦੀ। ਮੈਂ ਹਾਜ਼ਰ ਨਹੀਂ ਸੀ ਹੋ ਸਕਿਆ ਵਰਨਾ ਯਾਦ ਜ਼ਰੂਰ ਕਰਾਉਂਦਾ। ਸੁਰਿੰਦਰ ਕੈਲੇ ਸਾਹਿਬ, ਹਰਭਜਨ ਖੇਮਕਰਨੀ ਅਤੇ ਕੁਝ ਹੋਰ ਸਾਥੀ ਇਹਨਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਖੂਬੀਆਂ ਵਾਲੀ ਇਸ ਸ਼ਾਨਾਂਮੱਤੀ ਭੂਮਿਕਾ ਦਾ ਗਵਾਹ ਵੀ ਰਹੇ ਹਨ। ਚਲੋ ਕਿਸੇ ਅਗਲੇ ਸਮਾਗਮ ਮੌਕੇ ਸਹੀ। ਇਸ ਵਿਧਾ ਵਿਚਲੀਆਂ ਰਮਜ਼ਾਂ ਅਤੇ ਖੂਬੀਆਂ ਦੀ ਲੋੜ ਅੱਜ ਦੇ ਦੌਰ ਵਿੱਚ ਕਿਤੇ  ਜ਼ਿਆਦਾ ਵੱਧ ਗਈ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਐਮਰਜੰਸੀ ਵਾਲੀ ਸੈਂਸਰਸ਼ਿਪ ਸੀ ਅਤੇ ਹਰ ਸਾਹ ਪਹਿਰੇ ਹੇਠ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਸੀ 

ਉਦੋਂ ਮਿੰਨੀ ਕਹਾਣੀ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੀ ਰਮਜ਼ਾਂ ਭਾਰੀ ਵਿਧਾ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਸਾਹਮਣੇ ਲਿਆਂਦਾ 

Monday, 11 September 2023

ਕੇਂਦਰੀ ਪੰਜਾਬੀ ਲੇਖਕ ਸਭਾ ਚੋਣਾਂ ਦੀ ਸਰਬਸੰਮਤੀ ਦੇ ਪਿਛੇ ਦੀ ਕਹਾਣੀ

ਅਸਲੀਅਤ ਬਹੁਤ ਗੰਭੀਰ ਅਤੇ ਹੈਰਾਨਕੁੰਨ ਹੈ 

ਕੇਂਦਰੀ ਸਭਾ ਦੇ ਵੱਡੇ ਗਰੁੱਪ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਨਾਮਜ਼ਦਗੀਆਂ ਕਿਓਂ ਵਾਪਿਸ ਲਈਆਂ?  


ਲੁਧਿਆਣਾ
: 10 ਸਤੰਬਰ 2023: (ਸਾਹਿਤ ਸਕਰੀਨ ਡੈਸਕ)::

ਕੇਂਦਰੀ ਪੰਜਾਬੀ ਲੇਖਕ ਸਭਾ ਦੀਆਂ ਚੋਣਾਂ ਦੀ ਤਾਰੀਖ 17 ਸਤੰਬਰ ਸੀ। ਇਸ ਲਈ ਸਭਨਾਂ ਨੂੰ ਇਸਦੀ ਉਡੀਕ ਵੀ ਸੀ। ਇਸੇ ਦੌਰਾਨ ਕੁਝ ਜੋਤਿਸ਼ੀ ਅਤੇ ਕੁਝ ਸਿਆਸਤਦਾਨ ਅਕਸਰ ਇਸ ਗੱਲ ਦੀ ਚਰਚਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ ਕਿ ਇਸ ਵਾਰ ਜਲਦੀ ਹੀ ਲੋਕ ਸਭਾ ਭੰਗ ਹੋ ਜਾਣੀ ਹੈ ਅਤੇ ਆਮ ਚੋਣਾਂ ਦਸੰਬਰ ਤੱਕ ਹੀ ਹੋ ਜਾਣੀਆਂ ਹਨ। ਇਸਦੇ ਪੱਖ ਵਿਚ ਦਲੀਲਾਂ ਵੀ ਦਿੱਤੀਆਂ ਜਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। 

ਲੁਧਿਆਣਾ ਦੇਹਾਤ ਦੇ ਇੱਕ ਬਹੁ ਚਰਚਿਤ ਜੋਤਿਸ਼ ਵਿਗਿਆਨੀ ਨੇ ਤਾਂ ਇਥੋਂ ਤੀਕ ਭਵਿੱਖ ਬਾਣੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਸੀ ਕਿ ਇਸ ਵਾਰ 6 ਅਤੇ ਸੱਤ ਸਤੰਬਰ ਦੀ ਜਨਮ ਅਸ਼ਟਮੀ ਵਾਲੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਹੀ ਲੋਕ ਸਭ ਭੰਗ ਹੋ ਜਾਣੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਅਜਿਹਾ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ ਤਾਂ ਇਸ ਜੋਤਿਸ਼ੀ ਨੇ ਇਸਦੇ ਕਾਰਨ ਵੀ ਸਮਝਾਏ ਕਿ ਇਹ ਗੱਲ ਕੁਝ ਦਿਨ  ਅੱਗੇ ਕਿਓਂ ਪੈ ਗਈ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਕਿ ਇਸ ਸਾਰੇ ਘਟਨਾਕ੍ਰਮ ਦਾ ਅਸਰ ਬੁਧੀਜੀਵੀ ਅਤੇ ਸਾਹਿਤਿਕ ਹਲਕਿਆਂ ਤੇ ਵੀ ਪੈਣਾ ਹੈ।  ਇਹਨਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਦਾ ਅਸਰ ਸਮੁਚੇ ਸਾਹਿਤਿਕ ਮਾਹੌਲ 'ਤੇ ਵੀ ਪਿਆ ਅਤੇ ਜਨ-ਮਾਨਸਿਕਤਾ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਹੋਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਈ। ਸ਼ਾਇਦ ਇਸ ਅਸਰ ਨੂੰ ਕੇਂਦਰੀ ਪੰਜਾਬੀ ਲੇਖਕ ਸਭਾ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਵੀ ਕਬੂਲਿਆ ਹੋਵੇ ਅਤੇ 17 ਸੰਤਬਰ ਨੂੰ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੋਣਾਂ ਅੱਜ  10 ਸਤੰਬਰ ਨੂੰ ਹੀ ਨਿਬੇੜ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਅੱਜ ਕਾਗਜ਼ ਵਾਪਿਸ ਲੈਣ ਦੀ ਆਖ਼ਿਰੀ ਤਾਰੀਖ ਸੀ। ਲੇਖਕਾਂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਧੜਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਜ਼ੁਕ ਹਾਲਾਤਾਂ ਦੇ ਟਾਕਰੇ ਲਈ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤਿਆਰੀਆਂ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹਨ। ਇਹਨਾਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤਿਆਰੀਆਂ ਲਈ ਕੁਝ ਖਾਸ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਜੁਝਾਰੂ ਸ਼ਖਸੀਅਤਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵੀ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਕੇਂਦਰੀ ਪੰਜਾਬੀ ਲੇਖਕ ਸਭਾ (ਰਜਿਸਟਰਡ) ਦੇ ਵਡੇਰੇ ਹਿੱਤਾਂ ਵਿਚ ਲੇਖਕਾਂ ਅਤੇ ਬੁੱਧੀਜੀਵੀਆਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਗਰੁੱਪ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਨਾਮਜ਼ਦਗੀਆਂ ਵਾਪਿਸ ਲਈਆਂ ਗਈਆਂ।  

ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕੇਂਦਰੀ ਪੰਜਾਬੀ ਲੇਖਕ ਸਭਾ (ਰਜਿ.) ਦੀ ਚੋਣ ਬਾਰੇ ਅੱਜ ਨਾਮਜਦਗੀਆਂ ਵਾਪਿਸ ਲੈਣ ਦੀ ਆਖਰੀ ਤਰੀਕ ਸੀ। ਇਸ ਮੌਕੇ ਸ੍ਰੀ ਕੇਵਲ ਧਾਲੀਵਾਲ, ਡਾ. ਸਰਬਜੀਤ ਸਿੰਘ ਅਤੇ ਡਾ. ਅਰਵਿੰਦਰ ਕੌਰ ਕਾਕੜਾ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਾਲੀ ਟੀਮ ਦੇ ਸਾਰੇ ਮੈਂਬਰਾਂ ਨੇ ਸਾਰੇ ਅਹੁਦਿਆਂ ਉੱਤੋਂ ਆਪਣੇ ਨਾਮਜ਼ਦਗੀ ਪੱਤਰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਏ। ਇਹ ਕਦਮ ਕੇਂਦਰੀ ਪੰਜਾਬੀ ਲੇਖਕ ਸਭਾ ਦੇ ਅਗਾਂਵਧੂ ਵਿਚਾਰਾਂ ਵਾਲੇ ਲੇਖਕਾਂ ਦੀ ਆਪਸੀ ਫੁੱਟ ਅਤੇ ਧੜੇ ਬੰਦੀ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲਈ ਚੁੱਕਿਆ ਗਿਆ। 

ਅਜੋਕੇ ਹਾਲਾਤ ਵਿਚ ਜਦੋਂ ਅਗਾਂਹਵਧੂ ਵਿਚਾਰਾਂ ਵਾਲੇ ਲੇਖਕਾਂ ਦੇ ਬੋਲਣ ਉੱਤੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪਾਬੰਦੀਆਂ ਆਇਦ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾ ਰਹੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਸਰਕਾਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਲੇਖਕਾਂ, ਬੁੱਧੀਜੀਵੀਆਂ, ਪੱਤਰਕਾਰਾਂ ਅਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾ ਦੇ ਸੱਭਿਆਚਾਰਕ ਕਾਮਿਆਂ ਉੱਪਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਤਸ਼ੱਦਦ ਢਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਲੇਖਕਾਂ ਦੀ ਇਕਜੁੱਟਤਾ ਇਤਿਹਾਸਿਕ ਲੋੜ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੁੱਖ ਰਖਦਿਆਂ ਇਹ ਫੈਸਲਾ ਲਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਇਸ ਸੰਬੰਧੀ ਸ਼ਾਂਤ ਮਨ ਨਾਲ ਨਿਰਪੱਖ ਹੋ ਕੇ ਇਸ ਟੀਮ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਤਾਂ ਇਸ ਟੀਮ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਸਾਰੇ ਖਤਰਿਆਂ ਬਾਰੇ ਸਾਹਿਬ ਨੂੰ ਇਸ਼ਾਰਿਆਂ ਵਿਚ ਜ਼ਰੂਰੁ ਅਗਾਂਹ ਕਰ ਦੇਣਾ ਸੀ ਕਿ ਨੇੜ  ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਖਤਰੇ ਦਰਪੇਸ਼ ਹਨ। ਲੋਕ ਪੱਖੀ ਸੋਚ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਸਮੂਹ ਸੰਗਠਨਾਂ ਅਤੇ ਜੱਥੇਬੰਦੀਆਂ ਪ੍ਰਤੀ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਸਮਾਂ ਕੁਝ ਵਧੇਰੇ ਨਾਜ਼ੁਕ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਕੇਂਦਰੀ ਪੰਜਾਬੀ ਲੇਖਕ ਸਭ ਦਾ ਇਹ ਵੱਡਾ ਧੜਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਅਹੁਦਿਆਂ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਵਾਰ ਵਧੇਰੇ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ। ਇਸ ਮਕਸਦ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਵੀ ਇਸੇ ਸੋਚ ਮੁਤਾਬਿਕ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ।  

ਕਰਮ ਸਿੰਘ ਵਕੀਲ ਹੁਰਾਂ ਨੇ ਇਸ ਸਬੰਧੀ ਇਸ਼ਾਰੇ ਕਰਦਾ ਇੱਕ ਪ੍ਰੈਸ ਨੋਟ ਵੀ ਜਾਰੀ ਕੀਤਾ ਕਿ ਅਸੀਂ ਕੇਂਦਰੀ ਪੰਜਾਬੀ ਲੇਖਕ ਸਭਾ ਦੇ ਚੰਗੇਰੇ ਭਵਿੱਖ ਲਈ ਇਹ ਕਦਮ ਬਹੁਤ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਚੁੱਕ ਰਹੇ ਹਾਂ। ਹੁਣ ਇਸ ਚੰਗੇਰੇ ਭਵਿੱਖ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦਿਆਂ ਇਹ ਕੁਝ ਇਸ਼ਾਰਿਆਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਤਾਂ ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਸਾਰੇ ਖਤਰਿਆਂ ਬਾਰੇ ਖੁਲ੍ਹੀ ਗੱਲ ਕਰਨ ਦਾ ਅਜੇ ਵੇਲਾ ਹੀ ਨਹੀਂ ਆਇਆ। ਫਿਲਹਾਲ ਸਿਰਫ ਇਹੀ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ ਕਿ ਧੜੇਬੰਦੀਆਂ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਉੱਠ ਕੇ ਪਹਿਲਾਂ ਨਾਲੋਂ ਕਿਤੇ ਵੱਧ ਸੁਚੇਤ ਰਿਹਾ ਜਾਵੇ। ਇਥੇ ਪੱਤਰਕਾਰ ਅਤੇ ਲੇਖਕ ਐਮ ਐਸ ਭਾਟੀਆ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਵੀ ਜੋੜੀ  ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ ਕਿ ਇੰਦੌਰ ਵਿੱਚ ਇਪਟਾ ਅਜਲਾਸ ਮੌਕੇ ਹੋਏ ਹਮਲੇ ਨੂੰ ਚੇਤੇ ਰੱਖਣ ਦੀ ਲੋੜ ਇਸ ਵੇਲੇ ਹੋਰ ਵੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਹੈ। 

ਚੇਤੇ ਰਹੇ ਕਿ ਇਸ ਹਮਲੇ ਮੌਕੇ ਪੰਜਾਬ ਸਕਰੀਨ ਮੀਡੀਆ ਅਤੇ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਨਵਾਂ ਜ਼ਮਾਨਾ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਪ੍ਰਦੀਪ ਸ਼ਰਮਾ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ ਜਿਹਨਾਂ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਆਪਣੀ ਅੱਖੀਂ ਦੇਖਿਆ ਸੀ। ਇਹ ਹਮਲਾ ਕਿੰਨਾ ਅਚਾਨਕ ਸੀ ਇਸ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਿਹੜੇ ਹਮਲੇ ਸਮੇਂ ਉਸ ਸੰਮੇਲਨ ਵਿੱਚ ਸਰਗਰਮ ਭੂਮਿਕਾ ਨਿਭਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਸ਼੍ਰੀ ਸ਼ਰਮਾ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸੰਨ 2016 ਵਿੱਚ ਦੋ ਤੋਂ 4 ਅਕਤੂਬਰ ਤੱਕ ਚੱਲੇ ਇਸ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਦੌਰਾਨ ਗੁੰਡਾਗਰਦੀ ਵਾਲਾ ਇਹ ਹਮਲਾ ਮਹਾਸ਼ਵੇਤਾ ਦੇਵੀ ਦੇ ਲਿਖੇ ਗਏ ਇੱਕ ਨਾਟਕ "ਦਰੋਪਦੀ" ਦੇ ਮੰਚਨ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲਈ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਮਹਾਸ਼ਵੇਤਾ ਦੇਵੀ ਹਰਿਆਣਾ ਦੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪ੍ਰਗਤੀਸ਼ੀਲ ਲੇਖਿਕਾ ਹੈ। 

ਉਸਦਾ ਇਹ ਨਾਟਕ ਦਰੋਪਦੀ ਕਈ ਯੂਨੀਵਰਸਟੀਆਂ ਦੇ ਸਿਲੇਬਸਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇਸ ਨਾਟਕ ਦਾ ਸੁਨੇਹਾ ਵੀ ਬਹੁਤ ਸੰਵੇਦਨਸ਼ੀਲ ਹੈ। ਦਰੋਪਦੀ ਫੌਜ ਦੇ ਉਹਨਾਂ ਜਵਾਨਾਂ ਕੋਲੋਂ ਕੱਪੜੇ ਲੈਣ ਤੋਂ ਸਾਫ ਨਾਂਹ ਕਰ ਦੇਂਦੀ ਹੈ ਜਿਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸਦਾ ਰੇਪ ਕੀਤਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਹੁਣ ਉਸਨੂੰ ਨਗਨਤਾ ਢਕਣ ਲਈ ਕੱਪੜੇ ਦੇ ਰਹੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਨਾਟਕ ਵਿਚ ਦਰੋਪਦੀ ਦੀ ਨਗਨਤਾ ਉਸਦੇ ਆਤਮ ਸਨਮਾਨ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਬਣ ਕੇ ਉਭਰਦੀ ਹੈ। ਏ ਬੀ ਵੀ ਪੀ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਫ਼ੌਜ ਦਾ ਅਪਮਾਨ ਦੱਸਿਆ ਅਤੇ ਵਿਰੋਧ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਮਹਾਸ਼ਵੇਤਾ ਦੇਵੀ ਦੇ ਪੁਤਲੇ ਫੂਕੇ ਗਏ ਅਤੇ ਨਾਅਰੇਬਾਜ਼ੀ ਕੀਤੀ ਗਈ। 

ਇਸੇ ਸਮਾਗਮ ਵਿੱਚ ਫਿਲਮ ਗਰਮ ਹਵਾ ਦੇ ਨਿਰਦੇਸ਼ਕ ਐਮ ਐਸ ਸਥਿਊ ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਵਿਚ ਭਾਰਤੀ ਫੌਜ ਦੀ ਸਰਜੀਕਲ ਸਟ੍ਰਾਈਕ ਦੀ ਆਲੋਚਨਾ ਕਰ ਕੇ ਵੀ ਹਟੇ ਸਨ। ਮੀਡੀਆ ਨਾਲ ਪੱਤਰਕਾਰ ਸੰਮੇਲਨ ਵੀ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਾਜ ਵਿੱਚ ਝੂਠ ਅਤੇ ਫਿਰਕਪ੍ਰਸਤੀ ਦੇ ਖਿਲਾਫ ਚੇਤਨਾ ਜਗਾਈ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ। 

ਹੁਣ ਫੇਰ ਇੰਦੌਰ ਵਰਗੇ ਹਮਲਿਆਂ ਦਾ ਖਦਸ਼ਾ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇਹਨਾਂ ਦੇ ਟਾਕਰੇ ਦੀ ਲੋੜ ਪ੍ਰਧਾਨਗੀਆਂ ਅਤੇ ਜਨਰਲ ਸਕੱਤਰੀਆਂ ਦੀ ਲੋੜ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਉੱਠ ਕੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ ਜਾਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਅਜਿਹੇ ਮਾਹੌਲ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਇਸ ਵੇਲੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਲੋੜ ਹੈ। ਧੜੇਬੰਦੀਆਂ ਅਤੇ ਗੁੱਟਬੰਦੀਆਂ ਨਾਲ ਲੋਕ ਪੱਖੀ ਤਾਕਤਾਂ ਦਾ ਮੋਰਚਾ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੀ ਹੋਵੇਗਾ। ਇਸ ਲਈ ਅਹੁਦਿਆਂ ਦਾ ਤਿਆਗ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਲੋੜ ਬਣ ਗਿਆ ਸੀ। 

ਅਹੁਦਿਆਂ ਨੂੰ ਲੱਤ ਮਾਰਨ ਦਾ ਇਹ ਫੈਸਲਾ ਕੇਵਲ ਧਾਲੀਵਾਲ, ਡਾ ਸਰਬਜੀਤ ਸਿੰਘ, ਡਾ. ਅਰਵਿੰਦਰ ਕਾਕੜਾ, ਡਾ. ਸੁਖਦੇਵ ਸਿੰਘ ਸਿਰਸਾ, ਡਾ. ਗੁਲਜਾਰ ਪੰਧੇਰ, ਹਰਮੀਤ ਵਿਦਿਆਰਥੀ,  ਸੁਰਜੀਤ ਜੱਜ, ਸਤਪਾਲ ਭੀਖੀ, ਡਾ. ਹਰਜਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਸੂਰੇਵਾਲੀਆ, ਡਾ. ਹਰਵਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਸਿਰਸਾ, ਕਰਮ ਸਿੰਘ ਵਕੀਲ, ਜਸਪਾਲ ਮਾਨਖੇੜਾ, ਜਸਵੀਰ ਝੱਜ, ਧਰਵਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਔਲਖ, ਬਲਕਾਰ ਸਿੱਧੂ, ਬਲਵਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਭੁੱਲਰ, ਮਨਦੀਪ ਕੌਰ ਭੰਵਰਾ, ਵਰਗਿਸ ਸਲਾਮਤ, ਸੁਖਵੰਤ ਚੇਤਨਪੁਰਾ, ਡਾ. ਗੁਰਮੇਲ ਸਿੰਘ, ਤਰਲੋਚਨ ਝਾਂਡੇ, ਡਾ. ਜੋਗਾ ਸਿੰਘ, ਡਾ. ਅਨੂਪ ਸਿੰਘ ਬਟਾਲਾ, ਰਣਬੀਰ ਰਾਣਾ, ਡਾ. ਕੁਲਦੀਪ ਸਿੰਘ ਦੀਪ, ਸੁਰਜੀਤ ਸਿਰੜੀ ਹਰਿਆਣਾ, ਡਾ. ਸੰਤੋਖ ਸਿੰਘ ਸੁੱਖੀ, ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਸਿੰਘ ਸੰਗਰਾਣਾ, ਸੁਰਿੰਦਰ ਕੈਲੇ, ਅਮਰਜੀਤ ਪੇਂਟਰ, ਡਾ. ਬਲਵਿੰਦਰ ਚਾਹਲ, ਪ੍ਰੋ ਹਰਜੀਤ ਸਿੰਘ, ਬਲਕੌਰ ਸਿੰਘ ਗਿੱਲ, ਅਜੀਤ ਪਿਆਸਾ ਅਤੇ ਕਾਮਰੇਡ ਰਜਿੰਦਰ ਬੱਲਾਂ ਨੇ ਸਾਂਝੇ ਤੌਰ ਤੇ ਲਿਆ। ਇਹ ਤਿਆਗ ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਚੇਤੇ ਕਰਵਾ ਰਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਹਾਲਾਤ ਨਾਜ਼ੁਕ ਦੌਰ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਫਾਸ਼ੀਵਾਦੀ ਸੰਗਠਨ ਲੋਕ ਪੱਖੀ ਲਹਿਰਾਂ ਦੇ ਉਭਾਰ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲਈ ਕੁਝ ਵੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਅਹੁਦਿਆਂ ਦੇ ਤਿਆਗ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਇੱਕਜੁੱਟ ਹੋਣਾ ਹੀ ਸਮੇਂ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਨਾਮ ਵਾਪਿਸ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਇਸ ਪਾਸੇ ਪਹਿਲ ਕਦਮੀ ਕੀਤੀ ਹੈ।ਭਵਿੱਖ ਵਿਚ ਇਸਦੀ ਸ਼ਲਾਘਾ ਹੋਵੇਗੀ। ਜਿਹੜੇ ਇਹ ਆਖ ਰਹੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਗਰੁੱਪ ਡਰਦਾ ਮਾਰਾ ਚੋਣਾਂ ਲੜਨ ਤੋਂ ਪਿਛੇ ਹਟ ਗਿਆ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਰਣਛੋੜ ਵਾਲੀ ਭੂਮਿਕਾ ਵੀ ਚੇਤੇ ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। 

ਅਖੀਰ ਵਿਚ ਡਾਕਟਰ ਲਾਲ ਫਿਰੋਜ਼ਪੁਰੀ ਦਾ ਇੱਕ ਸ਼ੇਅਰ:

ਜੇ ਤੇਰੇ 'ਚ ਨਹੀਂ ਹੌਂਸਲਾ ਸਹਿਣ ਦਾ ਤਾਂ;

ਤੂੰ ਹਰ ਇੱਕ ਬੁਰੀ ਗੱਲ ਮੇਰੇ ਨਾਮ ਕਰਦੇ!

ਸਮਾਜਿਕ ਚੇਤਨਾ ਅਤੇ ਜਨ ਸਰੋਕਾਰਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੇ  ਹੋਏ ਬਲਾਗ ਮੀਡੀਆ ਨੂੰ ਜਾਰੀ ਰੱਖਣ ਵਿੱਚ ਸਹਿਯੋਗੀ ਬਣੋ। ਜੋ ਵੀ ਰਕਮ ਤੁਸੀਂ ਹਰ ਰੋਜ਼, ਹਰ ਹਫਤੇ, ਹਰ ਮਹੀਨੇ ਜਾਂ ਕਦੇ ਕਦਾਈਂ ਇਸ ਸ਼ੁਭ ਕੰਮ ਲਈ ਕੱਢ ਸਕਦੇ ਹੋ ਉਹ ਜ਼ਰੂਰ ਕੱਢੋ। ਹੇਠਲੇ ਬਟਨ 'ਤੇ ਕਲਿੱਕ ਕਰ ਕੇ ਤੁਸੀਂ ਸਹਿਜੇ ਹੀ ਅਜਿਹਾ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ।

Saturday, 3 December 2022

ਕਿਹੜੀ ਸੱਤਾ ਲਏਗੀ ਕਲਮਕਾਰਾਂ ਦੀ ਸਾਰ--ਪੁੱਛਦੇ ਸਨ ਜੇ ਐਸ ਭਾਟੀਆ

ਉਹ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ ਲੇਖਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪੈਨਸ਼ਨਾਂ ਅਤੇ ਸਬਸਿਡੀਆਂ ਮਿਲਿਆ ਕਰਨ 

ਲੁਧਿਆਣਾ: 3 ਦਸੰਬਰ 2022: (ਰੈਕਟਰ ਕਥੂਰੀਆ//ਸਾਹਿਤ ਸਕਰੀਨ)::

ਜੋਗਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਭਾਟੀਆ ਅੰਤਲੇ ਦਿਨਾਂ ਤੀਕ ਵੀ ਕਲਮ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਰਹੇ। ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਕੁਝ ਪੁਸਤਕਾਂ ਛਪਣ ਮਗਰੋਂ ਚਰਚਾ ਵਿੱਚ ਵੀ ਆਈਆਂ। ਉਹਨਾਂ ਸੰਸਾਰ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰਚਨਾਵਾਂ ਦੇ ਅਨੁਵਾਦ ਵੀ ਕੀਤੇ। ਸਾਹਿਤਿਕ ਹਲਕਿਆਂ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਵੇਲੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਹਰਮਨ ਪਿਆਰੇ ਵੀ ਰਹੇ। ਖੰਨਾ ਰਹਿੰਦਿਆਂ ਉਹ ਉਥੋਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਦਿਲੋਂ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਸਾਹਿਤ ਸਭਾਵਾਂ ਵਿਚ ਅਕਸਰ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੁੰਦੀ। ਲੁਧਿਆਣਾ ਸ਼ਿਫਟ ਹੋਣ ਮਗਰੋਂ ਵੀ ਉਹ ਕਲਮ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਰਹੇ। ਟੈਲੀਫੋਨ 'ਤੇ ਲੰਮੀਆਂ ਗੱਲਾਂਬਾਤਾਂ ਦੌਰਾਨ ਉਹ ਅਕਸਰ ਆਪਣੀਆਂ ਰਚਨਾਵਾਂ ਅਤੇ ਖਰੜਿਆਂ ਦੀ ਵੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ। ਚਿੱਤ ਚੇਤਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਉਹ ਏਨੀ ਜਲਦੀ ਤੁਰ ਜਾਣਗੇ ਪਰ ਸਿਹਤ ਜਦੋਂ ਖਰਾਬ ਹੋਣ 'ਤੇ ਆਈ ਤਾਂ ਖਰਾਬ ਹੀ ਹੁੰਦੀ ਚਲੀ ਗਈ। ਇਸ ਵਾਰ ਸਾਡੇ ਸਭਨਾਂ ਦੀਆਂ ਦੁਆਵਾਂ ਵੀ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਆਈਆਂ ਅਤੇ ਸਿਹਤ ਨੂੰ ਮੋੜਾ ਨਹੀਂ ਪੈ ਸਕਿਆ। ਹਸਪਤਾਲੋਂ ਘਰ ਪਰਤਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵੀ ਮਨ ਵਿਚ ਰਹੀ ਅਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਵੀ। 

ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਡੀ ਐਮ ਸੀ ਹਸਪਤਾਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਕਰਵਾਇਆ ਗਿਆ। ਡਾਕਟਰਾਂ ਨੇ ਕਰੀਬ ਇੱਕ ਹਫਤਾ ਪੂਰੀ ਵਾਹ ਲਾਈ। ਇਸ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਸਪਤਾਲ ਦੇ ਡਾਕਟਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੁਰ ਵੀ ਮਿਲੀ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਡਾਕਟਰਾਂ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਕੇਸ ਹਿਸਟਰੀ ਵੀ ਬੜੀ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿਓਂਕਿ ਜਦੋਂ ਵੀ ਸਿਹਤ ਦੀ ਕੋਈ ਸਮੱਸਿਆ ਹੁੰਦੀ ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਥੇ ਹੀ ਲਿਆਂਦਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਹਰ ਵਾਰ ਉਹ ਠੀਕ ਹੋ ਕੇ ਪਰਤਦੇ ਅਤੇ  ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ। ਇਸਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਇਸ ਵਾਰ ਹੋਣੀ ਨੂੰ ਕੁਝ ਹੋਰ ਹੀ ਮਨਜ਼ੂਰ ਸੀ। 

ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਬਲੱਡ ਪ੍ਰੈਸ਼ਰ ਡਿੱਗਦਾ ਚਲਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਅਤੇ ਸੱਠ//ਚਾਲੀ (60//40) 'ਤੇ ਆ ਕੇ ਸਥਿਰ ਵਰਗਾ ਹੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਡਾਕਟਰਾਂ ਨੇ ਬਹੁਤ ਵਾਹ ਲਾਈ ਪਰ ਇਹ ਬਲੱਡ ਪ੍ਰੈਸ਼ਰ ਉੱਪਰ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਚੜ੍ਹਿਆ। ਇੰਝ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਅੰਤਲੀਆਂ ਘੜੀਆਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਨੇੜਿਓਂ ਹੋ ਕੇ ਦੇਖ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਸਿਰਫ ਦੇਖ ਹੀ ਨਾ ਰਹੇ ਹੋਣ ਬਲਕਿ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਮੁਲਾਕਾਤ ਵੀ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਜੇ ਉਹ ਹਸਪਤਾਲੋਂ ਰਾਜ਼ੀਖੁਸ਼ੀ ਹੋ ਕੇ ਘਰ ਪਰਤ ਆਉਂਦੇ ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨਿਸਚੇ ਹੀ ਇਸ ਮੁਲਾਕਾਤ ਨੂੰ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੀ ਤਰਤੀਬ ਦੇਣੀ ਸੀ। ਕੋਈ ਲੇਖ ਵੀ ਲਿਖਣਾ ਸੀ ਅਤੇ ਕੋਈ  ਕਹਾਣੀ ਵੀ ਲਿਖਣੀ ਸੀ। 

ਉਹ ਰਸੂਲ ਹਮਜ਼ਾਤੋਵ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਮੇਰਾ ਦਾਗਿਸਤਾਨ ਬਾਰੇ ਕਈ ਕਈ ਵਾਰ ਪੁੱਛਦੇ ਕਿ ਉਹ ਪੜ੍ਹੀ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ? ਲੱਗਦੈ ਉਹ ਇਸ ਪੁਸਤਕ ਨੂੰ ਦੋਬਾਰਾ ਪੜ੍ਹਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਅਕਸਰ ਪੁੱਛਦੇ ਇਥੇ ਆਪਣੇ ਪੰਜਾਬ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਇੰਡੀਆ ਵਿਚ ਲੇਖਕਾਂ ਦੀ ਸਾਰ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਕਾਨੂੰਨ ਕਦੋਂ ਸਭਨਾਂ ਲੇਖਕਾਂ ਦਾ ਭਲਾ ਕਰਨਗੇ? ਕਦੋਂ ਇਹਨਾਂ ਲਈ ਬੁਢਾਪਾ ਪੈਨਸ਼ਨ ਲੱਗੇਗੀ? ਕਦੋਂ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੂਜਿਆਂ ਥਾਂਵਾਂ 'ਤੇ ਜਾ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਥਾਂਵਾਂ ਬਾਰੇ ਲਿਖਣ ਲਈ ਲੁੜੀਂਦਾ ਖਰਚਾ ਪਾਣੀ ਮਿਲੇਗਾ। 

ਮਨਿੰਦਰ ਭਾਟੀਆ ਦੀ ਕਮਿਊਨਿਸਟ ਸੋਚ ਅਤੇ ਕਮਿਊਨਿਸਟ ਪਾਰਟੀ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰਦਿਆਂ ਉਹ ਅਕਸਰ ਪੁੱਛਦੇ ਜੇ ਲਾਲ ਝੰਡੇ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਹਕੂਮਤ ਆ ਗਈ ਤਾਂ ਕੀ ਇਹ ਕਲਮਕਾਰਾਂ ਦੀ ਸਾਰ ਲੈਣਗੇ? ਫਿਰ ਉਹ ਚਿੰਤਾ ਵੀ ਕਰਦੇ। ਮਨਿੰਦਰ ਭਾਟੀਆ ਬਾਰੇ ਅਕਸਰ ਕਹਿੰਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਤਾਂ ਚੰਗੀ ਗੱਲ ਹੈ ਪਾਰ ਆਪਣੀ ਸਿਹਤ ਖਰਾਬ ਕਰ ਲੈਣਾ ਇਹ ਕੋਈ ਚੰਗੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ। ਉਹਨਾਂ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਮਨਿੰਦਰ ਭਾਟੀਆ ਬਾਈ ਪਾਸ ਸਰਜਰੀ ਮਗਰੋਂ ਬਾਅਦ ਰੈਸਟ 'ਤੇ ਸਨ। 

ਜੋਗਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਭਾਟੀਆ ਜੀ ਨੇ ਮਨਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਭਾਟੀਆ ਦੀ ਸ਼ਖ਼ਸੀਅਤ ਸਿਰਜਣ ਵਿਚ ਕਾਫੀ ਯੋਗਦਾਨ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਜੋਗਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਭਾਟੀਆ ਜੀ ਦੀ ਸਰਪ੍ਰਸਤੀ ਮਨਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਭਾਟੀਆ 'ਤੇ ਬਚਪਨ ਦੇ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਉਦੋਂ ਤੋਂ ਹੀ ਬਣੀ ਰਹੀ ਜਦੋਂ ਮਨਿੰਦਰ ਭਾਟੀਆ  ਵਿੱਚ ਨਾਸਤਿਕਤਾ ਦੀ ਸੋਚ ਪ੍ਰਫੁੱਲਿਤ ਹੋਣ ਲੱਗ ਪਈ ਸੀ ਅਤੇ ਉਹ ਟੂਣੇ ਲਈ ਕਿਸੇ ਵੱਡੇ ਦਰਖਤ ਰੱਖੇ ਲੱਡੂ ਨੂੰ ਹੱਸਦੇ ਹੱਸਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਪਾ ਗਏ ਸਨ। ਇਹ ਸਰਪ੍ਰਸਤੀ ਆਖ਼ਿਰੀ ਸਾਹਾਂ ਤੀਕ ਬਣੀ ਰਹੀ। ਜੋਗਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਭਾਟੀਆ ਖੁਦ ਬੈਡ 'ਤੇ ਪਿਆਂ ਵੀ ਮਨਿੰਦਰ ਭਾਟੀਆ ਲਈ ਚਿੰਤਿਤ ਸਨ। ਉਹ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ ਟਰੇਡ ਯੂਨੀਅਨ ਜਾਂ ਪਾਰਟੀ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰਦਿਆਂ ਮਨਿੰਦ ਆਪਣੀ ਸਿਹਤ ਦਾ ਖਿਆਲ ਜ਼ਰੂਰ ਰੱਖੇ। 

ਸਾਹਿਤ ਅਤੇ ਮਨਿੰਦਰ ਭਾਟੀਆ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਜੋਗਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਭਾਟੀਆ ਖੁਦ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਰਾਹਾਂ 'ਤੇ ਤੁਰ ਗਏ ਜਿੱਥੋਂ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਮੁੜਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਰਚਨਾਵਾਂ ਦੇ ਖਰੜੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਲੇਖਕ ਬੇਟੇ ਨਵਦੀਪ ਭਾਟੀਆ ਕੋਲ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਨਮਿਤ ਪਾਠ ਦਾ ਭੋਗ ਅਤੇ ਅੰਤਿਮ ਅਰਦਾਸ 4 ਦਸੰਬਰ ਦੁਪਹਿਰ 12 ਵਜੇ ਤੋਂ ਇੱਕ ਵਜੇ ਤੀਕ ਗੁਰਦੁਆਰਾ ਸਾਹਿਬ ਰਣਜੋਧ ਪਾਰਕ ਹੈਬੋਵਾਲ ਲੁਧਿਆਣਾ ਵਿਖੇ ਹੋਵੇਗੀ। ਛੇਤੀ ਹੀ ਅਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਕਿਸੇ ਨਵੀਂ ਛਪੀ ਪੁਸਤਕ ਨੂੰ ਵੀ ਦੇਖ ਸਕਾਂਗੇ। 

ਸਵਰਗੀ ਜੇ ਐਸ ਭਾਟੀਆ ਸੰਬੰਧੀ ਇਹ ਲਿਖਤ ਵੀ ਪੜ੍ਹਨਾ ਜ਼ਰਾ 

ਸਮਾਜਿਕ ਚੇਤਨਾ ਅਤੇ ਜਨ ਸਰੋਕਾਰਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੇ  ਹੋਏ ਬਲਾਗ ਮੀਡੀਆ ਨੂੰ ਜਾਰੀ ਰੱਖਣ ਵਿੱਚ ਸਹਿਯੋਗੀ ਬਣੋ। ਜੋ ਵੀ ਰਕਮ ਤੁਸੀਂ ਹਰ ਰੋਜ਼, ਹਰ ਹਫਤੇ, ਹਰ ਮਹੀਨੇ ਜਾਂ ਕਦੇ ਕਦਾਈਂ ਇਸ ਸ਼ੁਭ ਕੰਮ ਲਈ ਕੱਢ ਸਕਦੇ ਹੋ ਉਹ ਜ਼ਰੂਰ ਕੱਢੋ। ਹੇਠਲੇ ਬਟਨ 'ਤੇ ਕਲਿੱਕ ਕਰ ਕੇ ਤੁਸੀਂ ਸਹਿਜੇ ਹੀ ਅਜਿਹਾ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ।

Sunday, 7 August 2022

ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਵਿਚ ਛਪ ਰਿਹੈ ਦੇਸ਼ ਵੰਡ ਬਾਰੇ ਕਹਾਣੀਆਂ ਦਾ ਸੰਗ੍ਰਹਿ

7th August 2022 at 1:04 PM

 ਵੰਡ ਤੇ ਸਾਡਾ ਲੇਖਕ ਜੋਗਿੰਦਰ ਭਾਟੀਆ-ਜ਼ਰਾ ਇਹ ਵੇਰਵਾ ਵੀ ਪੜ੍ਹ ਲਓ 

ਲੁਧਿਆਣਾ: 7 ਅਗਸਤ 2022: (ਪ੍ਰੋਫੈਸਰ ਗੁਰਭਜਨ ਗਿੱਲ//ਸਾਹਿਤ ਸਕਰੀਨ)::
ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਲਾਹੌਰ ਵੱਸਦੇ ਵੱਡੇ ਕਹਾਣੀਕਾਰ ਇਲਿਆਸ ਘੁੰਮਣ
ਦਾ ਸੁਨੇਹਾ ਆਇਆ ਕਿ ਮੈਂ 1947 ਦੀ ਵੰਡ ਬਾਰੇ ਵੱਡ ਆਕਾਰੀ ਪੁਸਤਕ ਸੰਪਾਦਿਤ ਕਰ ਰਿਹਾਂ।

ਤੁਹਾਡੇ ਵਤਨ ਚ ਕੋਈ ਕਹਾਣੀਕਾਰ ਹੈ ਜੋਗਿੰਦਰ ਭਾਟੀਆ।
ਮੈਂ ਵੰਡ ਪੁਸਤਕ 'ਚ ਜੋਗਿੰਦਰ ਭਾਟੀਆ ਦੀ ਕਹਾਣੀ "ਇਹੋ ਜਿਹੇ ਦਿਨ ਮੁੜ ਕੇ ਨਾ ਵੇਖਣੋ ਪੈਣ" ਸ਼ਾਮਲ ਕਰ ਰਿਹਾਂ। ਤਸਵੀਰ ਸਮੇਤ ਕਹਾਣੀ ਕਾਰ ਸਬੰਧੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਮੈਂ ਸੋਚੀਂ ਪੈ ਗਿਆ।

ਅਚਨਚੇਤ ਬੱਤੀ ਜਗੀ ਤਾਂ ਚੇਤੇ ਆਇਆ ਕਿ ਕੁਝ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਸਾਹਿੱਤ ਸਭਾ ਖੰਨਾ ਦੇ ਸਮਾਗਮ ਤੇ ਇੱਕ ਬਜ਼ੁਰਗ ਮਿਲੇ ਸਨ ਇਸ ਨਾਮ ਦੇ। ਕਿਤੇ ਓਹੀ ਨਾ ਹੋਣ। ਉਨ੍ਹਾਂ  ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਅਨੁਵਾਦ ਕੀਤੀ ਰੂਸੀ ਬਾਲ ਕਹਾਣੀਆਂ ਦੀ ਕਿਤਾਬ ਕੀੜੀ ਤੇ ਤੂਫ਼ਾਨ  ਵੀ ਦਿੱਤੀ ਸੀ।
ਮੈਂ ਸਾਹਿੱਤ ਸਭਾ ਦੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਗੁਰਜੰਟ ਸਿੰਘ ਕਾਲਾ ਪਾਇਲ ਵਾਲਾ ਤੇ ਕਹਾਣੀਕਾਰ ਸੁਖਜੀਤ ਨੂੰ ਮਾਛੀਵਾੜੇ ਫੋਨ ਮਿਲਾ ਲਿਆ। ਸੁਖਜੀਤ ਨੇ ਤਾਂ ਸਾਫ਼ ਕਿਹਾ ਕਿ ਨਾਮ ਤਾਂ ਸੁਣਿਐ ਪਰ ਅਤਾ ਪਤਾ ਨਹੀਂ। ਕਾਲਾ ਨੇ ਟੈਲੀ ਫੋਨ ਲੱਭ ਦਿੱਤਾ। ਫੋਨ ਕੀਤਾ ਤਾਂ  ਉਹੀ ਸੱਜਣ ਨਿਕਲੇ ਜਿੰਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਾਲ ਸੀ।
ਖੰਨਾ ਛੱਡ ਕੇ ਹੁਣ ਲੁਧਿਆਣਾ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ ਨੇ। ਗੱਲਬਾਤ ਤੋਂ ਸਿਹਤ ਵੀ ਢਿੱਲੀ ਜਾਪੀ। ਉਦਾਸੀ ਵੀ, ਪਰ ਕੁਝ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਉਪਰੰਤ ਉਹ ਖੁੱਲ੍ਹ ਗਏ। ਉਹ ਸਾਡੇ ਸੱਜਣ ਤੇ ਟਰੇਡ ਯੂਨੀਅਨ  ਆਗੂ ਮਨਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਭਾਟੀਆ ਦੇ ਨਜ਼ਦੀਕੀ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਨਿਕਲੇ। ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਮਨਿੰਦਰ ਦੀ ਬਾਈਪਾਸ ਸਰਜਰੀ ਹੋਈ ਹੈ ਕੁਝ ਦਿਨ ਪਹਿਲਾਂ।
ਸਬੰਧਿਤ ਜਾਣਕਾਰੀ ਪੁੱਛ ਕੇ ਲਿਖ ਲਈ।
ਅਸਲ ਨਾਮ : ਜੋਗਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਭਾਟੀਆ
ਕਲਮੀ ਨਾਮ
ਜੋਗਿੰਦਰ ਭਾਟੀਆ
ਮਾਤਾ ਪਿਤਾ ਦੇ ਨਾਮ:
ਸਃ ਹਰਨਾਮ ਸਿੰਘ ਭਾਟੀਆ
ਮਾਤਾ ਲਾਭ ਕੌਰ
ਜਨਮ ਮਿਤੀ 1.11.1941
ਪਿੰਡ   ਖੰਭੀ (ਤਹਿਸੀਲ ਪਾੜ੍ਹਿਆਂ ਵਾਲੀ) ਜ਼ਿਲਾਃ ਗੁਜਰਾਤ
ਵਿਦਿਅਕ ਯੋਗਤਾ:
ਮੈਟਰਿਕ
ਕਿੱਤਾ:
ਸਹਾਇਕ ਪੋਸਟ ਮਾਸਟਰ
ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤ ਪੰਜਾਬੀ ਪੁਸਤਕਾਂ:
ਮਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਮਰਦੀ
ਅਨੁਵਾਦ
ਕੀੜੀ ਤੇ ਤੂਫ਼ਾਨ(ਰੂਸੀ ਬਾਲ ਕਹਾਣੀਆਂ)
ਗਲ਼ੀ ਵੱਲ ਖੁੱਲ੍ਹਦਾ ਬੂਹਾ(ਲੇਖ ਸੰਗ੍ਰਹਿ) ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨ ਅਧੀਨ
ਪਤਾਃ
ਮਕਾਨ ਨੰਬਰ 10513
ਹਕੀਕਤ ਨਗਰ
ਨੇੜੇ ਸ਼ਹੀਦ ਭਗਤ ਸਿੰਘ ਪਬਲਿਕ ਸਕੂਲ , ਹੈਬੋਵਾਲ ਕਲਾਂ
ਲੁਧਿਆਣਾ
ਫੋਨ +91 99885 90956
ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਮੈਂ ਇਸ ਲਈ ਦੱਸ ਰਿਹਾਂ ਕਿ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਸਿਰਜਕਾਂ ਬਾਰੇ ਕਿੰਨੇ ਅਵੇਸਲੇ ਹਾਂ ਜਦ ਕਿ ਗੁਆਂਢੀ ਵਤਨ ਚ ਬੈਠਾ ਸੱਜਣ ਸਾਡੇ ਜੋਗਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਭਾਟੀਆ ਦੀ ਲਿਖਤ ਸੰਭਾਲ ਰਿਹੈ।
--ਗੁਰਭਜਨ ਗਿੱਲ

Friday, 20 August 2021

ਮੌਤ, ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਤੇ ਹਰ ਪਲ ਹਿੰਮਤੀ ਐਮ ਐਸ ਭਾਟੀਆ

 ਗ਼ਜ਼ਲ ਬਹਾਨਾ ਕਰੂੰ ਔਰ ਗੁਣਗੁਣਾਊਂ ਉਸੇ  --ਰੈਕਟਰ ਕਥੂਰੀਆ

ਫਾਸ਼ੀਵਾਦ ਵਿਰੋਧੀ ਗਰੁੱਪ ਦੀ ਮੀਟਿੰਗ ਵਿੱਚ ਐਮ ਐਸ ਭਾਟੀਆ 

ਐਮ ਐਸ ਭਾਟੀਆ ਮੁੱਢ ਤੋਂ ਹੀ ਵਿਗਿਆਨਕ ਸੋਚ ਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਏ ਹੋਏ ਹਨ। ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਹੀ ਹੱਸਦਿਆਂ ਹੱਸਦਿਆਂ ਟੂਣੇ ਵਾਲਾ ਲੱਡੂ ਖਾ ਜਾਣਾ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਤਰਕਸ਼ੀਲਤਾ ਵੱਲ ਵੱਧ ਰਹੀ ਸੋਚ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਸੀ। ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਅਜਿਹਾ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਵਾਪਰਿਆ ਜਿਸਨੇ ਸੁਆਲ ਖੜੇ ਕੀਤੇ ,ਜਦੋਂ ਜੁਆਬ ਨਹੀਂ ਸਨ ਮਿਲਦੇ ਉਦੋਂ ਨਾਬਰੀ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਸੀ। ਇਹੀ ਭਾਵਨਾ ਵੱਡੇ ਹੋ ਕੇ ਲਾਲ ਝੰਡੇ ਨਾਲ ਜੁੜ ਗਈ ਅਤੇ ਹੁਣ ਤੱਕ ਜੁੜੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਅੱਜ ਵੀ ਖੱਬੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਤੀਬੱਧਤਾ ਹੈ ਐਮ ਐਸ ਭਾਟੀਆ ਦੀ। ਬਥੇਰੀਆਂ ਚੁਣੌਤੀਆਂ ਆਈਆਂ ਪਰ ਇਹ ਸੋਚ ਕਦੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਨਾ ਹੋਈ।

ਐਮ ਐਸ ਭਾਟੀਆ-ਮੌਜੂਦਾ ਜਲਵਾ 
ਡਾਕਖਾਨੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਬੈਂਕ ਵਾਲੀ ਸਰਕਾਰੀ ਨੌਕਰੀ ਨੇ ਘਰ ਦੇ ਹਾਲਾਤ ਕੁਝ ਸੁਖਾਵੇਂ ਕੀਤੇ ਪਰ ਆਖਦੇ ਨੇ ਨਾਂ ਕਾਬਲ ਦੇ ਜੰਮਿਆਂ ਨੂੰ ਨਿੱਤ ਮੁਹਿੰਮਾਂ। ਇਹੀ ਕਹਾਵਤ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਕੇ ਇੰਝ ਬਣ ਗਈ:  ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਜੰਮਿਆਂ ਨੂੰ ਨਿੱਤ ਮੁਹਿੰਮਾਂ--ਸੋ ਇਥੇ ਵੀ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਅਤੇ ਚੁਣੌਤੀਆਂ ਕਿਸੇ ਨ ਕਿਸੇ ਪਾਸਿਓਂ ਆ ਕੇ ਭਾਟੀਆ ਜੀ ਦੇ ਘਰ ਦਾ ਪਤਾ ਪੁੱਛ ਹੀ ਲੈਂਦੀਆਂ। ਇਹਨਾਂ ਔਕੜਾਂ ਨਾਲ ਦੋ ਦੋ ਹੱਥ ਹੁੰਦੇ ਰਹੇ। ਜਦੋਂ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਹਾਲਾਤ ਖਰਾਬ ਹੋਏ ਤਾਂ ਇਸਦਾ ਅਸਰ ਪਿੰਡ ਪਿੰਡ ਗਲੀ ਮੁਹੱਲੇ ਤਕ ਦੇਖਿਆ ਗਿਆ। ਹੋਰਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ਗੋਲੀ ਬੰਬ ਵਾਲਾ ਖਤਰਾ ਭਾਟੀਆ ਜੀ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਤੇ ਵੀ ਮੰਡਰਾਉਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਪੁਲਿਸ ਅਤੇ ਇੰਟੈਲੀਜੈਂਸ ਵੀ ਚਿੰਤਤ ਸੀ। ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਨਿਕਲ ਚੁੱਕੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਨਿਸ਼ਾਨੇ ਮਿੱਥੇ ਗਏ ਸਨ। ਸ਼ਹੀਦ ਕਾਮਰੇਡ ਗੁਰਮੇਲ ਹੂੰਝਣ ਨੇ ਵੀ ਇਸ ਚੇਤਾਵਨੀ ਨੂੰ ਜ਼ਿਆਦਾ ਗੰਭੀਰਤਾ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਸੀ ਲਿਆ ਅਤੇ ਹਮਲਾਵਰਾਂ ਦੀਆਂ ਗੋਲੀਆਂ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਬਣ ਗਿਆ।

ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇੱਕ ਵਾਰ ਕਾਮਰੇਡ ਰਮੇਸ਼ ਰਤਨ ਇੱਕ ਪਿੰਡ ਵਿਚ ਫਸ ਗਏ। ਕੋਲ ਕੋਈ ਹਥਿਆਰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਕਿਸੇ ਸਾਥੀ ਦਾ ਪਤਾ ਦਸਣਾ ਉਸਦੇ ਪੂਰੇ ਪਰਿਵਾਰ ਲਈ ਖਤਰਾ ਬਣਨਾ ਸੀ। ਸੋ ਕਿਸੇ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਖੜਕਾਉਣਾ। ਕਾਮਰੇਡ ਰਮੇਸ਼ ਰਤਨ ਨੇ ਅਚਾਨਕ ਗਲੀ ਵਿਚ ਨਜ਼ਰ ਆਏ ਕਿਸੇ ਦੋਸਤ ਕੋਲੋਂ ਧੋਤੀ ਕੁਰਤਾ ਲਿਆ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਇੱਜੜ ਹੱਕਣ ਵਾਲੀ ਸੋਟੀ ਜਿਹੀ ਫੜੀ ਨਾਲ ਹੀ ਇੱਕ ਮੱਝ ਤੋਰ ਲਈ।

ਇੱਕ ਦੋਸਤ ਕੋਲੋਂ ਰਹਿ ਨਾ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਉਹ ਨਾਲ ਤੁਰ ਪਿਆ ਕਿ ਮੈਂ ਤਾਂ ਨੀ ਕੱਲੇ ਨੂੰ ਜਾਣ ਦਿੰਦਾ। ਉਸ ਕੋਲੋਂ ਵੀ ਕਾਮਰੇਡ ਰਮੇਸ਼ ਰਤਨ ਨੇ ਪਿੰਡ ਦੀ ਜੂਹ ਤੋਂ ਵਾਪਿਸ ਪਰਤਣ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਲੈ ਲਿਆ। ਥੋਹੜਾ ਜਿਹਾ ਅੱਗੇ ਗਏ ਤਾਂ ਹਮਲਾਵਰ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਅਸਾਲਟਾਂ ਫੜੀ ਰਮੇਸ਼ ਰਤਨ ਦੀ ਹੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਰਮੇਸ਼ ਧੋਤੀ ਕੁਰਤੇ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਇਸ ਲਈ ਪੈਂਟ ਕਪੋਤ ਵਾਲੇ ਤਰਮੇਸ਼ ਰਤਨ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਿੱਥੋਂ ਆਉਣੀ ਸੀ? ਹਾਲਾਤ ਨੂੰ ਆਮ ਵਾਂਗ ਬਣਾਉਂਦਿਆਂ ਕਾਮਰੇਡ ਸਾਹਿਬ ਉਹਨਾਂ ਹਮਲਾਵਰਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੇ ਕੌਣ ਓ ਭਾਈ ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਪਿੰਡ ਦੇ ਤਾਂ ਲੱਗਦੇ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਅੱਗੋਂ ਹਿਰਖ ਕੇ ਬੋਲੇ ਤੂੰ ਕੀ ਲੈਣਾ ਦੇਣਾ? ਤੂੰ ਦੱਸ ਕਿੱਧਰ ਚੱਲਿਆਂ।

ਜੁਆਨੀ ਵੇਲੇ ਐਮ ਐਸ ਭਾਟੀਆ 
ਕਾਮਰੇਡ ਰਮੇਸ਼ ਨੇ ਘੜਿਆ ਘੜਾਇਆ ਜੁਆਬ ਦਿੱਤਾ ਆਹ ਲਾਗਲੇ ਪਿੰਡ ਡੰਗਰਾਂ ਵਾਲਾ ਡਾਕਟਰ ਐ ਉਸਨੂੰ ਆਹ ਮੱਝ ਦਿਖਾਉਣੀ ਐ ਜ਼ਰਾ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਤਰਾਜ਼ ਐ ਤਾਂ ਭਾਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਡਾਕਟਰ ਤੱਕ ਮੱਝ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿਓ। ਉਹ ਹੋਰ ਚਿੜ੍ਹ ਗਏ ਤੇ ਬੋਲੇ ਜਾਹ ਜਾਹ ਛੇਤੀ ਨਿਕਲ। ਤੇ ਕਾਮਰੇਡ ਰਮੇਸ਼ ਰਤਨ ਛੇਤੀ ਨਾਲ ਨਿਕਲ ਆਏ। ਕਿਸੇ ਲਾਗਲੇ ਪਿੰਡ ਆ ਕੇ ਸਵਾਰੀ ਲਈ ਕੱਪੜੇ ਬਦਲੇ ਅਤੇ ਘਰ ਪੁੱਜ ਗਏ। ਪੂਰੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲਣਾ ਸੰਭਵ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਲੱਗਦਾ। ਪੂਰੀ ਕਹਾਣੀ ਕਾਫੀ ਲੰਮੀ ਹੈ ਸੋ ਬਾਕੀ ਫਿਰ ਕਦੇ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸਹੀ। ਰਮੇਸ਼ ਰਤਨ ਜੀ ਉਸ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚੋਂ ਮੌਤ ਨੂੰ ਝਕਾਨੀ ਦੇ ਕੇ ਨਿਕਲ ਆਏ ਇਹੀ ਵੱਡੀ ਗੱਲ।

ਪਰ ਐਮ ਐਸ ਭਾਟੀਆ ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਏਨੇ ਸ਼ਾਤਰ ਅਤੇ ਅਨੁਭਵੀ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸਨ। ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਸ਼ਹਿਰੀ ਮੁਹੱਲਿਆਂ ਦਾ ਮਾਹੌਲ ਵੀ ਪਿੰਡਾਂ ਤੋਂ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਹਰ ਘਰ ਤੇ ਹਰ ਘਰ ਦੀ ਅੱਖ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਸਮਝੋ ਕਿ ਅਣਦਿੱਸਦੇ ਸੀਸੀਟੀਵੀ ਕੈਮਰੇ ਉਦੋਂ ਵੀ ਏਦਾਂ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਪਾਰਟੀ ਦੀਆਂ ਸੁਰੱਖਿਆ ਕਮੇਟੀਆਂ ਦੀ ਹਦਾਇਤ ਮੰਨਦਿਆਂ ਭਾਟੀਆ ਜੀ ਨੇ ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਲਈ ਰਿਹਾਇਸ਼ ਦਾ ਟਿਕਾਣਾ ਬਦਲ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਇੱਕ ਹੋਰ ਅਤੇ ਫਿਰ ਇੱਕ ਹੋਰ। ਇਹ ਸਿਲਸਿਲਾ ਕਾਫੀ ਦੇਰ ਚੱਲਿਆ। ਲੋਕ ਸਾਥ ਦੇਂਦੇ ਸਨ। ਇਹੀ ਕਾਰਨ ਹੈ ਕਿ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਕਾਮਰੇਡ ਆਪਣਾ ਜੰਗਲ ਆਖਦੇ ਹਨ ਜਿਹੜੇ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਵੇਲੇ ਲੁਕੋ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਵੀ ਘਰ ਤਾਂ ਘਰ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਦੋਂ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਣ ਲੱਗਿਆ

ਰਹਿਨੇ ਕੋ ਘਰ ਨਹੀਂ ਹੈ ਸਾਰਾ ਜਹਾਂ ਹਮਾਰਾ;                                                                                                      ਸਾਰੇ ਜਹਾਂ ਸੇ ਅੱਛਾ ਹਿੰਦੋਸਤਾਂ ਹਮਾਰਾ!

ਫਿਰ ਭਾਟੀਆ ਜੀ ਝੁੱਗੀਆਂ ਝੌਂਪੜੀਆਂ ਵਾਲਿਆਂ ਵੱਲ ਹੋਰ ਪ੍ਰਤੀਬੱਧ ਹੋ ਗਏ ਜਿਹਨਾਂ ਦੇ ਸਿਰਾਂ ਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਚੱਜ ਦੀ ਛੱਤ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਧੁੱਪਾਂ ਵੀ ਸਹਿੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਬਾਰਸ਼ਾਂ ਵੀ। ਇਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲ ਫੇਰੀ ਪਾਉਣਾ ਅਤੇ ਇਹਨਾਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਰੱਖਣਾ ਵੀ ਇਹਨਾਂ ਦੇ ਰੂਟੀਨ ਵਿਚ ਸ਼ਾਮਲ ਰਿਹਾ। ਇਹਨਾਂ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਾਉਣਾ ਵੀ ਮੁੱਖ ਕੰਮ ਸੀ। ਗੁਰਬਤ ਅਤੇ ਬੇਇਨਸਾਫ਼ੀ ਦੀਆਂ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਦੇ ਮਾਰੇ ਇਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹੀ ਉਹ ਲੋਕ ਨਿੱਕਲਦੇ ਹਨ ਜਿਹਨਾਂ ਨੇ ਲੋਟੂ ਢਾਂਚੇ ਨੂੰ ਬਦਲਣ ਵਿੱਚ ਅਹਿਮ ਭੂਮਿਕਾ ਨਿਭਾਉਣੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਹਨਾਂ ਨੇ ਹੀ ਫ਼ੈਜ਼ ਅਹਿਮਦ ਫੌਜ਼ ਸਾਹਿਬ ਦੇ ਗੀਤ ਗਾਉਣੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ:

ਕਟਤੇ ਭੀ ਚਲੋ, ਬੜਤੇ ਭੀ ਚਲੋ, ਬਾਜ਼ੂ ਭੀ ਬਹੁਤ ਹੈਂ, ਸਰ ਭੀ ਬਹੁਤ!

ਚਲਤੇ ਭੀ ਚਲੋ ਕਿ ਅਬ ਡੇਰੇ ਮੰਜ਼ਲ ਪੇ ਹੀ ਡਾਲੇ ਜਾਏਂਗੇ।

ਪੂੰਜੀਵਾਦੀ ਸੁਹਜ ਸੁਆਦਾਂ ਅਤੇ ਕਾਫੀ ਹਾਉਸ ਕਲਚਰਾਂ ਦੀ ਬਹੁਤਾਤ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਜੇ ਅਜੇ ਵੀ ਲਾਲ ਝੰਡਾ ਬੁਲੰਦ ਹੈ ਤਾਂ ਇਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਕਰਕੇ ਹੀ ਬੁਲੰਦ ਹੈ। ਇਹ ਆਖ਼ਿਰੀ ਸਾਹਾਂ ਤੀਕ ਲੜਨ ਵਾਲੇ ਉਹ ਯੋਧੇ ਹਨ ਜਿਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਕੁਰਬਾਨੀਆਂ ਅਖਬਾਰ ਦੀ ਖਬਰ ਵਿੱਚ ਵਿਚ ਨਾਮ ਛਪਵਾਉਣ ਲਈ ਨਹੀਂ ਬਲਕਿ ਲਾਲ ਝੰਡੇ ਪ੍ਰਤੀ ਆਪਣਾ ਫਰਜ਼ ਸਮਝ ਕੇ ਦੇਣੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਪਾਰਟੀ ਨੂੰ ਮਾਂ ਸਮਝਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਮਾਂ ਦੇ ਦੁੱਧ ਨੂੰ ਲਾਜ ਨਹੀਂ ਲੱਗਣ ਦੇਂਦੇ। ਪਰ ਖਰਚੇ ਤਾਂ ਭਾਟੀਆ ਜੀ ਦੇ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਵੀ ਸਨ।

ਆਪਣੀ ਧਰਮਪਤਨੀ ਨਾਲ ਐਮ ਐਸ ਭਾਟੀਆ
ਇਹਨਾਂ ਵਧੇ ਹੋਏ ਖਰਚਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪੂਰਾ ਕਰਨਾ ਸੀ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਚੇਤਨਾ ਵੀ ਵਧਾਉਣੀ ਸੀ। ਘਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੀ ਇੱਕ ਸਕੂਲ ਲਈ ਘਰ ਦੇ ਜੋੜੇ ਪੈਸਿਆਂ ਨਾਲ ਥਾਂ ਲਈ। ਹਰ ਸਾਲ ਦੋ ਸਾਲ ਬਾਅਦ ਉਸ ਨਾਲ ਕੁਝ ਨਾਕੁਝ ਹੋਰ ਥਾਂ ਜੋੜੀ ਅਤੇ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਇਹ ਸਕੂਲ ਛੇਤੀ ਹੀ ਵੱਡਾ ਸਾਰਾ ਸਕੂਲ ਬਣ ਗਿਆ। ਪਰ ਮੱਧ ਵਰਗੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸੁੱਖ ਦਾ ਸਾਹ ਕਦੋਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ! ਕੋਰੋਨਾ ਦੀ ਮੁਸੀਬਤ ਈ ਤਾਂ ਲਾਕਡਾਊਨ ਲੱਗ ਗਿਆ। ਸਕੂਲ ਬੰਦ ਹੋ ਗਿਆ। ਸਕੂਲ ਦੀ ਆਮਦਨ ਵੀ ਬੰਦ ਹੋ ਗਈ ਪਰ ਖਰਚੇ ਜਾਰੀ ਰਹੇ। ਬਿਜਲੀ ਦਾ ਬਿੱਲ ਵੀ ਆਉਂਦਾ ਰਿਹਾ। ਪਾਣੀ ਦਾ ਮੀਟਰ ਵੀ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ ਅਤੇ ਟੀਚਰਾਂ ਦੀਆਂ ਤਨਖਾਹਾਂ ਵੀ ਪੈਣੀਆਂ ਹੀ ਸਨ। ਭਾਟੀਆਂ ਜੀ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਾਂਹ ਨਾ ਕਰ ਸਕਦੇ। ਇਹਨਾਂ ਨੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਕੋਰੋਨਾ ਦੀ ਸਖਤੀ ਦਾ ਹਵਾਲਾ ਦੇ ਕੇ ਤੰਗ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। ਖੁਦ ਔਖੇ ਹੋ ਕੇ ਸਟਾਫ ਦੀਆਂ ਤਨਖਾਹਾਂ ਦਈ ਗਏ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ ਲੰਮੇ ਲੰਮੇ ਲੇਖਾਂ ਅਤੇ ਖਬਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ਮਿੰਨੀ ਕਹਾਣੀਆਂ ਲਿਖਣ ਦਾ ਸ਼ੋਂਕ ਫੀ ਫਿਰ ਜਾਗ ਪਿਆ। ਅੱਜਕਲ੍ਹ ਭਾਟੀਆਂ ਜੀ ਮਿੰਨੀ ਕਹਾਣੀਆਂ ਲਿਖਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਤੇ ਫ਼ਿਲਮਾਂ ਵੀ ਬਣੀਆਂ ਹਨ। ਸੋਸ਼ਲ ਮੀਡੀਆ ਤੇ ਵੀ ਨਜ਼ਰ ਰੱਖਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਰਵੀਸ਼ ਕੁਮਾਰ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਵੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਬਾਕਾਇਦਾ ਦੇਖਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨਾਸਤਿਕਤਾ ਵਾਲੇ ਅਕੀਦੇ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਇੱਕ ਕਾਵਿਕੀ ਪੋਸਟ ਵੀ ਭੇਜੀ ਹੈ ਜਿਹੜੀ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਸੋਸ਼ਲ ਮੀਡੀਆ ਤੇ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਹੈ ਪਰ ਲੇਖਕ ਕੌਣ ਹੈ ਇਸਦਾ ਕੁਝ ਪਤਾ ਨਹੀਂ। ਲਓ ਪੜ੍ਹੋ ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਇਹ ਰਚਨਾ।

ਉਂਝ ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਪਿੰਡ ਰੱਬ ਨਹੀਂ ਵੱਸਦਾ

ਨੋਟ: ਇਹ ਕਵਿਤਾ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿਸ ਸਿਰਜਕ ਦੀ ਹੈ ਪਰ ਹੈ ਕਮਾਲ। ਤਾਂ ਹੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਭੇਜ ਰਿਹਾਂ।
ਲੇਖਕ ਬਾਰੇ ਜੇ ਕੋਈ ਦੋਸਤ ਦੱਸ ਸਕੇ ਤਾਂ ਧੰਨਵਾਦ।
ਮੇਰੇ ਪਿੰਡ ਰੱਬ ਨਹੀਂ ਵੱਸਦਾ
ਮੇਰੇ ਪਿੰਡ ਵੱਸਦਾ ਏ
ਚੌਂਕੀਦਾਰਾਂ ਦਾ ਭਾਨਾ
ਜੋ ਨਿੱਤ ਤਾਰਿਆਂ ਦੀ ਛਾਂਵੇ
ਮੋਢੇ ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਕਹੀ
ਚੱਲ ਪੈਂਦਾ ਏ "ਪਥੇਰ" ਵੱਲ ਨੂੰ।
ਤੇ ਸਾਰਾ ਦਿਨ ਹੋ ਕੇ
ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਮਿੱਟੀ
ਮੂੰਹ- ਹਨ੍ਹੇਰੇ ਆ ਡਿੱਗਦਾ ਏ
ਆਪਣੇ ਕੱਚੇ ਕੋਠੇ ਅੰਦਰ
ਮੇਰੇ ਪਿੰਡ ਰੱਬ ਨਹੀਂ ਵੱਸਦਾ
ਮੇਰੇ ਪਿੰਡ ਵੱਸਦਾ ਏ
"ਗੱਜਣ ਦਾ ਮੁੰਡਾ" "
ਗੇਲਾ ਪੱਲੇਦਾਰ "
ਜੋ ਸਾਰਾ ਦਿਨ
ਸਰਕਾਰੀ ਗੁਦਾਮਾਂ ਚੋਂ
ਕਣਕ ਦੀਆਂ ਬੋਰੀਆਂ
ਲੱਦਕੇ ਟਰੱਕਾਂ 'ਚ
ਜਦੋਂ ਟੁੱਟੇ ਜਿਹੇ ਸਾੲੀਕਲ ਤੇ
ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ
ਪਹੁੰਚਦਾ ਏ ਅਪਣੇ ਘਰ
ਤਾਂ ਉਸਦੇ ਬੱਚੇ
ਰੋਟੀ ਲਈ ਵਿਲਕਦੇ
ਸੌਂ ਚੁੱਕੇ ਹੁੰਦੇ ਨੇ
ਭੁੱਖਣ ਭਾਣੇ।
ਮੇਰੇ ਪਿੰਡ ਰੱਬ ਨਹੀਂ ਵੱਸਦਾ
ਮੇਰੇ ਪਿੰਡ ਵੱਸਦਾ ਏ
"ਲੰਬੜਦਾਰਾਂ ਦਾ ਬਲਕਾਰਾ"
ਜੋ ਅਪਣੇ ਘਰ ਵੱਲ ਆੳੁਦੀਂ
ਬੈਂਕ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਜੀਪ ਦੇਖਕੇ
ਆਪਣੇ "
ਬੇਰੁਜਗਾਰ ਪੁੱਤ" ਵੱਲ
ਅੱਖਾਂ ਕੱਢਦਾ
ਛਾਲ ਮਾਰਕੇ ਜਾ ਲੁਕਦਾ ਏ
ਡੰਗਰਾਂ ਵਾਲੇ ਵਰਾਂਡੇ ਵਿੱਚ
ਤੇ ਉਸਦੀ ਘਰਵਾਲੀ
ਅੱਧਾ ਕੁ ਘੁੰਡ ਕੱਢਕੇ
ਕਹਿ ਦਿੰਦੀ ਐ ਕਿ..
"ਬਿੰਦਰ ਦਾ ਬਾਪੂ ਤਾਂ ਜੀ
ਘਰੇ ਨੀ ਹੈਗਾ..."
ਮੇਰੇ ਪਿੰਡ ਰੱਬ ਨਹੀਂ ਵੱਸਦਾ
ਮੇਰੇ ਪਿੰਡ ਵੱਸਦੀ ਐ
"ਮੱਖਣ ਸ਼ਰਾਬੀ" ਦੀ ਘਰਵਾਲੀ "ਪੰਮੀ"
ਜੋ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚੋਂ
ਚਾਰ ਪੰਜ ਘਰਾਂ ਦਾ ਸੁੱਟਕੇ ਗੋਹਾ ਕੂੜਾ
ਜਦੋਂ ਮੁੜਦੀ ਐ ਅਪਣੇ ਘਰ
ਤਾਂ ਉਸਦਾ "ਪਰਮੇਸ਼ਰ ਪਤੀ"
ਘਰ ਦਾ ਵੇਚਕੇ ਕੋਈ ਸਮਾਨ
ਪੈ ਚੁੱਕਿਆ ਹੁੰਦਾ ਏ
ਠੇਕੇ ਵਾਲੇ ਰਾਹ।
ਮੇਰੇ ਪਿੰਡ ਰੱਬ ਨਹੀਂ ਵੱਸਦਾ
ਮੇਰੇ ਪਿੰਡ ਵੱਸਦਾ ੲੇ
"ਮੱਕੀ ਖਾਣਿਆਂ ਦਾ ਪਾਲਾ"
ਸੋਲਾਂ ਜਮਾਤਾਂ ਪੜ੍ਹਕੇ ਵੀ ਜਿਸਨੂੰ
ਮਿਲੀ ਨੀ ਸੋਲਾਂ ਰੁਪਏ
ਦੀ ਵੀ ਨੌਕਰੀ।
ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਬੁੱਢੀ ਮਾਂ
ਪਾਗਲ ਹੋਈ ਗਲੀਆਂ ਵਿੱਚ
"ਨੌਕਰੀ ਲੈ ਲਓ, ਨੌਕਰੀ ਲੈ ਲਓ
ਦੇ ਹੋਕੇ ਦਿੰਦੀ ਫਿਰਦੀ ਐ ..."
ਮੇਰੇ ਪਿੰਡ ਰੱਬ ਨਹੀਂ ਵੱਸਦਾ
ਮੇਰੇ ਪਿੰਡ ਵੱਸਦੀ ਐ
"ਬੇਬੇ ਬਚਨੀਂ "
ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਪਤੀ "ਕਰਤਾਰਾ"
ਜਿੰਨਾਂ ਪੁੱਤ ਪੜ੍ਹਾਏ ਸੀ
ਜਾਨ ਤੋੜ ਮਿਹਨਤਾਂ ਕਰਕੇ
ਅੱਜ ਉਹਨਾਂ ਪੁੱਤਾਂ ਨੇ ਹੀ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮੰਜੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੇ ਨੇ
ਤੂੜੀ ਵਾਲੇ ਘਰ।
ਜਿੱਥੇ ਬੈਠੇ ਉਹ
ਸਾਹਮਣੇ ਬਣੀਆਂ ਆਪਣੇ
"ਅਫਸਰ ਪੁੱਤਾਂ" ਦੀਆਂ ਕੋਠੀਆਂ ਵੱਲ
ਪਾਗਲਾਂ ਵਾਂਗ
ਟਿਕਟਿਕੀ ਲਗਾਕੇ ਤੱਕਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਨੇ...
ਮੇਰੇ ਪਿੰਡ ਰੱਬ ਨਹੀਂ ਵੱਸਦਾ
ਮੇਰੇ ਪਿੰਡ ਵੱਸਦੀਆਂ ਨੇ
ਸੀਤੋ,ਨੋਖੀ,ਗੇਜੋ ,ਨੰਜੋ ਤੇ ਲਾਭੋ
ਵਰਗੀਆਂ 'ਭੋਲੀਆਂ ਰੂਹਾਂ"
ਜੋ ਥੱਪ ਕੇ ਮੋਟੀਆਂ- ਮੋਟੀਆਂ ਰੋਟੀਆਂ
ਦਾਤੀਆਂ ਪੱਲੀਆਂ ਲੈ ਕੇ
ਚੱਲ ਪੈਂਦੀਆਂ ਨੇ
ਟਿੱਬਿਆਂ ਵੱਲ ਨੂੰ।
ਤੇ ਜਦੋਂ ਸਿਖਰ ਦੁੁਪਿਹਰੇ
ਮੁੜਦੀਆਂ ਨੇ ਵਾਪਿਸ
ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ
ਪੰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੇ ਨੇ
ਚਿੱਭੜ, ਕੱਚੇ ਪੱਕੇ ਬੇਰ,
ਕੌੜ ਤੁੰਮੇ,ਰੇਹ ਦੇ ਥੈਿਲਆਂ ਦੇ ਧਾਗੇ
ਤੇ ਟੁੱਟੇ ਪਾਇਪਾਂ ਦੇ ਟੁਕੜੇ।
ਸੱਚ ਆਖਦਾਂ ਹਾਂ ਦੋਸਤੋ!
ਮੇਰੇ ਪਿੰਡ ਰੱਬ ਨਹੀਂ ਵਸਦਾ
ਜੇਕਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਤੇ
ਰੱਬ ਮਿਲੇ
ਉਸਨੂੰ ਮੇਰੇ ਪਿੰਡ ਜ਼ਰੂਰ ਭੇਜਣਾ।

ਲੇਖਕਾਂ ਦੇ ਇੱਕ ਗਰੁੱਪ ਨਾਲ ਐਮ ਐਸ ਭਾਟੀਆ ਪੰਜਾਬੀ ਭਵਨ ਵਿੱਚ (ਫੋਟੋ-ਰੈਕਟਰ ਕਥੂਰੀਆ)

ਇਹ ਸਾਰਾ ਬਿਰਤਾਂਤ ਅਤੇ ਇਹ ਕਾਵਿਕ ਰਚਨਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਲੱਗੇ ਜ਼ਰੂਰ ਦੱਸਣਾ। ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦੀ ਉਡੀਕ ਤਾਂ ਰਹੇਗੀ ਹੀ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋਂ ਤਾਂ ਭਾਟੀਆਂ ਜੀ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਫੋਨ ਵੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਸੰਪਰਕ ਲਈ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਮੋਬਾਈਲ ਨੰਬਰ ਹੈ-9988491002 ਜੇ ਮੋਬਾਈਲ ਨਾ ਚੁੱਕਣ ਤਾਂ ਬਾਰ ਬਾਰ ਨਾ ਘੰਟੀ ਖੜਕਾਇਓ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪ ਹੀ ਮੋੜਵਾਂ ਫੋਨ ਕਰ ਲੈਣਾ ਹੈ। 

ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦੀ ਉਡੀਕ ਵਿੱਚ -ਰੈਕਟਰ ਕਥੂਰੀਆ 

Thursday, 13 May 2021

ਮਿੰਨੀ ਕਹਾਣੀ//ਸਫੇਦ ਖੂਨ//ਐਮ ਐਸ ਭਾਟੀਆ

ਕਿਤਨਾ ਬਦਲ ਗਿਆ ਇਨਸਾਨ! 

Unsplash Photo by OpticalNomad

ਸਾਡੇ ਮੁਹੱਲੇ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਸ਼ਰਮਾ ਜੀ ਇਨਕਮ ਟੈਕਸ ਦੇ ਮਹਿਕਮੇ ਤੋਂ ਚੰਗੀ ਪੁਜੀਸ਼ਨ ਤੋਂ  ਰਿਟਾਇਰ ਹੋਏ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੋ ਬੇਟੇ ਹਨ , ਜਿਹੜੇ ਚੰਗੀ  ਪੜ੍ਹਾਈ ਕਰ ਕੇ  ਅਮਰੀਕਾ ਵਿਚ ਰਹਿ ਰਹੇ  ਹਨ। ਇੱਥੇ ਸਿਰਫ਼  ਸ਼ਰਮਾ ਜੀ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਘਰ ਦੇ ਕੰਮਕਾਜ ਅਤੇ ਦੇਖਭਾਲ ਲਈ ਨੌਕਰ ਹਨ। ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਹੀਂ ਹੈ।  ਜੇ ਕਦੀ  ਝੋਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਦੂਰ ਵਿਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੋਣ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ । ਸੰਖੇਪ ਜਿਹੀ ਬਿਮਾਰੀ ਪਿਛੋਂ  ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਤਨੀ  ਦਾ ਦੇਹਾਂਤ ਹੋ ਗਿਆ।  ਦੋਨਾਂ ਬੇਟਿਆਂ ਨੂੰ ਇਤਲਾਹ ਦੇ  ਦਿੱਤੀ  ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਡੀਕ  ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ ਤਾਂ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਉਣ ਤੇ ਸਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ। ਅੱਜ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਛੋਟਾ ਬੇਟਾ ਆ ਗਿਆ । ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਬੇਟੇ ਦੇ ਨਾ ਆਉਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਪੁੱਛਿਆ ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਭਾਈ ਸਾਹਿਬ ਨੇ ਕਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਅਜੇ ਬਿਜੀ ਹਾਂ। ਇਸ ਵਾਰ ਤੂੰ ਚਲਾ ਜਾ ਤੇ ਪਿਤਾ ਜੀ ਦੀ ਵਾਰੀ  ਮੈਂ ਚਲਾ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਐਮ ਐਸ ਭਾਟੀਆ
M-9988491002

Sunday, 22 April 2018

ਸਿਹਤਮੰਦ ਸਮਾਜ ਦੀ ਸਿਰਜਣਾ ਲਈ ਸਰਗਰਮ ਐਮ ਐਸ ਭਾਟੀਆ

ਰਿਟਾਇਰਮੈਂਟ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸਾਰੀ ਉਮਰ ਸਮਾਜ ਭਲਾਈ ਲਈ 
ਲੁਧਿਆਣਾ: 22 ਅਪਰੈਲ 2018: (ਸਾਹਿਤ ਸਕਰੀਨ ਟੀਮ)::
ਐਮ ਐਸ ਭਾਟੀਆ ਉਸ ਸ਼ਖ਼ਸੀਅਤ ਦਾ ਨਾਮ ਹੈ ਜਿਸਨੇ ਕਦੇ ਆਪਣੀ ਵਿਚਾਰਧਾਰਾ ਨਹੀਂ ਛੱਡੀ। ਕਦੇ ਅਸੂਲ ਨਹੀਂ ਛੱਡੇ। ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਅਥਾਹ ਔਕੜਾਂ ਆਈਆਂ ਤਾਂ ਵੀ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ ਹਾਰੀ। ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਛਾਏ ਰਹੇ ਤਾਂ ਵੀ ਦਿਲ ਨਹੀਂ ਛੱਡਿਆ। ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਰਸਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਗਮਾਂ ਦੇ ਸਾਗਰ ਆਏ ਤਾਂ ਵੀ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਨੂੰ ਸਹਾਰਾ ਬਣਾ ਕੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਵਿੱਚ ਛਾਲ ਮਾਰੀ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਖੁਦ ਤੈਰ ਕੇ ਪਾਰ ਵੀ ਕੀਤਾ। ਨਵੀਂ ਤੋਂ ਨਵੀਂ ਮੁਸੀਬਤ ਆਉਂਦੀ ਰਹੀ-ਹਰ ਵਾਰ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਇੱਕ ਸ਼ਾਇਰ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹੀ ਆਖਿਆ: 
ਅਸੀਂ ਦਰਦਾਂ ਦੇ ਦਰਿਆ--ਇੱਕ ਦੁੱਖ ਹੋਰ ਸਹੀ। 
ਬੜੇ ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਲਾਲਚ ਵੀ ਆਏ ਪਰ ਕਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਡੋਲਣ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ। ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਦਬਾਅ ਵੀ ਪਏ ਪਰ ਕਦੇ ਈਨ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮੰਨੀ।ਵਿਚਾਰਧਾਰਾ ਨਾਸਤਿਕ ਸੋਚ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਰਹੀ ਪਰ ਇਸਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਕਦੇ ਕਿਸੇ ਧਰਮ ਦਾ ਮਜ਼ਾਕ ਨਹੀਂ ਉਡਾਇਆ। ਹਰ ਧਰਮ ਦੇ ਵਿਅਕਤੀ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਆਸਥਾ ਦੀ ਕਦਰ ਕੀਤੀ। 
ਸਾਹਿਤਿਕ ਸਿਰਜਣਾ ਦੀ ਲਗਨ ਅਤੇ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਨਾਲ ਪਰੇਮ:
ਬੈਂਕਾਂ ਦੇ ਵਹੀ ਖਾਤਿਆਂ ਵਾਲੇ ਮਾਹੌਲ ਵਿੱਚ ਵੀ ਅੰਦਰਲੀ ਸਾਹਿਤਿਕ ਲਗਨ ਅਤੇ ਸਿਰਜਣਾ ਨੂੰ ਸੁਰਜੀਤ ਰੱਖਿਆ। ਆਧੁਨਿਕ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਕੋਨੇ ਘੁੰਮ ਲੈਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਆਪਣੇ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਰੇਤੀ ਰਿਵਾਜ ਨਹੀਂ ਭੁਲਾਏ। ਸਮਾਜ ਦੀ ਸੰਸਕਿਰਤੀ ਅਤੇ ਸਭਿਆਚਾਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵਿਸਾਰਿਆ। ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਕੰਮ ਲਈ ਜਗਰਾਓਂ ਗਏ ਤਾਂ ਐਮ ਐਸ ਭਾਟੀਆ ਉੱਥੇ ਜਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਕਾਲਜ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਦਾ ਮੋਹ ਨਹੀਂ ਛੱਡ ਸਕੇ। ਉਚੇਚੇ ਤੌਰ ਤੇ ਕਾਲਜ ਗਏ। ਉੱਥੇ ਸਾਡੀ ਟੀਮ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਤਸਵੀਰ ਖਿੱਚਣੀ ਸੀ। ਕਾਲਜ ਦੇ ਸਟਾਫ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਇਸਦੀ ਰਸਮੀ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਤਾਂ ਕਾਲਜ ਦੇ ਸਟਾਫ ਨੇ ਬੜੀ ਗਰਮਜੋਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਾਟੀਆ ਜੀ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ। 
ਬਜਾਜ ਸਾਹਿਬ ਨਾਲ ਦੋਬਾਰਾ ਮੁਲਾਕਾਤ:
ਇਹ ਗੱਲ ਚਾਰ ਦਹਾਕਿਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਪੁਰਾਣੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਐਮ ਐਸ ਭਾਟੀਆ ਜਗਰਾਓਂ ਵਾਲੇ ਉਪਰੋਕਤ ਕਾਲਜ ਵਿੱਚ ਪੜਦੇ ਵੀ ਸਨ ਅਤੇ ਉਥੋਂ ਦੇ ਡਾਕਖਾਨੇ ਵਿੱਚ ਨੌਕਰੀ ਵੀ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਲਾਲਾ ਲਾਜਪਤ ਰਾਏ ਮੈਮੋਰੀਅਲ ਕਾਲਜ ਜਗਰਾਓਂ ਦੇ ਪਰਿੰਸੀਪਲ ਹੁੰਦੇ ਸਨ ਜਨਾਬ ਪਰੇਮ ਸਿੰਘ ਬਜਾਜ।  ਪੰਜਾਬੀ ਭਵਨ ਦਾ ਖਿਆਲ ਵੀ ਆ ਜਾਈ ਤਾਂ ਬਜਾਜ ਸਾਹਿਬ ਦੀ ਤਸਵੀਰ ਵੀ ਜ਼ਿਹਨ ਵਿੱਚ ਨਾਲ ਹੀ ਉਭਰ ਕੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। 
ਇਹਨਾਂ ਚਾਰ ਦਹਾਕਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪੂੰਜੀਵਾਦ ਨੇ ਨਾ ਸਿਰਫ ਸਮਾਜਿਕ ਕਦਰਾਂ ਕੀਮਤਾਂ ਅਤੇ ਸਿੱਖਿਆ ਸਿਸਟਮ ਨੂੰ ਬਦਲ ਦਿੱਤਾ ਹੈ ਬਲਕਿ ਗੁਰੂ ਸ਼ਿਸ਼ ਵਾਲੇ ਸਬੰਧਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਅਤੀਤ ਦੀ ਗੱਲ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਕਿਸੇ ਟੀਚਰ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ ਕਿ ਉਹ ਕਿ ਉਹ  ਆਪਣੇ ਕਿਸੇ ਸ਼ਗਿਰਦ ਨੂੰ ਘੂਰੀ ਵੱਟ ਕੇ ਦੇਖ ਲਏ ਜਾਂ ਲੋੜ ਪੈਣ ਤੇ ਉਸਦੇ ਮਾੜੇ ਮੋਟੇ ਕੰਨ ਖਿੱਚ ਦੇਵੇ। ਅੱਜਕਲ ਬੱਚੇ ਆਪਣੀ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਰੂਮ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਗੋਲੀ ਮਾਰ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਲਾਓ ਕਿ ਸਾਡਾ ਸਮਾਜ ਕਿੱਧਰ ਨੂੰ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਸ ਨਿਰਾਸ਼ਾਜਨਕ ਦੌਰ ਵਿੱਚ ਵੀ ਐਮ ਐਸ ਭਾਟੀਆ ਜੀ ਉਚੇਚਾ ਪੰਜਾਬੀ ਭਵਨ ਪੁੱਜੇ ਅਤੇ ਪਰਿੰਸੀਪਲ ਦੇ ਗੋਡਿਆਂ ਨੂੰ ਹੱਥ ਲਾਇਆ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਾਇਆ ਕਿ ਕਿਵੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਜਗਰਾਓਂ ਵਾਲੇ ਕਾਲਜ ਵਿੱਚ ਫੀਸਾਂ ਅਤੇ ਕਿਤਾਬਾਂ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਵੀ ਕੀਤੀ ਸੀ।  ਇਸ ਮਦਦ ਤੋਂ ਨਾ ਸ਼ਾਇਦ  ਭਾਟੀਆ ਜੀ ਲਈ  ਵਿੱਦਿਆ ਪਰਾਪਤੀ ਵਿੱਚ ਮੁਸ਼ਕਿਲਾਂ ਹੋਰ ਵੱਧ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ। 
ਭਾਵੁਕ ਹੋ ਗਏ ਬਜਾਜ ਸਾਹਿਬ:
ਏਨੇ ਲੰਮੇ ਅਰਸੇ ਮਗਰੋਂ ਜਦੋਂ ਬਜਾਜ ਸਾਹਿਬ ਦੇ ਸ਼ਿਸ਼ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਗੋਡੇ ਹੱਥ ਲਾਇਆ ਤਾਂ ਬਜਾਜ ਸਾਹਿਬ ਭਾਵੁਕ ਹੋ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਗਲਾ ਭਰ ਆਇਆ। ਅੱਜਕਲ ਦੇ ਕਾਰੋਬਾਰੀ ਯੁਗ ਵਾਲੇ ਦੌਰ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਪੁਰਾਣਾ ਸ਼ਿਸ਼ ਏਨੇ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਆ ਕੇ ਮਿਲੇ ਤਾਂ ਸ਼ਾਇਦ ਇਹ ਕਿਸੇ ਕਰਿਸ਼ਮੇ ਤੋਂ ਘੱਟ ਨਹੀਂ। ਬਜਾਜ ਸਾਹਿਬ ਨੇ ਭਾਟੀਆ ਜੀ ਨੂੰ ਜੀਅ ਆਇਆਂ ਆਖਿਆ। ਬਹੁਤ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਮਿਲੇ। ਦੁੱਖ ਸੁੱਖ ਵੀ ਈ ਸਾਂਝੇ ਕੀਤੇ। ਕੁਝ ਕੁ ਗੱਲਾਂ ਅਸੀਂ ਕੈਮਰੇ ਵਿੱਚ ਰਿਕਾਰਡ ਵੀ ਕੀਤੀਆਂ। 
ਭਾਟੀਆ ਜੀ ਬਾਰੇ ਸ਼ਾਰਟ ਫਿਲਮ:
ਭਾਟੀਆ ਜੀ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਬਾਰੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕੁਝ ਮਿੱਤਰ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਫਿਲਮ ਵੀ ਬਣਾ ਰਹੇ ਹਨ। ਇਹ ਫਿਲਮ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿਚਲੇ ਸੰਘਰਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਕਲਾਤਮਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਦਿਖਾਵੇਗੀ।