google.com, pub-7610353441165800, DIRECT, f08c47fec0942fa0 ਸਾਹਿਤ ਸਕਰੀਨ: Rector Kathuria
Showing posts with label Rector Kathuria. Show all posts
Showing posts with label Rector Kathuria. Show all posts

Saturday, 3 January 2026

ਪੰਜਾਬੀ ਸਾਹਿਤ ਅਕਾਡਮੀ, ਲੁਧਿਆਣਾ ਵੀ ਆਈ ਪੱਤਰਕਾਰਾਂ ਦੇ ਹੱਕ ਵਿੱਚ

Panjabi Bhawan on 3rd January 2026 at 4:53 PM Regarding FIR against Media Persons

ਐੱਫ਼.ਆਈ.ਆਰ. ਤੁਰੰਤ ਰੱਦ ਕਰਨ ਦੀ ਮੰਗ ਵੀ ਕੀਤੀ 

ਲੁਧਿਆਣਾ: 03 ਜਨਵਰੀ  2026: (ਮੀਡੀਆ ਲਿੰਕ ਰਵਿੰਦਰ//ਸਾਹਿਤ ਸਕਰੀਨ ਡੈਸਕ):: 

ਹਰ ਮੋੜ 'ਤੇ ਸਲੀਬਾਂ, ਹਰ ਪੈਰ 'ਤੇ ਹਨੇਰਾ।

ਫਿਰ ਵੀ ਅਸੀਂ ਰੁਕੇ ਨਾ, ਸਾਡਾ ਵੀ ਦੇਖ ਜੇਰਾ।

ਇਸ ਇਤਿਹਾਸਿਕ ਗ਼ਜ਼ਲ ਨੂੰ ਲਿਖਣ ਵਾਲੇ ਡਾਕਟਰ ਜਗਤਾਰ ਦੀਆਂ ਇਹ ਸਤਰਾਂ ਅੱਜ ਵੀ ਸਮਾਗਮਾਂ ਵਿੱਚ ਗੁਣ ਗੁਣਾਈਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਕਈ ਗਾਇਕਾਂ ਨੇ ਵੀ ਇਸ ਗ਼ਜ਼ਲ ਨੂੰ ਆਪੋ ਆਪਣੇ ਅੰਦਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਗ਼ਜ਼ਲ ਲੇਖਕਾਂ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਧਰਮ ਚੇਤੇ ਕਰਵਾਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਜਦੋਂ ਹਾਲਾਤ ਅਜਿਹੇ ਨਾਜ਼ੁਕ ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ ਬਣੇ ਹੋਣ ਹੋਣ ਤਾਂ ਉਦੋਂ ਡਾਕਟਰ ਜਗਤਾਰ ਸਾਡੇ ਹਰ ਲੇਖਕ ਵਿੱਚੋਂ ਬੋਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪੰਜਾਬੀ ਸਾਹਿਤ ਅਕਾਦਮੀ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸੀਨੀਅਰ ਮੈਂਬਰਾਂ ਨੇ ਡਾਕਟਰ ਜਗਤਾਰ ਹੁਰਾਂ ਦੀ ਨੇੜਤਾ ਦਾ ਨਿੱਘ ਮਾਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੇਖਕ ਅੱਜ ਵੀ ਬੁਲੰਦ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਕਲਮਕਾਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਖੜੋਤੇ ਹਨ ਜਿਹਨਾਂ ਖਿਲਾਫ ਲੁਧਿਆਣਾ ਪੁਲਿਸ ਨੇ ਐਫ ਆਈ ਆਰ ਦਰਜ ਕੀਤੀ ਹੈ।  


ਪੰਜਾਬੀ ਸਾਹਿਤ ਅਕਾਡਮੀ, ਲੁਧਿਆਣਾ ਵੱਲੋਂ
ਬਠਿੰਡਾ ਦੇ ਪੱਤਰਕਾਰਾਂ ਅਤੇ ਸਮਾਜਕ ਕਾਰਕੁੰਨਾਂ ਦੇ ਖ਼ਿਲਾਫ਼ ਦਰਜ ਐੱਫ਼.ਆਈ.ਆਰ. ਤੁਰੰਤ ਰੱਦ ਕਰਨ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਅਕੈਡਮੀ ਦੇ ਅਹੁਦੇਦਾਰਾਂ ਨੇ ਲਿਖਣ-ਬੋਲਣ ਦੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਉੱਤੇ ਹੋ ਰਹੇ ਹਮਲਿਆਂ ਦੀ ਸਖ਼ਤ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਿਆਂ ਅਜਿਹੇ ਵਰਤਾਰੇ ਦਾ ਦਤਿੱਖ ਵਿਰੋਧ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਪੰਜਾਬੀ ਸਾਹਿਤ ਅਕਾਡਮੀ, ਲੁਧਿਆਣਾ ਦੇ ਅਹੁਦੇਦਾਰਾਂ, ਪ੍ਰਬੰਧਕੀ ਬੋਰਡ ਦੇ ਮੈਂਬਰਾਂ ਅਤੇ ਸਮੂਹ ਮੈਂਬਰਾਂ ਵਲੋਂ ਪੱਤਰਕਾਰਾਂ ਖ਼ਿਲਾਫ਼ ਦਰਜ ਐੱਫ਼.ਆਈ.ਆਰ. ਦਾ ਗੰਭੀਰ ਨੋਟਿਸ ਲਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। 

ਜ਼ਿਕਰਯੋਗ ਹੈ ਕਿ ਇਸਸਹਿਤ ਅਕੈਡਮੀ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਕਲਮਕਾਰਾਂ ਨੇ ਲਾਲ ਸਿੰਘ ਦਿਲ, ਸੰਤ ਰਾਮ ਉਦਾਸੀ ਵਰਗੇ ਮਹਾਨ ਸ਼ਾਇਰਾਂ ਨੱਲ ਹੁੰਦੀਆਂ ਵਧੀਕੀਆਂ ਵੀ ਦੇਖੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਪਾਸ਼ ਦੀ ਸ਼ਹਾਦਤ ਵੀ। ਇਹ ਬਹਾਦਰ ਲੇਖਕ ਅਜਿਹੀਆਂ ਸਖਤੀਆਂ ਤੋਂ ਡਰਨ ਵਾਲੇ ਨਹੀਂ। ਅਕੈਡਮੀ ਨੇ ਐਫ ਆਈ ਆਰ  ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਰੱਦ ਕਰਨ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਅਕਾਡਮੀ ਨੇ ਲਿਖਣ-ਬੋਲਣ ਦੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਉੱਤੇ ਹੋ ਰਹੇ ਅਜਿਹੇ ਹਮਲਿਆਂ ਦੀ ਸਖ਼ਤ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਿਆਂ ਪ੍ਰੈੱਸ ਦੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਨੂੰ ਬਹਾਲ ਕਰਨ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ ਹੈ।

ਪੰਜਾਬੀ ਸਾਹਿਤ ਅਕਾਡਮੀ, ਲੁਧਿਆਣਾ ਦੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਡਾ. ਸਰਬਜੀਤ ਸਿੰਘ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਪੰਜਾਬ ਸਰਕਾਰ ਵਲੋਂ ਮਾਨਿਕ ਗੋਇਲ ਵਰਗੇ ਆਰ.ਟੀ.ਆਈ. ਕਾਰਕੁੰਨ ਅਤੇ ਮਿੰਟੂ ਗੁਰੂਸਰੀਆ ਅਤੇ ਮਨਿੰਦਰਜੀਤ ਸਿੱਧੂ ਵਰਗੇ ਪੱਤਰਕਾਰਾਂ ਸਮੇਤ ਲਗਪਗ 10 ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਖ਼ਿਲਾਫ਼ ਇਹ ਐੱਫ਼.ਆਈ.ਆਰ. ਦਰਜ ਕਰਨਾ ਜਮਹੂਰੀ ਕਦਰਾਂ ਕੀਮਤਾਂ ਨੂੰ ਤਹਿਸ ਨਹਿਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਕਾਰਵਾਈ ਹੈ।  ਉਨ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ ਪੰਜਾਬੀ ਸਾਹਿਤ ਅਕਾਡਮੀ, ਲੁਧਿਆਣਾ ਸਮੂਹ ਪੱਤਰਕਾਰਾਂ ਅਤੇ ਲੋਕ-ਪੱਖੀ ਸਮਾਜਿਕ ਕਾਰਕੁੰਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਖੜ੍ਹੀ ਹੈ।

ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੀਨੀਅਰ ਮੀਤ ਪ੍ਰਧਾਨ ਡਾ. ਪਾਲ ਕੌਰ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਅਜਿਹੀਆਂ ਕਾਰਵਾਈਆਂ ਨਾਲ ਨਾ ਸਿਰਫ਼ ਪੱਤਰਕਾਰਾਂ ਅਤੇ ਸਮਾਜਕ ਕਾਰਕੁੰਨਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਦਾ ਭਰਮ ਪਾਲਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਸਗੋਂ ਜਨਤਕ ਜਾਣਕਾਰੀ ਅਤੇ ਸੱਚ ਨੂੰ ਲੁਕਾਉਣ ਦੀਆਂ ਕੋਸ਼ਿਸਾਂ ਵੀ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। 

ਅਕਾਡਮੀ ਦੇ ਜਨਰਲ ਸਕੱਤਰ ਡਾ. ਗੁਲਜ਼ਾਰ ਸਿੰਘ ਪੰਧੇਰ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਹ ਪ੍ਰਗਟਾਵੇ ਦੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਅਤੇ ਮੀਡੀਆ ’ਤੇ ਸਿੱਧਾ ਹਮਲਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਕੀਮਤ ’ਤੇ ਬਰਦਾਸ਼ਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਅਕਾਡਮੀ ਸਰਕਾਰ ਨੂੰ ਅਪੀਲ ਕਰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਪੱਤਰਕਾਰਾਂ ਖ਼ਿਲਾਫ਼ ਦਰਜ ਐੱਫ਼.ਆਈ.ਆਰ. ਤੁਰੰਤ ਰੱਦ ਕਰੇ ਅਤੇ ਭਵਿੱਖ ਵਿਚ ਅਜਿਹੀਆਂ ਗਲਤ ਕਾਰਵਾਈਆਂ ਤੋਂ ਗੁਰੇਜ਼ ਕਰੇ। ਵਿਚਾਰਾਂ ਦੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਲਈ ਪਹਿਰਾ ਦੇਣਾ ਪੰਜਾਬੀ ਸਾਹਿਤ ਅਕਾਡਮੀ ਦਾ ਮੁੱਢਲਾ ਫ਼ਰਜ਼ ਹੈ।

ਇਸ ਕੋਝੀ ਹਰਕਤ 'ਤੇ ਅਫ਼ਸੋਸ ਦਾ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਹੋਰਨਾਂ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਡਾ. ਸੁਖਦੇਵ ਸਿੰਘ ਸਿਰਸਾ, ਪ੍ਰੋ. ਗੁਰਭਜਨ ਸਿੰਘ ਗਿੱਲ, ਪ੍ਰੋ. ਰਵਿੰਦਰ ਭੱਠਲ, ਡਾ. ਲਖਵਿੰਦਰ ਜੌਹਲ, ਡਾ. ਪਾਲ ਕੌਰ, ਡਾ. ਅਨੂਪ ਸਿੰਘ, ਸੁਰਿੰਦਰ ਕੈਲੇ, ਡਾ. ਜੋਗਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਨਿਰਾਲਾ, ਬਲਬੀਰ ਮਾਧੋਪੁਰੀ, ਡਾ. ਗੁਰਇਕਬਾਲ ਸਿੰਘ, ਡਾ. ਅਰਵਿੰਦਰ ਕੌਰ ਕਾਕੜਾ, ਡਾ ਗੁਰਚਰਨ ਕੌਰ ਕੋਚਰ, ਡਾ. ਹਰਵਿੰਦਰ ਸਿੰਘ, ਤ੍ਰੈਲੋਚਨ ਲੋਚੀ, ਜਸਪਾਲ ਮਾਨਖੇੜਾ, ਜਨਮੇਜਾ ਸਿੰਘ ਜੌਹਲ, ਡਾ. ਹਰੀ ਸਿੰਘ ਜਾਚਕ, ਜਸਵੀਰ ਝੱਜ, ਸਹਿਜਪ੍ਰੀਤ ਸਿੰਘ ਮਾਂਗਟ, ਸ਼ਬਦੀਸ਼, ਸੰਜੀਵਨ ਸਿੰਘ, ਨਰਿੰਦਰਪਾਲ ਕੌਰ, ਵਾਹਿਦ (ਸਤਿਨਾਮ ਸਿੰਘ), ਸੰਤੋਖ ਸਿੰਘ ਸੁੱਖੀ, ਡਾ. ਹਰਜਿੰਦਰ ਸਿੰਘ, ਕੰਵਰਜੀਤ ਭੱਠਲ, ਪ੍ਰੋ. ਸਰਘੀ, ਪ੍ਰੇਮ ਸਾਹਿਲ, ਦੀਪ ਜਗਦੀਪ ਸਿੰਘ, ਵਰਗਿਸ ਸਲਾਮਤ, ਪ੍ਰੋ. ਬਲਵਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਚਹਿਲ, ਕਰਮਜੀਤ ਸਿੰਘ ਗਰੇਵਾਲ ਸਮੇਤ ਸਮੂਹ ਮੈਂਬਰ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ।

ਹੁਣ ਦੇਖਣਾ ਹੈ ਕਿ ਸਰਕਾਰ ਇਸ ਸੰਬੰਧੀ ਕੀ ਕਦਮ ਉਠਾਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿਓਂਕਿ ਸਰਕਾਰਾਂ ਅਤੇ ਕਲਮਕਾਰਾਂ ਦਰਮਿਆਨ ਟਕਰਾਓ ਵਧੇ ਤਾਂ ਨਤੀਜੇ ਕਦੇ ਵੀ ਸੁਖਾਵੇਂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। 

Sunday, 25 August 2024

ਸਵਰਗੀ ਅਵਤਾਰ ਸਿੰਘ ਤੂਫਾਨ ਰਚਿਤ ਪੁਸਤਕ ਦਾ ਲੋਕ ਅਰਪਣ

Friday: 25th August 2024 at 19:57

"ਸਿੱਖੀ ਦੀ ਮਹਿਕ" ਨੂੰ ਰਿਲੀਜ਼ ਵਾਲਾ ਇਹ ਸਮਾਰੋਹ ਯਾਦਗਾਰੀ ਬਣ ਗਿਆ


ਲੁਧਿਆਣਾ: 25 ਅਗਸਤ 2024: (ਸਾਹਿਤ ਸਕਰੀਨ ਡੈਸਕ)::

ਸਾਡੇ ਦਿਲਾਂ ਦੀ ਧੜਕਣ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਹਨ ਤੂਫ਼ਾਨ ਸਾਹਿਬ 
ਬਹੁਪੱਖੀ ਸ਼ਖ਼ਸੀਅਤ ਸਰਦਾਰ ਅਵਤਾਰ ਸਿੰਘ ਤੂਫ਼ਾਨ ਹੁਰਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰੀਏ ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਯਾਦ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਪੂਰਾ ਯੁਗ ਯਾਦ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਖਾਸ ਕਰ ਉਹ ਵੇਲੇ ਜਦੋਂ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਹਾਲਾਤ ਨਾਜ਼ੁਕ ਕਰਵਟਾਂ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਪਾਸੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵੱਧ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੂਫ਼ਾਨ ਸਾਹਿਬ ਆਪਣੀ ਧਰਮ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਦਰਾਂ ਤੇ ਦਸਤਕ ਦੇ ਰਹੇ ਇਹਨਾਂ ਨਾਜ਼ੁਕ ਹਾਲਾਤਾਂ ਦੇ ਖਤਰਿਆਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨ ਦੀਆਂ ਤਿਆਰੀਆਂ ਬੜੀ ਖਾਮੋਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਹਨਾਂ ਹਾਲਾਤਾਂ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਮਿਲਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਭਾਂਪ ਲਿਆ ਸੀ ਪੰਜਾਬ ਵਿਚ ਕੀ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਕਦੇ ਕਦਾਈਂ ਉਹ ਇਹਨਾਂ ਚਿੰਤਾਵਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ ਵੀ ਕਰਦੇ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਰੋਕੀਏ ਇਹਨਾਂ ਖਤਰਿਆਂ ਨੂੰ?

ਹੁਣ ਤਾਂ ਖੈਰ ਸਾਹਿਤਕ ਸਮਾਗਮ ਮਹਿੰਗੇ ਕਿਰਾਇਆਂ ਵਾਲੇ ਬੰਦ ਕਮਰਿਆਂ ਵਰਗੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਜਿਹੇ ਅਸਥਾਨਾਂ ਤੱਕ ਸੀਮਤ ਹੋ ਕੇ ਰਹਿ ਗਏ ਹਨ ਪਰ ਤੂਫ਼ਾਨ ਸਾਹਿਬ ਉਹ ਸ਼ਖ਼ਸੀਅਤ ਸਨ ਜਿਹੜੇ ਸਾਹਿਤ ਦੇ ਸੁਨੇਹੇ ਲੁਧਿਆਣਾ ਦੇ ਸੰਘਣੇ ਬਾਜ਼ਾਰਾਂ ਅਤੇ ਚੌਕਾਂ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੇ ਯਾਦਗਾਰੀ ਸਮਾਗਮਾਂ ਰਾਹੀਂ ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਦੇਈਏ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਕਦੇ ਸੁਭਾਨੀ ਬਿਲਡਿੰਗ ਚੌਕ, ਕਦੇ ਗੁਰਦੁਆਰਾ ਕਲਗੀਧਰ ਸਾਹਿਬ ਦਾ ਦੀਵਾਨ ਅਸਥਾਨ, ਕਦੇ ਫੀਲਡ ਗੰਜ, ਕਦੇ ਮਾਸਟਰ ਤਾਰਾ ਸਿੰਘ ਕਾਲਜ ਵਾਲੀ ਥਾਂ, ਕਦੇ ਅਕਾਲ ਗੜ੍ਹ ਸਾਹਿਬ ਅਤੇ ਕਦੇ ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਕੋਈ ਹੋਰ ਅਸਥਾਨ। 

ਕਵਿਤਾ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਬੰਦਿਸ਼, ਰਿਦਮ ਅਤੇ ਸੁਰ ਸੰਗੀਤ ਵਾਲੀ ਸ਼ਾਇਰੀ ਨੌਜੁਆਨ ਮੁੰਡੇ ਕੁੜੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ਬੱਚੇ ਬੱਚੀਆਂ ਵੀ ਰੱਟਣ ਲੱਗਦੇ ਅਤੇ ਸਮਾਗਮ ਤੋਂ ਘਰ ਪਰਤਦਿਆਂ ਗੁਣਗੁਣਾਉਂਦੇ ਆਉਂਦੇ। ਉਦੋਂ ਸਾਹਿਤ ਦਾ ਸੁਆਦ ਘਰ ਘਰ ਤਕ ਪਹੁੰਚ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਸਰੋਤੇ ਅਤੇ ਦਰਸ਼ਕ ਅੱਜ ਵਾਂਗ ਪੰਜਾਹ ਸੱਠ ਨਹੀਂ ਬਲਕਿ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਿਚ ਹੋਇਆ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਜੇਕਰ ਸਮਾਗਮ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਤੱਕ ਵੀ ਚੱਲਦਾ ਤਾਂ ਲੋਕ ਪ੍ਰਤੀਬੱਧ ਸੰਗਤਾਂ ਵਾਂਗ ਬੈਠੇ ਰਹਿੰਦੇ। ਕਵੀ  ਦਰਬਾਰ ਉਹਨਾਂ ਸਿਆਸੀ ਅਤੇ ਧਾਰਮਿਕ ਸਮਾਗਮਾਂ ਲਈ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਖਿੱਚ ਹੋਇਆ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਸਰੋਤੇ ਥੋਹੜਾ ਬਹੁਤ ਹਿੱਲਣ ਲੱਗਦੇ ਤਾਂ ਪ੍ਰਬੰਧਕ ਝੱਟ ਦੇਣੀ ਮਾਈਕ ਤੋਂ ਆਖਦੇ ਬਈ ਬਸ ਹੁਣ ਕਵੀ ਦਰਬਾਰ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਨਾਲ ਹੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਸਾਡੇ ਦਰਮਿਆਨ ਤੂਫ਼ਾਨ ਸਾਹਿਬ ਪਹੁੰਚ ਚੁੱਕੇ ਹਨ।  

ਗੁਟਬੰਦੀਆਂ, ਧੜੇਬੰਦੀਆਂ ਉਦੋਂ ਵੀ ਹੋਇਆ ਕਰਦੀਆਂ ਸਨ ਪਰ ਤੂਫ਼ਾਨ ਸਾਹਿਬ ਵਰਗੀਆਂ ਸ਼ਖ਼ਸੀਅਤਾਂ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ  ਬਾਕੀਆਂ ਦੀ ਇਸ ਨਾਰਾਜ਼ਗੀ ਨੂੰ ਵੀ ਸਲੀਕੇ ਵਿੱਚ ਕਾਇਮ ਰੱਖਦੀ। ਗ਼ੁਸਸੇ ਦਾ ਉਬਾਲ ਕਦੇ ਬਾਹਰ ਨਾ ਆਉਂਦਾ। ਤੂਫ਼ਾਨ ਸਾਹਿਬ ਗੁੱਸੇ ਗਲੇ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਦੀ ਭਾਫ ਤੱਕ ਨਾ ਉੱਡਣ ਦੇਂਦੇ। ਜਿਹਨਾਂ ਦੋ ਚਾਰ ਸੱਜਣਾਂ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਗੱਲ ਪਤਾ ਵੀ ਲੱਗ ਜਾਂਦੀ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵੀ ਆਪਣੇ ਹਾਸੇ, ਮਜ਼ਾਕ ਵਾਲੇ ਅੰਦਾਜ਼ ਨਾਲ ਗੁੱਸਾ ਗਿਲਾ ਝਟਪਟ ਕੱਢ ਦੇਂਦੇ। ਤੂਫ਼ਾਨ ਸਾਹਿਬ ਸਮਾਗਮ ਨੂੰ ਪਰਿਵਾਰਿਕ ਸਫਲਤਾ ਵਾਂਗ ਸਮਝਿਆ ਕਰਦੇ ਸਨ। 

ਅੱਜਕਲ੍ਹ ਦੇ ਬਹੁਤੇ ਸਾਹਿਤਿਕ ਸਮਾਗਮਾਂ ਵਿਚ ਤਾਂ ਗਲੈਮਰ ਵੱਧ ਗਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਦਿਖਾਵਾ ਵੀ ਪਰ ਮੋਟੇ ਮੋਟੇ ਖਰਚੇ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਅਕਸਰ ਇਹ ਵੀ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਕਿ ਦੂਰ ਦੁਰਾਡਿਓਂ ਇਸ ਸਮਾਗਮ ਵਿਚ ਆਏ ਕਿਸੇ ਕਲਮਕਾਰ ਜਾਂ ਕਲਾਕਾਰ ਕੋਲ ਵਾਪਿਸ ਮੁੜਨ ਜੋਗਾ ਕਿਰਾਇਆ ਵੀ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ? 

ਅੱਜਕਲ੍ਹ ਦੇ ਬਹੁਤੇ ਲੇਖਕ ਸਮਾਗਮ ਮੁੱਕਦਿਆਂ ਹੀ ਝੱਟ ਦੇਣੀ ਆਪਣੀ ਲੰਮੀ ਚੌੜੀ ਗੱਡੀ ਨਾਲ ਧੂੜਾਂ ਪੁੱਟਦੇ ਸਮਾਗਮ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿੱਕਲ ਜਾਣਗੇ ਉੰਝ ਭਾਵੇਂ ਸਾਰੀ ਗੱਡੀ ਹੀ ਖਾਲੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੋਵੇ। ਇਹਨਾਂ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਹਿਣਾ ਬਾਈ ਜੇ ਸਾਡੇ ਪਾਸੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਜਾਣਾ ਹੈ ਤਾਂ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਹੀ ਆ ਜਾਓ। 

ਪਰ ਤੂਫ਼ਾਨ ਸਾਹਿਬ ਇਹਨਾਂ ਗੱਲਾਂ ਵੱਲ ਉਚੇਚ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਦੇਂਦੇ ਅਤੇ ਉਹ ਵੀ ਬੜੀ ਖਾਮੋਸ਼ੀ ਜਿਹੀ ਨਾਲ। ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਪਤਾ ਵੀ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਾ ਲੱਗਣ ਦੇਂਦੇ। ਦੂਰ ਦੁਰਾਡੇ ਮੁੜਣ ਜਾਂ ਦੇਰ ਰਾਤ ਕਰਕੇ ਰੁਕਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਉਚੇਚ ਨਾਲ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕਰਾਉਂਦੇ। 

ਸ਼ਾਇਰੀ ਦੇ ਦੌਰ ਦੌਰਾਨ ਕਿਸ ਨੂੰ ਅੱਜ ਸੰਗਤਾਂ ਦੀ ਮਾਇਕ ਬਖਸ਼ਿਸ਼ ਘੱਟ ਹੋਈ ਹੈ ਜਾਂ ਕਿਸਨੂੰ ਘੱਟ ਪੈਸੇ ਬਣੇ ਹਨ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਭ ਪਤਾ ਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਆਰਥਿਕ ਹਾਲਤ ਦਾ ਧਿਆਨ ਰੱਖਦਿਆਂ ਕਿਸੇ ਨ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਦੀ ਜੇਬ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਨਾ ਕੁਝ ਪੁਆ ਦੇਂਦੇ। ਤੂਫ਼ਾਨ ਸਾਹਿਬ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿਚ ਕਦੇ ਕੋਈ ਸ਼ਾਇਰ ਨਿਰਾਸ਼ ਨਹੀਂ ਸੀ ਮੁੜਦਾ। ਕਦੇ ਕੋਈ ਇਹ ਵੀ ਨਾ ਸਕੋਹਦਾ ਕਿ ਅੱਜ ਉਸਨੂੰ ਇਨਾਮ ਸ਼ਨਾਮ ਘੱਟ ਮਿਲੇ ਹਨ। 

ਪੁਰਾਣੇ ਵੇਲਿਆਂ ਦਾ ਮੋਚ ਪੁਰਾ ਬਾਜ਼ਾਰ ਅਤੇ ਅੱਜਕਲ੍ਹ ਦਾ ਉਨ ਵਾਲਾ ਬਾਜ਼ਾਰ ਸਾਡੀ ਟੀਮ ਨੂੰ ਅੱਜ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯਾਦ ਹੈ। ਰੇਲਵੇ ਸਟੇਸ਼ਨ ਵਾਲੇ ਪਾਸੇ ਜਾਂਦੀ ਗਲੀ ਵਿਚ ਸਾਡਾ ਘਰ ਹੁੰਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਨਿੰਮ ਚੌਂਕ ਵੱਲ ਜਾਂਦੀ ਗਲੀ ਵਿੱਚ ਤੂਫ਼ਾਨ ਸਾਹਿਬ ਦਾ ਘਰ ਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਦੋਵੇਂ ਗਲੀਆਂ ਆਹਮੋ ਸਾਹਮਣੇ ਵੀ ਪੈਂਦੀਆਂ ਸਨ। ਅਸਲ ਵਿਚ ਲੇਖਕਾਂ ਲਈ ਤੂਫ਼ਾਨ ਸਾਹਿਬ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਮੱਕੇ ਵਾਂਗ ਹੀ ਸੀ। 

ਸਾਡੇ ਘਰ ਬੜੇ ਨੇੜੇ ਨੇੜੇ ਸਨ। ਇਸ ਲਈ ਉਹਨਾਂ ਘਰ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਪਹੁੰਚ ਜਾਣਾ ਰੂਟੀਨ ਵਾਂਗ ਹੀ ਸੀ। ਉਹਨਾਂ ਵੀ ਲੰਘਦੇ ਟੱਪਦੇ ਚਰਨ ਪਾ ਕੇ ਜਾਣੇ। ਜੇ ਬਾਹਰੋਂ ਕੋਈ ਕਵੀ ਲੇਖਕ ਜਾਂ ਹੋਰ ਸੱਜਣ ਮਿੱਤਰ ਆਇਆ ਹੁੰਦਾ ਤਾਂ ਉਸਦੀ ਇੱਛਾ ਵੀ ਇਹੀ ਹੁੰਦੀ ਕਿ ਤੂਫ਼ਾਨ ਸਾਹਿਬ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤੇ ਜਾਣ। ਤੂਫ਼ਾਨ ਸਾਹਿਬ ਉਦੋਂ ਵੀ ਬੜੇ ਵੱਡੇ ਲੇਖਕਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਨ। ਇਸਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਕਦੇ ਨਾ ਆਖਦੇ ਅੱਜ ਥੋਹੜਾ ਬਿਜ਼ੀ ਹਾਂ।  

ਅੱਜਕਲ੍ਹ ਤਾਂ ਵੱਡੇ ਲੇਖਕਾਂ ਨੂੰ ਛੋਟੇ ਲੇਖਕਾਂ ਲਈ ਸਮਾਂ ਹੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ ਪਰ ਤੂਫ਼ਾਨ ਸਾਹਿਬ ਸਭਨਾਂ ਨੂੰ ਉਚੇਚ ਨਾਲ ਮਿਲਦੇ। ਨਵੇਂ ਸ਼ਾਇਰਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਇਰੀ ਦੇ ਗੁਰ ਦੱਸਦੇ, ਸਟੇਜ ਤੇ ਬੋਲਣ ਦੀਆਂ ਬਾਰੀਕੀਆਂ ਸਮਝਾਉਂਦੇ। ਆਉਂਦੀ ਵਾਰ ਕੋਈ ਨ ਕੋਈ ਕਿਤਾਬ ਵੀ ਸੌਗਾਤ ਵੱਜੋਂ ਦੇਂਦੇ। 

ਜਦੋਂ ਵੀ ਕਦੇ ਕਵੀ ਦਰਬਾਰ ਕਰਾਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਤੂਫ਼ਾਨ ਸਾਹਿਬ ਕੋਲ ਆਉਂਦੀਆਂ ਕਿ ਇਸ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਕਵੀ ਦਰਬਾਰ ਕਰਾਉਣਾ ਹੈ ਤਾਂ ਤੂਫ਼ਾਨ ਸਾਹਿਬ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਬਜਟ ਵੀ ਪੁੱਛਦੇ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸਰਕਲਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਪਹਿਲਾਂ ਲਿਖਵਾਉਂਦੇ ਜਿਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਘੱਟ ਮਿਲ ਰਹੇ ਹੁੰਦੇ ਸਨ ਜਾਂ ਉਹ ਆਰਥਿਕ ਪੱਖੋਂ ਥੁੜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ। ਜਿਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤੂਫ਼ਾਨ ਸਾਹਿਬ ਨੇ ਪ੍ਰਮੋਟ ਕੀਤਾ ਜਾਂ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਦੁਆਏ ਉਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕਈਆਂ  ਦੇ ਨਾਮ ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਵੀ ਹਨ ਪਰ ਇਥੇ ਉਹਨਾਂ ਨਾਵਾਂ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਠੀਕ ਨਹੀਂ। 

ਜਨਾਬ ਅਵਤਾਰ ਸਿੰਘ ਤੂਫ਼ਾਨ ਸਾਹਿਬ ਸ਼ਾਇਰੀ ਦੇ ਨਾਲ ਵਾਰਤਕ ਵਿੱਚ ਵੀ ਮਾਹਰ ਸਨ। ਬਹੁਪੱਖੀ ਸਾਹਿਤਕਾਰ, ਪੱਤਰਕਾਰ, ਪੰਜਾਬੀ ਭਾਸ਼ਾ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਜਸੂਸੀ ਨਾਵਲਕਾਰ ਅਤੇ ਪੰਥਕ ਕਵੀ ਸਨ  ਸਵਰਗੀ ਸ੍ਰ. ਅਵਤਾਰ ਸਿੰਘ ਤੂਫਾਨ।  ਉਹਨਾਂ ਦੀ 27ਵੀਂ ਬਰਸੀ ਮੌਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਲਿਖੀ ਪੁਸਤਕ "ਸਿੱਖੀ ਦੀ ਮਹਿਕ" ਦਾ ਲੋਕ ਅਰਪਣ ਸਮਾਰੋਹ ਯਾਦਗਾਰੀ ਹੋ ਨਿਬੜਿਆ। 

ਇਹ ਸਮਾਰੋਹ ਅੱਜ ਸਥਾਨਕ ਪੰਜਾਬੀ ਭਵਨ ਲੁਧਿਆਣਾ ਦੇ ਰਾਣਾ ਦਲਜੀਤ ਸਿੰਘ ਸੈਮੀਨਾਰ ਹਾਲ ਵਿਖੇ ਸ਼੍ਰੋਮਣੀ ਲਿਖਾਰੀ ਬੋਰਡ (ਰਜਿ.) ਵਲੋਂ ਸ੍ਵਰਗੀ ਲੇਖਕ ਦੀ ਯਾਦ ਵਿਚ ਕਰਵਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ ਜਿਥੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿਚ ਪੁੱਜੇ ਕਲਾਕਾਰਾਂ, ਸਾਹਿਤਕਾਰਾਂ, ਗੀਤਕਾਰਾਂ, ਕਵੀਆਂ/ਕਵਿਤਰੀਆਂ ਅਤੇ ਵਿਦਿਆਕ ਮਾਹਰਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿਚ ਪੰਜਾਬੀ ਸਾਹਿਤ ਅਕਾਡਮੀ ਲੁਧਿਆਣਾ ਦੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਡਾ. ਸਰਬਜੀਤ ਸਿੰਘ ਤੇ ਜਨਰਲ ਸਕੱਤਰ ਡਾ. ਗੁਲਜ਼ਾਰ ਸਿੰਘ ਪੰਧੇਰ, ਉਪ ਪ੍ਰਧਾਨ ਅਤੇ ਨੈਸ਼ਨਲ ਤੇ ਸਟੇਟ ਆਵਾਰਡੀ ਅਧਿਆਪਕਾ ਡਾ. ਗੁਰਚਰਨ ਕੌਰ ਕੋਚਰ,  ਪੰਜਾਬੀ ਲੋਕ ਵਿਰਾਸਤ ਅਕਾਡਮੀ ਦੇ ਚੇਅਰਮੈਨ ਗੁਰਭਜਨ ਸਿੰਘ ਗਿੱਲ, ਸਮਾਰੋਹ ਦੀ ਪ੍ਰਬੰਧਕ ਸੰਸਥਾ ਦੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਪ੍ਰਭ ਕਿਰਨ ਸਿੰਘ ਤੇ ਜਨਰਲ ਸਕੱਤਰ ਪਵਨਪ੍ਰੀਤ ਸਿੰਘ ਤੂਫਾਨ, ਕੇਂਦਰੀ ਲੇਖਕ ਸਭਾ ਦੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਦਰਸ਼ਨ ਬੁੱਟਰ, ਸ਼੍ਰੋਮਣੀ ਸਾਹਿਤਕਾਰ ਡਾ. ਫਕੀਰ ਚੰਦ ਸ਼ੁਕਲਾ, ਸੁਸ਼ੀਲ ਦੁਸਾਂਝ, ਪ੍ਰੀਤ ਸਾਹਿਤ ਸਦਨ ਦੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਡਾ. ਮਨੋਜ ਪ੍ਰੀਤ ਅਤੇ ਰਵਿੰਦਰ ਭੱਠਲ ਵਲੋਂ ਸਾਂਝੇ ਤੌਰ ਤੇ ਲੋਕ ਅਰਪਣ ਦੀ ਰਸਮ ਅਦਾ ਕੀਤੀ ਗਈ ਜਦਕਿ ਵਿਸ਼ਵ ਪੰਜਾਬੀ ਕਵੀ ਸਭਾ ਦੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਜੁਗਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਕੰਗ ਵਲੋਂ ਪੁਸਤਕ ਸਬੰਧੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਭਰਪੂਰ ਪੇਪਰ ਪੜ੍ਹਿਆ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਸਮਾਗਮ ਬਹੁਤ ਖਾਸ ਸਮਾਗਮ ਬਣਿਆ। 

ਸਮਾਰੋਹ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਿਆਂ ਬੁਲਾਰਿਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਸ੍ਰ. ਅਵਤਾਰ ਸਿੰਘ ਤੂਫਾਨ ਸਟੇਜ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ਕਲਮ ਦੇ ਵੀ ਅਜਿਹੇ ਧਨੀ ਸਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪੰਜਾਬੀ ਸਾਹਿਤ ਦੇ ਹਰ ਖੇਤਰ ਵਿਚ ਸਫਲਤਾਪੂਰਬਕ ਹੱਥ ਅਜ਼ਮਾਇਆ ਅਤੇ ਮਾਂ ਬੋਲੀ ਪੰਜਾਬੀ ਨੂੰ ਹੋਰ ਪ੍ਰਫੁੱਲਤ ਕਰਨ ਵਿਚ ਆਪਣਾ ਭਰਪੂਰ ਯੋਗਦਾਨ ਪਾਇਆ। ਛੰਦਾਬੰਦੀ ਵਿਚ ਲਿਖੀਆਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਕਵਿਤਾਵਾਂ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਪਤਾ ਚਲਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਿੰਗਲ ਅਤੇ ਅਰੂਜ਼ ਦਾ ਗੂੜ੍ਹਾ ਗਿਆਨ ਸੀ। 

"ਸਿੱਖੀ ਦੀ ਮਹਿਕ" ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਲਿਖੀਆਂ ਨਿਰੋਲ ਧਾਰਮਿਕ ਕਵਿਤਾਵਾਂ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਹੈ ਜਦਕਿ ਤੂਫ਼ਾਨ ਜੀ ਦੀਆਂ ਪੰਥਕ ਸ਼ਾਨਾਂ, ਜਾਗੋ ਤੇ ਜਗਾਓ, ਬਾਬਾ ਲੰਗੋਟੀ ਵਾਲਾ (ਬਾਲ ਸਾਹਿਤ) , ਚਾਰ ਸਾਥੀ (ਬਾਲ ਸਾਹਿਤ), ਸਾਡਾ ਥਾਈ ਸਫ਼ਰਨਾਮਾ, ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਟੀ ਵੀ ਬਣੇ (ਹਾਸ ਵਿਅੰਗ), ਖ਼ੂਨੀ ਕਵੀ (ਜਾਸੂਸੀ ਨਾਵਲ) ਦੀਆਂ ਪੁਸਤਕਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਹਨ । ਲੇਖਕ ਦੇ ਸਾਹਿਤਕ ਸਫਰ ਬਾਰੇ ਰੌਸ਼ਨੀ ਪਾਉਂਦਿਆਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ ਕਿ ਤੂਫਾਨ ਸਾਹਿਬ ਨੂੰ ਕਵਿਤਾ ਲਿਖਣ ਅਤੇ ਬੋਲਣ ਦੀ ਗੁੜ੍ਹਤੀ ਵਿਰਸੇ ਵਿਚ ਹੀ ਮਿਲ ਗਈ ਸੀ ਕਿਉਂਕਿ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ ਸੰਤੋਖ ਸਿੰਘ ਕਾਮਿਲ ਉਰਦੂ ਦੇ ਨਾਮਵਰ ਸ਼ਾਇਰ ਸਨ ਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਧਰਮਪਤਨੀ ਸ੍ਵ. ਸ਼੍ਰੀਮਤੀ ਨਿਰਅੰਜਨ ਅਵਤਾਰ ਕੌਰ ਵੀ ਕਵਿੱਤਰੀ ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ਬਹੁਪੱਖੀ ਸਾਹਿਤਕਾਰਾ ਸੀ। 

ਤੂਫ਼ਾਨ ਸਾਹਿਬ ਆਪਣੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਜੀਵਨ ਦੌਰਾਨ ਕਾਲਜ ਮੈਗਜ਼ੀਨ ਦੇ ਸੰਪਾਦਕ ਵੀ ਰਹੇ, ਸਰਕਾਰੀ ਸੇਵਾ ਦੌਰਾਨ ਮੁਲਾਜ਼ਮਾਂ ਦੀ ਜੱਥੇਬੰਦੀ ਵਲੋਂ "ਅੰਦੋਲਨ" ਨਾਂ ਦਾ ਪੰਦਰਵਾੜਾ ਅਖਬਾਰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਪੰਥਕ ਕਵੀ ਅਤੇ ਸ਼੍ਰੋਮਣੀ ਲਿਖਾਰੀ ਬੋਰਡ ਰਜਿ ਦੇ ਸਰਪ੍ਰਸਤ ਹਰਦੇਵ ਸਿੰਘ ਕਲਸੀ, ਚਰਨਜੀਤ ਸਿੰਘ ਚੰਨ, ਭੁਪਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਸੈਣੀ ਅਤੇ ਦਲਬੀਰ ਸਿੰਘ ਕਲੇਰ ਨੇ ਤੂਫ਼ਾਨ ਸਾਹਿਬ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਵਿਤਾਵਾਂ ਪੜ੍ਹੀਆਂ ਜਦਕਿ ਸੰਗੀਤ ਨਿਰਦੇਸ਼ਕ ਅਤੇ ਗਾਇਕ ਭਗਵੰਤ ਸਿੰਘ ਅਹੂਜਾ, ਪ੍ਰਮਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਅਲਬੇਲਾ, ਸਪੈਸ਼ਲ ਚਾਇਲੰਡ ਸ਼ਰੂਤੀ, ਸ੍ਰੀਮਤੀ ਕੰਵਲ ਵਾਲੀਆ, ਸੁਨਿਧੀ ਸ਼ਰਮਾ, ਕਮਲਪ੍ਰੀਤ ਕੌਰ ਅਤੇ ਇੰਦਰਜੀਤ ਕੌਰ ਲੋਟੇ ਆਦਿ ਗਾਇਕ, ਗਾਇਕਾਵਾਂ ਅਤੇ ਕਲਾਕਾਰਾਂ ਵਲੋਂ ਤੂਫਾਨ ਸਾਹਿਬ ਅਤੇ  ਬੀਬੀ ਨਿਰਅੰਜਨ ਅਵਤਾਰ ਕੌਰ ਦੇ ਲਿਖੇ ਗੀਤਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸੁਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾ ਕੇ ਸਰੋਤਿਆਂ ਦਾ ਭਰਪੂਰ ਮਨੋਰੰਜਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। 

ਇਸ ਮੌਕੇ ਕੇ ਸਾਧੂ ਸਿੰਘ, ਸਰਕਾਰੀ ਸੀਨੀਅਰ ਸੈਕੰਡਰੀ ਸਕੂਲ ਦੀ ਲੈਕਚਰਾਰ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਕੌਰ, ਐਡਵੋਕੇਟ ਪ੍ਰਮਜੀਤ ਕਪੂਰ, ਹਰਮੀਤ ਕੌਰ ਸੂਦ, ਮਨਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਸੂਦ, ਜਗਜੀਤ ਸਿੰਘ ਚੋਪੜਾ, ਭਵਜੋਤ ਕੌਰ, ਗੀਤਕਾਰ ਸੁਖਬੀਰ ਸੰਧੇ, ਸਾਹਿਕਾਰਾ ਗੁਰਜਿੰਦਰ ਕੌਰ ਰਿਤੂ, ਪ੍ਰੀਤ ਸਾਹਿਤ ਸਦਨ ਤੋਂ ਰੀਮਾ ਸ਼ਰਮਾ, ਜਸਬੀਰ ਸਿੰਘ ਛਤਵਾਲ, ਸਕੂਲ ਆਫ ਐਮੀਨੈਨੰਸ ਦੇ ਕੈਂਪਸ ਮਨੇਜਰ ਜਸਮੇਲ ਸਿੰਘ ਰੰਧਾਵਾ, ਡਾ. ਸ਼ਮਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਸੰਧੂ, ਸੁਰਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਕਾਲੜਾ, ਹਰਜੀਤ ਸਿੰਘ, ਵਿਜੇ ਕੁਮਾਰ, ਆਲ ਇੰਡੀਆ ਰਾਮਗੜ੍ਹੀਆ ਬੋਰਡ ਤੋਂ ਦਵਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਪਨੇਸਰ, ਬੀਬੀ ਰਾਜਵਿੰਦਰ ਕੌਰ, ਸੁਸ਼ੀਲ ਕੁਮਾਰ, ਪੂਨਮ, ਨੀਲਮ, ਸੀਮਾ, ਰਿੰਕੀ, ਕਿਰਨਜੋਤ ਕੌਰ, ਮਲਕੀਤ ਸਿੰਘ ਮਾਲਹੜਾ, ਦੀਪ ਇੰਦਰ ਸਰ, ਗੀਤਾਂਜਲੀ ਮੈਡਮ, ਇਲਮਾ ਫਾਰਮੇਸੀ ਦੇ ਮਾਲਕ ਰਵੀ ਰੂਪ ਸਿੰਘ, ਨਿਊ ਇਰਾ ਪਬਲਿਕ ਸਕੂਲ ਦੀ ਪ੍ਰਿੰਸੀਪਲ ਦਿਸ਼ਾ ਬਾਗਰਾ, ਕੋਆਰਡੀਨੇਟਰ ਨੇਹਾ ਬੇਦੀ, ਪੂਜਾ ਦੇਵੀ, ਜੋਤੀ ਸ਼ਰਮਾ, ਸਰਿਤਾ ਵਰਮਾ, ਜੋਤੀ ਮਹਿਰਾ, ਨੇਸ਼ਨਜ਼ ਪ੍ਰਾਈਡ ਜੂਨੀਅਰ ਸਕੂਲ ਦੇ ਪ੍ਰਿੰਸੀਪਲ ਅਰੁਨ ਗੋਸਵਾਮੀ, ਮਮਤਾ ਗੋਸਵਾਮੀ, ਕੈਰੀਅਰ ਕਾਲਜ ਆਈ ਟੀ ਸੀ ਦੀ ਇੰਸਟ੍ਰਕਟਰ ਅਮਰਪ੍ਰੀਤ ਕੌਰ, ਸਤੀਸ਼ ਚੰਦਰ ਧਵਨ ਸਰਕਾਰੀ ਕਾਲਜ ਯੂਨੀਅਨ ਦੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਅਰਮਾਨ ਬਿਰਲਾ, ਵਿਜੇ ਕਲਿਆਣ, ਧਾਰਮਿਕ ਏਕਤਾ ਵੈਲਫੇਅਰ ਸੁਸਾਇਟੀ ਦੇ ਚੇਅਰਮੈਨ ਅਜੈ ਸਿੱਧੂ, ਸਰਬਜੀਤ ਕੌਰ, ਸੁਖਵਿੰਦਰ ਕੌਰ, ਜਸਮੀਤ ਕੌਰ, ਏਕਮਜੋਤ ਕੌਰ, ਸਿਮਰਨਜੀਤ ਕੌਰ, ਗੁਰਦੇਵ ਸਿੰਘ, ਗੁਰਵਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਚਾਹਲ,  ਸੰਪੂਰਨ ਸਿੰਘ, ਰਾਕੇਸ਼ ਸ਼ਰਮਾ,  ਰਵਿੰਦਰ ਕੁਮਾਰ, ਮਨਜੀਤ ਸਿੰਘ ਵੀ ਮੌਜੂਦਾ ਰਹੇ। 

ਇਹਨਾਂ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਵੱਡੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿਚ ਵਿਦਿਆਰਥੀ, ਮੁਲਾਜ਼ਮ ਜਥੇਬੰਦੀਆਂ ਦੇ ਕਈ ਮੈਂਬਰ, ਰਾਜਨੀਤਕ ਅਤੇ ਧਾਰਮਿਕ ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਦੇ ਨੁਮਾਇੰਦੇ ਵੱਡੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚੇ ਹੋਏ ਸਨ ਜਦਕਿ ਆਏ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਤੂਫਾਨ ਸਾਹਿਬ ਮੈਮੋਰੀਅਲ ਐਜੂਕੇਸ਼ਨਲ ਸੁਸਾਇਟੀ ਰਜਿ. ਵਲੋਂ ਯਾਦਕਾਰੀ ਚਿੰਨ੍ਹ ਭੇਟ ਕਰ ਕੇ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।

ਉਘੇ ਲੇਖਕ ਅਵਤਾਰ ਸਿੰਘ ਤੂਫ਼ਾਨ ਸਾਹਿਬ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਿਆਂ

Wednesday, 26 January 2022

ਪੰਜਾਬੀ ਸਾਹਿਤ ਅਕਾਦਮੀ ਦੀ ਚੋਣ-ਅਸ਼ੋਕ ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਬਿਨਾ ਮੁਕਾਬਲਾ ਜੇਤੂ

ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਸੰਘਰਸ਼ਾਂ ਦੀ ਅਗਨੀ ਪ੍ਰੀਖਿਆ ਦੇ ਕੇ ਹੀ ਰਚਿਆ ਹੈ ਸਾਹਿਤ 


ਲੁਧਿਆਣਾ: 25 ਜਨਵਰੀ 2022:(ਰੈਕਟਰ ਕਥੂਰੀਆ//ਸਾਹਿਤ ਸਕਰੀਨ ਡੈਸਕ)::

ਕੁਝ ਦਹਾਕੇ ਪਹਿਲਾਂ ਸੱਤਰਵਿਆਂ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ ਅੱਸੀਵਿਆਂ ਤੱਕ ਫੈਲੇ ਕਾਰਜ ਕਾਲ ਦੌਰਾਨ ਜਦੋਂ ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਸਿਆਸਤ ਦੇ ਸ਼ਾਤਰ ਲੋਕ ਬਾਰੂਦ ਵਿਛਾਉਣ ਵਰਗੀਆਂ ਸਾਜ਼ਿਸ਼ਾਂ ਵਿਚ ਰੁਝੇ ਹੋਏ ਸਨ ਉਦੋਂ ਅਸ਼ੋਕ ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਅਤੇ ਮੈਂ ਵਿਚਾਰਧਾਰਕ ਪ੍ਰਤੀਬੱਧਤਾ ਕਾਰਨ ਜਿਸ ਕਾਫ਼ਿਲੇ ਵਿਚ ਸ਼ਾਮਲ ਸਾਂ ਉਹ ਕਾਫ਼ਿਲਾ ਵੀ ਲੰਮੇ ਸੰਘਰਸ਼ਾਂ ਦੀਆਂ ਤਿਆਰੀਆਂ ਹੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਕੁਰਬਾਨੀਆਂ ਦੀ ਝੜੀ ਲਾਉਣ ਲਈ ਸਮੂਹਿਕ ਮਨੋਬਲ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। 

ਹਾਲਾਤ ਅਤੇ ਰੋਜ਼ੀ ਰੋਟੀ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਅਕਾਲੀ ਟਾਈਮਜ਼ ਅਖਬਾਰ ਵਿਚ ਇਕੱਠਿਆਂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਅਸ਼ੋਕ ਦੇ ਪਿਤਾ ਜੀ ਦਾ ਦੇਹਾਂਤ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਘਰ ਦੀਆਂ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀਆਂ ਵੀ ਵੱਧ ਗਈਆਂ ਸਨ ਅਤੇ ਆਰਥਿਕ ਲੋੜਾਂ ਵੀ। ਉੱਪਰੋਂ ਐਮ ਏ ਦੇ ਇਮਤਿਹਾਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ। ਸ਼ਾਮ ਹੋਣ ਤੱਕ ਉਹ ਬੁਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਥੱਕ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਇਸ ਥਕਾਵਟ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਪੈਗ ਵਾਲੇ ਕਲਚਰ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਦੂਰ ਰਹਿੰਦਾ। ਇਹਨਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਔਕੜਾਂ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਪਹਿਲਾਂ ਐਮ ਏ ਪੰਜਾਬੀ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਨੰਬਰਾਂ ਨਾਲ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਐਮ ਏ ਹਿੰਦੀ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਨੰਬਰਾਂ ਨਾਲ ਕੀਤੀ। ਗਿਆਨੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਭਾਕਰ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰੀਖਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਰਿਕਾਰਡ ਬਣਾ ਕੇ ਪਾਸ ਕੀਤਾ। ਅਖਬਾਰ ਨੂੰ ਇਸ ਕਾਬਲੀਅਤ ਦਾ ਫਾਇਦਾ ਵੀ ਪਹੁੰਚਦਾ ਸੀ। ਪੰਜਾਬੀ ਪੱਤਰਕਾਰੀ ਉਸ ਵੇਲੇ ਸੰਘਰਸ਼ਾਂ ਦੇ ਅਜਿਹੇ ਦੌਰ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘ ਰਹੀ ਸੀ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਵਿੱਤੀ ਪ੍ਰਬੰਧ ਹੁੰਦਿਆਂ ਹੀ ਛਪਾਈ ਦਾ ਸਿਸਟਮ ਬਦਲਣ ਦੀਆਂ ਤਿਆਰੀਆਂ ਵੀ ਤੇਈ ਨਾਲ ਚੱਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਇੱਕ ਇੱਕ ਅੱਖਰ ਅਤੇ ਇੱਕ ਇੱਕ ਮਾਤਰਾ ਵਾਲੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਅੱਖਰਾਂ ਨੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਕੰਪੋਜ਼ਿੰਗ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਫੋਂਟ ਵੱਜੋਂ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਇਹਨਾਂ ਅੱਖਰਾਂ ਦਾ ਭਾਰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਅੰਦਰੋਂ ਅੰਦਰੀਂ ਪੰਜਾਬੀ ਅਖਬਾਰਾਂ ਦੀ ਛਪਾਈ ਵੀ ਆਫਸੈਟ ਵਾਲੇ ਪਾਸੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕਦਮ ਵਧਾ ਰਹੀ ਸੀ ਪਰ ਅਸ਼ੋਕ ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਸਮੇਤ ਸਾਡੇ ਸਾਰੇ ਸਾਥੀ ਇਹਨਾਂ ਉਮੀਦਾਂ ਤੇ ਜੀ ਰਹੇ ਸਾਂ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ ਵੀ ਸਾਂ ਕਿ ਵੋਹ ਸੁਬਹ ਕਭੀ ਤੋਂ ਆਏਗੀ। ਉਹਨਾਂ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਰੇਲਵੇ ਸਟੇਸ਼ਨਾਂ ਦੇ ਪਲੇਟਫਾਰਮਾਂ 'ਤੇ ਅੱਜ ਨਾਲੋਂ ਵੱਡੇ ਭਟੂਰੇ ਛੋਲਿਆਂ ਦੇ ਭਰੇ ਵੱਡੇ ਡੂਨੇ ਸਮੇਤ ਇੱਕ ਰੁਪਏ ਵਿੱਚ ਚਾਰ ਤਾਂ ਆਮ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਸਨ ਕਈ ਲੋਕ ਪੰਜ ਵੀ ਦੇ ਦਿਆ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਸਾਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਬਹੁਤੀਆਂ ਦਾ ਲੰਚ ਅਤੇ ਡਿਨਰ ਇਹਨਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਕਦੇ ਕਦੇ ਕਿਸੇ ਮਿੱਤਰ ਨੇ ਦੋ ਪੈਗ ਵੀ ਲਵਾ ਦੇਣੇ। ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਖਰਚੇ ਨਾ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਸਨ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਵੱਧ ਖਰਚਣ ਦੀ ਸਾਡੀ ਹਿੰਮਤ ਅਤੇ ਹੈਸੀਅਤ ਸੀ। ਸਾਡੀ ਅਸਲ ਹੈਸੀਅਤ ਤਾਂ ਸਿਰਫ ਕਲਮ ਦੇ ਕਿਰਤੀਆਂ ਵਾਲੀ ਹੀ ਸੀ ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਸਾਨੂੰ ਅਖਬਾਰੀ ਡੈਸਕ ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਲੱਗਿਆ ਕਰਦਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਸਰਕਾਰ ਉਲਟਾਉਣੀ ਜਾਂ ਫਿਰ ਨਵੀਂ ਸਰਕਾਰ ਬਣਾਉਣੀ ਸਾਡੇ ਹੀ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਹੈ। 

ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਹੈ ਪੰਜਾਬ ਵਿਚ ਉਸ ਵੇਲੇ ਅਕਾਲੀਆਂ ਦੀ ਸਰਕਾਰ ਸੀ ਅਤੇ ਅਕਾਲੀ ਟਾਈਮਜ਼ ਅਖਬਾਰ ਵੀ ਅਕਾਲੀਆਂ ਦਾ ਹੀ ਸੀ। ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਅਖਬਾਰ ਦੀ ਚੜ੍ਹਤ ਵੀ ਬੜੀ ਰਹੀ ਪਰ ਅਕਾਲੀਆਂ ਦੀ ਆਪਸੀ ਧੜੇਬੰਦੀ ਨੇ ਨਾ ਸਿਰਫ ਅਕਾਲੀ ਸਰਕਾਰ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਇਆ ਬਲਕਿ ਅਕਾਲੀ ਦਲ ਦੀ ਇਹ ਆਫੀਸ਼ਲ ਅਖਬਾਰ ਵੀ ਬੰਦ ਹੋ ਗਈ। ਵਰਕਰਾਂ ਦੀਆਂ ਹੜਤਾਲਾਂ ਅਤੇ ਰੋਜ਼ ਦੀਆਂ ਨਾਅਰੇਬਾਜ਼ੀਆਂ ਅਖਬਾਰ ਨੂੰ ਬਚਾ ਨਾ ਸਕੀਆਂ। ਸੰਪਾਦਕੀ ਡੈਸਕ ਤੇ ਐਡੀਟੋਰੀਅਲ ਵਾਲਾ ਸਫ਼ਾ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਗਿਆਨੀ ਜੰਗ ਸਿੰਘ, ਜਨਰਲ ਮੈਨੇਜਰ ਗੰਗਾ ਸਿੰਘ। ਨਿਊਜ਼ ਵਿਭਾਗ ਵਾਲੇ ਗੁਰਬਖਸ਼ ਸਿੰਘ ਬਖਸ਼ੀ, ਰੇਸ਼ਮ ਸਿੰਘ ਬਲਵੰਤ ਸਿੰਘ ਬੱਲ ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਹੀ ਬੇਬਸ ਜਿਹੇ ਹੋਈ ਗਏ ਸਾਂ। 

ਅਖਬਾਰ ਦੇ ਬੰਦ ਹੋਣ ਮਗਰੋਂ ਸਾਡੇ ਸਭਨਾਂ ਦੀਆ ਰਾਹਾਂ ਵੀ ਵੱਖ ਹੋ ਗਈਆਂ ਅਤੇ ਸਾਨੂੰ ਸਭਨਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਦੁਰਾਡੇ ਵੀ ਲੈ ਗਈਆਂ। ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀਆਂ ਚੁਣੌਤੀਆਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਦਿਆਂ ਕਰਦਿਆਂ ਅਸ਼ੋਕ ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਮਗਰੋਂ ਦਿੱਲੀ ਜਾ ਸੈਟਲ ਹੋਏ। 

ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਨਵਾਂ ਜ਼ਮਾਨਾ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਵਾਲੇ ਅਹੁਦੇ ਤੇ ਨੌਕਰੀ ਕਰਦੀ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸੁਮਨ ਨੇ ਵੀ ਇਹਨਾਂ ਸੰਘਰਸ਼ਾਂ ਵਿਚ ਅਸ਼ੋਕ ਹੁਰਾਂ ਦਾ ਪੂਰਾ ਸਾਥ ਦਿੱਤਾ। ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਨਵਾਂ ਜ਼ਮਾਨਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਸੰਸਥਾਨ ਸੀ ਜਿੱਥੇ ਜਾ ਕੇ ਕੰਮ ਦੀ ਅਕਲ ਵੀ ਆਉਂਦੀ ਸੀ ਅਤੇ ਸੰਘਰਸ਼ਾਂ ਲਈ ਸ਼ਕਤੀ ਵੀ ਮਿਲਦੀ ਸੀ। 

ਬਾਬਾ ਗੁਰਬਖਸ਼ ਸਿੰਘ ਬੰਨੋਆਣਾ, ਸੁਰਜਨ ਜ਼ੀਰਵੀ, ਕਾਮਰੇਡ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਭਾਰਦਵਾਜ ਸਾਰੇ ਹੀ ਸਾਡੇ ਮਨੋਬਲ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਦੀਕਲਾ ਵਿਚ ਰੱਖਦੇ। ਜਦੋਂ ਰਸਤੇ ਵੱਖ ਹੋਏ ਤਾਂ ਮੰਜ਼ਲਾਂ ਵੀ ਬਦਲ ਗਈਆਂ। ਮਿਲਨੇ ਗਿਲਣੇ ਵੀ ਘਟਦੇ ਘਟਦੇ ਬੰਦ ਵਰਗੇ ਹੋ ਗਏ। ਗਰਦਿਸ਼ ਵਾਲੇ ਇਸ ਦੌਰ ਦੀ ਗਵਾਹੀ ਦੇ ਸਕਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਡਾ. ਲਖਵਿੰਦਰ ਜੋਹਲ ਵੀ, ਰਮੇਸ਼ ਕੌਸ਼ਲ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਜੀਤ ਕੁਮਾਰੀ ਵੀ ਅਤੇ ਕੁਝ ਹੱਦ ਤੱਕ ਬਲਬੀਰ ਪਰਵਾਨਾ ਅਤੇ ਸਤਨਾਮ ਮਾਣਕ ਵਰਗੀਆਂ ਸ਼ਖਸੀਅਤਾਂ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ। ਗੁਰਮੇਲ ਸਰਾ ਪਹਿਲਾਂ ਪਟਿਆਲਾ ਅਤੇ ਫਿਰ ਚੰਡੀਗੜ੍ਹ ਜਾ ਸੈਟਲ ਹੋਇਆ। ਪੀਆਈਬੀ ਵਿੱਚ ਉਹ ਵੱਡਾ ਅਫਸਰ ਸੀ। ਉਸ ਸੰਬੰਧੀ ਵੀ ਕਿਸੇ ਵੇਲੇ ਕਿਸੇ ਵੱਖਰੀ ਪੋਸਟ ਵਿੱਚ। 

ਉਦੋਂ ਵੀ ਜਦੋਂ ਪੰਜਾਬੀ ਸਾਹਿਤ ਅਕਾਦਮੀ ਦੀਆਂ ਚੋਣਾਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਹੀ ਸਰਗਰਮ ਰਹਿੰਦੇ। ਉਹ ਸਰਗਰਮੀ ਹੁਣ ਨਾਲੋਂ ਸ਼ਾਇਦ ਕੁਝ ਵੱਖਰੀ ਜਿਹੀ ਵੀ ਲੱਗਦੀ ਸੀ। ਅਤੀਤ ਦਾ ਉਹ ਦੌਰ ਹੁਣ ਕੁਝ  ਧੁੰਦਲਾ ਜਿਹਾ ਵੀ ਹੋਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਹੈ। 

ਦੋ ਤਿੰਨ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਕੁਝ ਭੁੱਲੇ ਵਿੱਸਰੇ ਮਿੱਤਰ ਵੀ ਮਿਲੇ। ਚਿਰਾਂ ਬਾਅਦ ਅਕਾਦਮੀ ਦੀਆਂ ਸਰਗਰਮੀਆਂ ਵਾਲੀ ਕਵਰੇਜ ਕਰਦਿਆਂ ਹੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਹੋਈ ਅਸ਼ੋਕ ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਨਾਲ। ਉਮਰ ਨੇ ਕੁਝ  ਤਬਦੀਲੀ ਲੈ ਆਂਦੀ ਸੀ ਪਰ ਪਛਾਣ ਝਟਪਟ ਆ ਗਈ। ਪਰ ਅਗਲੀ ਸਵੇਰ ਅਸ਼ੋਕ ਸਾਹਿਬ ਦਿੱਲੀ ਨੂੰ ਮੁੜ ਗਏ। ਕੋਈ ਜ਼ਿਆਦਾ ਗੱਲਾਂ ਨਾ ਹੋਈਆਂ। ਹਾਂ ਮੋਬਾਈਲ ਨੰਬਰ ਮਿਲ ਗਿਆ ਸੋ ਹਾਲ ਚਾਲ ਪੁਛਣਾ ਦੱਸਣਾ ਸੌਖਾ ਜਿਹਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਹੋਰ ਵੀ ਕੀ ਗੱਲਾਂ ਹਨ ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਚਰਚਾ ਕਿਸੇ ਵੱਖਰੀ ਪੋਸਟ ਵਿੱਚ। 

ਸੰਘਰਸ਼ਾਂ ਦੀ ਇਸ ਅਗਨੀ ਪ੍ਰੀਖਿਆ ਦੌਰਾਨ ਔਕੜਾਂ ਵੀ ਆਈਆਂ ਅਤੇ ਕੁਝ ਪ੍ਰਾਪਤੀਆਂ ਵੀ ਕਹਿਣ ਜਾ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ। ਤਕਰੀਬਨ 22 ਪੁਸਤਕਾਂ ਜਿਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪੰਜ ਕਹਾਣੀ ਸੰਗ੍ਰਹਿ ਹਨ ਦੋ ਨਾਵਲ, ਇੱਕ ਜੀਵੀ, ਅੱਠ ਅਨੁਵਾਦ,ਤਿੰਨ ਖੋਜ ਕਾਰਜ ਅਤੇ ਇੱਕ ਆਲੋਚਨਾ ਵਾਲਾ ਕਾਰਜ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ। 

ਬਾਬਾ ਰਾਮਦੇਵ ਨੇ ਕਈ ਵਾਰ ਕਿਹਾ ਕਿ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਮੇਹਰਬਾਨ ਕਿਓਂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ? ਬਾਬਾ ਰਾਮਦੇਵ ਤੇ ਤਾਂ ਲਕਸ਼ਮੀ ਬਹੁਤ ਹੀ ਮੇਹਰਬਾਨ ਹੋਈ ਹੋਈ ਹੈ ਪਰ ਅਸ਼ੋਕ ਵਰਗੇ ਸਰਸਵਤੀ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵੱਲ ਉਹ ਕਿਰਪਾ ਵਾਲੀ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹਤੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਦੇਖਦੀ। ਇਸਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਅਸ਼ੋਕ ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਸਾਹਿਬ ਚੱਲਦੇ ਰਹੇ ਚੱਲਦੇ ਰਹੇ। ਹੁਣ ਜਦੋਂ ਪੰਜਾਬੀ ਸਾਹਿਤ ਅਕਾਦਮੀ ਦੇ ਪ੍ਰਬੰਧਕ ਬੋਰਡ ਦੇ ਮੈਂਬਰ ਵੱਜੋਂ ਚੋਣ ਲੜੀ ਤਾਂ ਬਿਨਾ ਮੁਕਾਬਲਾ ਜਿੱਤ ਵੀ ਗਏ। 

ਕਿੰਨਾ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ ਜੇ ਕਰ ਇਹ ਪ੍ਰਬੰਧਕੀ ਬੋਰਡ ਕਲਮ ਦੇ ਕਿਰਤੀਆਂ ਲਈ ਆਰਥਿਕ ਹੀਲੇ ਵਸੀਲੇ ਵੀ ਪੈਦਾ ਕਰ ਸਕੇ। ਰਿਆਇਤੀ ਦਰਾਂ ਵਾਲੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨ ਸੰਸਥਾ ਵੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਸਕੇ। ਅਖੀਰ ਵਿਚ ਗੁਰਤੇਜ ਕੋਹਾਰਵਾਲਾ ਹੁਰਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਸ਼ੇਅਰ--

ਹੋਰਾਂ ਵਾਂਗੂੰ ਨ੍ਹੇਰਾ ਢੋਂਦੇ, ਰਾਤ -ਬ-ਰਾਤੇ ਜੀਅ ਲੈਣਾ ਸੀ
ਦਿਲ ਨੂੰ ਜੇਕਰ ਅੱਗ ਨ ਲਗਦੀ, ਮੈਂ ਚਾਨਣ ਤੋਂ ਕੀ ਲੈਣਾ ਸੀ?
--(ਗੁਰਤੇਜ ਕੋਹਾਰਵਾਲਾ) 

ਸਮਾਜਿਕ ਚੇਤਨਾ ਅਤੇ ਜਨ ਸਰੋਕਾਰਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੇ  ਹੋਏ ਬਲਾਗ ਮੀਡੀਆ ਨੂੰ ਜਾਰੀ ਰੱਖਣ ਵਿੱਚ ਸਹਿਯੋਗੀ ਬਣੋ। ਜੋ ਵੀ ਰਕਮ ਤੁਸੀਂ ਹਰ ਰੋਜ਼, ਹਰ ਹਫਤੇ, ਹਰ ਮਹੀਨੇ ਜਾਂ ਕਦੇ ਕਦਾਈਂ ਇਸ ਸ਼ੁਭ ਕੰਮ ਲਈ ਕੱਢ ਸਕਦੇ ਹੋ ਉਹ ਜ਼ਰੂਰ ਕੱਢੋ। ਹੇਠਲੇ ਬਟਨ 'ਤੇ ਕਲਿੱਕ ਕਰ ਕੇ ਤੁਸੀਂ ਸਹਿਜੇ ਹੀ ਅਜਿਹਾ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ।